open & bloot

Waar
het dus
achteraf gezien allemaal
zo ongeveer op neerkomt
is dat ik eigenlijk 'zomaar wat deed'
{en doe?!} op goed geluk:
goed verzorgd van jongsaf aan
gezien de omstandigheden
van toen en
daar.
Peuterkleutergedoe
& lagere scholen: 'tijdreisjes'
't spelen met al die
buurkinderen & 't leren lezen &
schrijven, tekenen
enzovoort.

Als
het ware
'vooruitkijkend' naar iets wat verborgen bleef
& nooit vastlag, afgezien van sociale contacten & 't naar school gaan
tot ik er geen zin meer in had, akademie voor beeldende kunstjes in Enschede
en 't werken in de verpleging met gehandicapten/invaliden/psychisch gestoorden,
bejaarden en
kinderen
...

Dienstweigeringsjaren
in Vledder midden jaren zestig,
provo en 't steeds verder weg liften & lopen via OM,
Italia, Hellas, Israel, Jordania, Beirut, Cyprus, Mersin/Tarsjisj,
Konya, Ankara, Istanbul, Ararat, Qazvin en Tehran, Quetta, Lahore, Amritsar,
Oud & Nieuw Delhi, Agra, Madras, Kerala, Hyderabad, Calcutta, Varanasi
en Kashmir, Rawalpindi, Peshawar, Kabul, Kandahar, Herat &
dat alles een paar keer heen en weer in die
daaropvolgende jaren
via Rangoon,
Hong Kong, Osaka,
Wladivostok, Birobeidjan,
Moscow, Kiev,
Odessa.

Het
gekke met
woorden is dan
ook dat je ziet wat je zegt of schrijft:
onder 't etiketje zit de betekenis en het beeld!
Zo nu en dan kom je iets tegen van wat je meer dan een mensenleeftijd geleden las,
schreef, tekende & dat doet je herinneren
aan wat toen was & is geworden
in de loop der jaren:
al die mensen &
toestanden.

Meer
dan 250
seizoenen, omstandigheden, plaatsen,
gebeurtenissen die razendsnel voorbij zijn gevlogen
& min of meer sporen hebben achtergelaten in 't overgevoelige brein wat altijd wel weer op 't punt
van het koken staat met mengsels
van alles & nog wat.

En 't leed
ons aangedaan
drukt niet zo zwaar als wroeging
na een ander teed gedaan te hebben? Het scheidingsuur van lachen,
tranen & gefluister vlamt door de ziel
die scheidend minnen leert: 'dat was het dus' ~ gelukkig zijn & boos tegelijkertijd gaat meestal
toch niet zo heel erg goed samen & daarom blijven we daar ergens tussenin
heen en weer bewegen, wensend voor 'meer' geluk
& minder 'toorn'.

Geleerdheid
zonder vaardigheid
laat me onmachtig & maakt me belachelijk,
minstens in eigen ogen, en wanner de zoden ook mij eenmaal zullen bedekken
{of toch maar 'liever' dit alles verbranden met de rook naar de hemel & m'n as naar de aarde?},
dan heb ik vreugde omdat ik
de vrede gevonden heb
[of zij mij!].

De bron
van alle leven op aarde
heeft haar warmte & licht mijn meer dan zestigjarige levensweg doen bestralen
& behalve wat kennis & vaardigheid in 't een & ander heb ik 'n degelijker ontwikkeling 'laten schieten': nooit echt 'gespecialiseerd' op 't ene of andere gebied ~ maar wel zo nu en
dan wat tamelijk willekeurige wetenschap opgedaan via 'straffen & belonen',
vergissingen & fortuinlijkheid in diverse gebeiden des levens,
onbedoeld, ongewild maar zo is 't nu eenmaal gelopen
door al die jaren.

Veel wijsheid
is veel verdriet
en degenen die wetenschap vermeerderen,
die vermeerderen ook smartelijk leed vanwege de gang die je voeten gaan
op plaatsen die je daarvoor nog niet kende of kon vermoeden.
Ongetwijfeld ook gepokt & gemazeld door bijvoorbeeld die Statenvertaling
& al die andere vertalingen die hun sporen hebben achtergelaten
via al die vroegste dagelijkse mydibijbellezingen
na de warme maaltijd:
nooit echt
gebrek!

