Ouderschap: voorwaarden scheppen tot ontwikkeling!

In
Martine Delfos' boek
"De schoonheid van het verschil"
waarop zij haar 'Verschil mag er zijn: waarom er mannen & vrouwen zijn' baseert, wordt 'n model ontwikkeld waarin uitgelegd staat
hoe gedrag in samenwerkende genen
uitgedrukt wordt.

Aanleg,
rijping & omgeving
weven 'n intrigerend web waarin de biologie de bodem vormt van 't verhaal,
& de uitgroei binnen de marges van deze biologie
'n breed scala aan mogelijkheden
vertoont.

't Gaat
om groepen van genen
die bij 'n bepaald gedrag horen {gedragsgenotype}
& die 'n bepaalde vorm van gedrag kunnen aannemen {gedragsfenotype} & samenwerken
in groepsgenotypen & groepsfenotypen,
die op zich weer geordend zijn
in meta-genotypen.

In 't al
eerder beschreven geval
van 't jongetje met de weggebrande penis
is 't duidelijk dat 't nodig is dat er 'n verband bestaat
tussen 't gedragsgenotype (jongetje)
& 't gedragsfenotype (als meisje hormonaal omgebouwd
& opgevoed).

Wanneer er
sprake is van transseksualiteit
is de biologische seksetoestand in z'n kern afwijkend
van de volwassen uiterlijk
zichtbare sekse.

Vanuit
dat conflict
wil de mens blijkbaar 'n kloppend geheel vormen,
& kan 'n operatief ingrijpen de uiterlijke vorm & de hersentoestand wat sekse-identiteit betreft
met elkaar in overeenstemming brengen.

De structuur in de hersenen
van de BNSTC {bed nucleus of the stria terminalis}
overstemt daarbij de gehele biologische verschijning. De ombouw naar de andere sekse geeft bij transseksuelen rust, in tegenstelling tot wat gebeurde bij 't aangehaalde voorbeeld van 't jongetje
met de per ongeluk weggebrande penis, die op beslissing van de omgeving werd omgebouwd
tot 'n meisje.

Dit
zijn uitzonderingen,
normaliter is de sekse bij de geboorte duidelijk
& verandert deze ook niet gedurende het leven.
Maar hoe zit 't dan met overeenkomsten & verschillen
tussen mannen & vrouwen,
de jongens &
de meisjes?

Geen
enkel dier
wordt zo hulpeloos geboren
& is zo langdurig afhankelijk van volwassen soortgenoten als de mens.
'n Veulen kan binnen 'n paar uur op z'n benen staan; de mens heeft er zo'n anderhalf jaar voor nodig om hetzelfde te bereiken & 't duurt nog langer om dezelfde bewegingszekerheid te krijgen als 't veulen al in 'n paar uur vlak
na z'n geboorte
heeft!

In
de klassieke
Oudheid had men
't over adolescere (volwassen worden),
& stelde men dat de adolescentie tot [ongeveer] 25 jaar duurt.
Hersenonderzoek laat zien dat ze gelijk hadden;
de hersenen rijpen zo'n 25 jaar na de geboorte door. 't Corpus callosum (de hersenbalk,
'n belangrijk onderdeel v/d 'telefooncentrale' v/d hersenen,
neemt met 42% toe in 't eerste jaar & nog eens
met 110% tot 't zevenentwintigste jaar.
Bovendien blijven hersenen
in ontwikkeling, zeker als
ze gestimuleerd
worden.

De
eerste garantie
voor de langdurige,
intensieve zorg bij de mens
is biologisch gezien de vrouw,
die ook zeker is van
haar voortplanting
in dat kind.

Zij
heeft ook
de biologische mogelijkheden
om 't kind te voeden door middel van borstvoeding.
Toch is de mens zo kwetsbaar & de verzorging zo intensief dat verzorging door maar EEN persoon
toch vaak onvoldoende garantie biedt voor 't voortbestaan van 't kind? Juist omdat die zorg zo langdurig & intensuef is, kan meestal niet meer volstaan worden met 'n volledige seksedifferentiatie in taken, vooral niet met 'n streng
onderscheid in
taken.

De
verschillen zijn
aanwezig en maken
verschillende taken mogelijk,
maar de overeenkomsten zijn zeker bij de mens
onontbeerlijk!

Niet
alleen maar
ten behoeve van de conceptie
zijn de twee seksen noodzakelijk, maar in principe ook in de verzorging,
& ook daar bestaat 'n verschil, van meer zorggedrag (vrouwelijk)
tot meer voorwaarde-
scheppend gedrag
(mannelijk)!

Maar de biologisch
gestuurde verschillen
die 'n verfijnde soort & 'n taakverdeling i/d verzorging mogelijk maken,
zijn onvoldoende garantie dat 't kind blijft leven:
er is ook 'n sterke behoefte
aan overeenkomsten.

Ouderschap
is vooral 't scheppen
van voorwaarden dat 'n kind
zich kan ontwikkelen.