Oude foto's

Vandaag kwam ik wat oude online foto albums tegen waar ik al jaren niet meer naar gekeken had. Al die digitale foto's worden tegenwoordig netjes automatisch op chronologische volgorde gesorteerd dus hoe langer je naar beneden scrolt, hoe dieper je terug gaat in de tijd.

Na een poosje viel me iets op en dat is de reden dat ik dit nu even wil vastleggen. Ik wil mezelf er aan blijven herinneren dat ik vandaag iets positiefs heb gevonden.
Het viel me op dat mijn kinderen, mijn man en ik lachen op alle foto's. Allemaal. Geen uitzondering. Ook de foto's waarvan we niet doorhadden dat ze werden gemaakt. Ook de foto's die werden gemaakt omdat er iemand per ongeluk op een knopje drukt. We lachen op alle foto's.

Dat maakte mij aan het glimlachen. Want dankzij die mooie chronologische sortering, wist ik precies bij welke foto's mijn depressie op een dieptepunt was. Waar mijn angststoornissen uit de hand liepen, waar mijn kinderen het moeilijk hadden en waar het even niet lekker liep met mijn man.

Wat die foto's laten zien is dat het niet uitmaakt hoe zwaar het leven soms is, we hebben altijd wel iets gehad om over te lachen.