Fuck it

Ik ben kwaad. De reden is niet hetzelfde als de oorzaak. De reden dat ik kwaad ben is een minder intelligente opmerking van mijn man, de oorzaak ligt niet bij hem. Ik was al kwaad, ik nam alleen zijn opmerking om tot volledige ontbranding te komen.

Ik heb mezelf een aantal jaar geleden met medicijnen en therapie weer op de been gekregen. Ik ben van 'ik wil niet meer leven' opgeklommen naar 'ik kan me weer gelukkig voelen'. Dat was een hoop werk. Een hoop hard werk. Een enorme berg werk waar ik geen zin in had maar ik heb het gedaan omdat ik me niet meer zo wilde voelen.

En nu? Nu weet ik dat het mogelijk is om me goed te voelen. Ik heb het ervaren, ik weet wat het is. Maar ik weet ook dat ik daar nu niet in buurt kom en dat ik er alleen maar verder uit de buurt raak.

Jaren geleden had ik een toffe baan die me alles bood wat ik nodig had. Het bedrijf ging failliet aan het begin van de kredietcrisis. Geen baan meer aan het begin van de crisis. Ik dacht geholpen te zijn met even wat ongeschoold werk aan te nemen. Ik dacht verkeerd. Ik zit daar nu al 3 jaar gevangen.

Heb je ooit een collega gehad die gewoon niet in het team paste? Die collega die gewoon aanwezig wil zijn en niet daadwerkelijk wil werken? Die collega die altijd een excuus voor alles heeft en uiteindelijk geen vast contract krijgt omdat je werkgever de bui al ziet hangen en niet gelooft dat dit een betrouwbare werknemer wordt?
Ik weet waar die collega's naar toe gaan. Die komen uiteindelijk allemaal samen in het team waar ik in werk en zodra ze hier zijn wordt hen beloofd dat het niet meer uitmaakt wat ze doen, ze mogen hier tot hun pensioen blijven.

Dat is waar ik nu 3 jaar mee werk. zeker 20 van die collega's die je liever gisteren zag gaan dan vandaag. En nu ben ik ineens de vreemde eend in de bijt. Ik leef in de Twilight Zone. De wereld ziet er nog steeds hetzelfde uit maar ineens klopt er niets meer.