Oudwijfsche fabelen?

Bijna alles wat mensen voelen,
denken, vertellen, schrijven, doen & laten is een kwestie van fantasie of 't gebrek daaraan?
Laat iedereen dus maar rustig op zijn of haar eigen wijze 'het' doen
wat ze niet kunnen laten!

Die vrouwen,
die dus verre niets,
dan eene schemering der opstanding gezien hadden,
zullen nu JC zien en horen en omhelzen, en die zonne als in volle kracht aanschouwen.

Laat ons dan weder grafwaards gaan, en stonden ouds tijds geheele volkeren,
om de opgaande zon aan te bidden, laat ons zonder bygeloof en afgodery, de Zonne der gerechtigheid in een vollen dag zien opgaan, en dien Zoone kussen,
die opgestaan is tot onze rechtvaardigmakinge.

Om dit gelukkiger te doen, en de heil zon
met volle vreugd te zien opgaan, laat ons acht geven op deeze drie groote hoofd-zaaken:
OP DE VOLVAARDIGHEID DER VROUWEN, IN 'T UITVOEREN VAN DEN ONTFANGEN LAST;
OP DE VERSCHIJNINGE VAN JC EN HERHAAL VAN DEN ZELFDEN LAST;
OP DE BLIJKEN, DAT JC
DE KONING ISRAELS ZY.

Als G d spreekt,
moet de mensch horen, & gehoorzamen:
& wie kan, zonder de snoodste hardnekkigheid,
zich tegen den Almagtigen aankanten?

De H.Engelen vliegen op zijn wenken,
en zouden de menschen schoorvoeten om zijn bevel na te komen?
Dit wisten de vrouwen, en
GAAN HAASTLIJK UIT
van het graf.

MARKUS zegt,
dat ze VLODEN,
en vlogen uit de graf-kelder,
daar zy waren ingegaan, en nu met eigen' oogen hadden gezien,
dat JC dien zy meinden te vinden, en te zalven, daar niet meer ware.
De schrik, niet alleen van 't Engelengelaat, en de straalrijke witheid zijner kleederen,
maar ook zijne rechtvaardige bestraffinge, datze DEN LEVENDEN ZOCHTEN ONDER DE DOODEN,
gaf haar vleugelen, en deed haar schichtiger uit het graf naar d' Apostelen ylen,
om die boodschap te brengen, die haare harten
met vreugd vervulde.

Waarom onze H.Euangelist, hier
VREES & BLIJDSCHAP by een voegd, als twee tegenstrijdige hartstigten, die haar bevangen,
en als om strijd voortgedreven hadden. Verbeelden zy zich den Engel, zo hoog ontzachlijk,
dat 'er de stoute wachters zelfs voor hem beven, zo werden zy BEVREESD, en volangstig,
en konnen dat gezichte niet verdragen, maar begeven zich van 't graf vol schrikbeelden,
en vrees voor de verschene heerlijkheid.

Overpeinzen zy die blijde boodschap,
dat JC opgestaan, en niet meer onder de dooden, maar levendig, en opgewekt was, zo zijn zy verheugd. Dus hangt de ziel tusschen hope en vrees, en werd als vlot, door twee tegenstrijdige driften,
nu herwaards, nu derwaards geslingert.

Waare vreugd is, noch kan 'er niet zijn, dan in JC.
Zijn lijden, zijn sterven, zijn opstanding is een t'zamen schakeling van innige,
en ziel verkwikkende blijdschap: maar die in deeze heilgronden waggelt, en twijfelt,
en struikelt, word ligtlijk door vrees en schrik weggerukt, en verliest de rust zijns gemoeds,
die buiten JC niet te vinden is.

Zo schijnen de vrouwen ook geworstelt te hebben met twijfelmoedigheid, en onvaste gedachten,
nu gelovende, dan vrezende, nu verheugd, dan verbaasd zijnde: en schoon haar geloof doorstraalde, telkens wierd het beneveld en verduistert.

Gelijk eene zwarte wolk de Zon bezwalkt, maar echter haare straalen niet uitbluscht, of beletten kan, datze niet telkens doorbreken, en eindlijk alle nevelen doen verstuiven. Zo berooven ook de vrees,
de menscheid, de hartstogt, de zorg voor dit leven, de aardsgezindheid, de vooroordelen, de boosheid des harten, en alle drift, ons het verblijdend licht van de zonne der gerechtigheid: en gelukkig,
die zo dikke nevelen verdrijven, en meer en meer overwinnen kan.

Want niemant kan zich in den Heere verblijden, of hy moet het vleesch dooden,
en van dag tot dag kruicigen. Zommigen begrijpen de VREES der vrouwen hersproten te zijn
uit de wanbegrippen, die d' Apostelen van haare blijde boodschap maakten: en 't is waar,
daar LUKAS uitdruklijk zegge:

HAARE WOORDEN,
namentlijk, de woorden der vrouwen. SCHEENE HEN, den Apostelen,
ALS EEN YDEL GEKLAP, EN ZY, d' Apostelen, GELOOFDEN HAAR, de vrouwen NIET; weshalven die het zo vatten, de vrouwen dus rendenkavelende invoeren: WY ARME VROUWEN ZIJN WEL HIER GEKOMEN,
DAT WY DE BLIJMAARE VAN 'S HEILANDS OPSTANDING AANGENOMEN EN VERKONDIGT HEBBEN,
MAAR D' APOSTELEN, DIE 'T NADER OVERWEGEN EN WIKKEN,
VERWERPEN DAT ALS OUDWIJFSCHE FABELEN
EN DOOR LIGT-GELOVIGHEID
MISGREPEN
HEBBEN?