En wat kun je dan
in 't laatste der dagen anders doen
dan dat geheel nog eens te proberen te overzien &
met horten & stoten na te gaan hoe 't allemaal zo heeft kunnen lopen en gaan?
Zoals al meer dan 2500 jaar geleden werd doorverteld & opgeschreven in talloze talen & dialecten:
daar is 'n tijd om geboren te worden & 'n tijd om te sterven, 'n tijd om te zaaien & te planten
& 'n tijd om 't gezaaide te oogsten & 't
geplante 'uit te roeien'?

Er is goud & zilver,
menigten edelstenen & kostbare zaken,
maar de lippen van de wetenschap, de kennis & de wijsheid zijn kostelijke kleinoden
& 'n goede naam beter dan wereldse rijkdom: 'n goede tijding uit verre landen
is als koud water op 'n oververmoeide ziel
& 't leed van alledag dat valse tongen alles doet haten
wat zij verbrijzelen?

Er restte mij
niet veel meer dan de weg gaan
die ik dus dan ook van harte gegaan ben ondanks alle ingewikkelde moeilijkheden.
Ik heb ondanks alle handicaps die knapheid van de wereld onderzocht & met mijn eigen beperkte verstand proberen te doorgronden: de oefening van oog & oor & hand, 't leven van de hand in de tand met 'n rugzakje met wat oude
kleren & boeken.

Wie zich zo
als 't ware 'offert' aan 't bestaan
ontvangt steeds als 'loon' wat vreugde & smart in 't hart
& vrede als permanente veranderlijke woonplaats waar & wanneer dan ook!
Alleen maar bezonnen en fantasierijke rust voeden die krachten & maken de tijd & de plaats de moeite waard: er is nu eenmaal niet EEN zekere & bepaalde tijdsspanne of lokale aangelegenheid
die alles beheerst maar meer 'n innerlijke kaleidoscoop waarin positief werk
perspectief krijgt naar binnen & naar buiten in wisselwerking ~
je draagt 't met je mee.

Niets is zo
veranderlijk als 'n mens:
de muggen gonsden voordat zij staken,
maar de mens lastert zelfs menigmaal na eerst vriendelijk te hebben gesproken?
Toch geeft geloof kracht & hoop doet leven zodat de liefde ons sterk kan maken
om de stormen des levens te doorstaan in al onze zwakheden & gebreken
die we nooit helemaal kunnen
kwijtraken!

Zang & muziek
geven waarde aan ons leven
ik zou nu dus dan ook echt niet weten hoe ik zonder hen zou kunnen verder bestaan.
Zingen in de gevangenis gaf mij vrede & berusting in mijn lot & terwijl ik probeer te zingen
als ik gelukkig ben de tranen me uit de ogen springen
zonder dat ik ze kan negeren
of beteugelen.

Wie eenmaal
verstand ontvangt leert z'n ziel lief te hebben,
& alleen zo [rak kach!] kunnen we [tat tvan asi!] onze geschonken 'verstandigheid' & ons 'geweten'
dan ook waarnemen & verwerkelijken door 't goede
te ontdekken, te vinden & te koesteren
zolang er leven is.

Het
is waarlijk
'n eer voor
'n mens om ver
van twist, afgunst, overdreven bezorgheid,
haat en nijd te kunnen blijven als dat ook maar enigszins mogelijk is
& we zijn dwazen als we er ons in mengen
want het is pure tijdverspilling,
niksigheid, domheid &
zinloosheid!

Menselijk
leven wil zeggen
dat er iets rijpt maar
de dood is alleen maar iets
dat naar ons grijpt &
dan is het
voorbij?

Al
't mucho
machohomo bibonobonale is
ons eigen van 't begin af aan &
we hechten maar al te vaak meer
aan al of niet beredeneerde antipathieen
dan aan onze
evenzozeer aanwezige
sympathieen!

Al
ons logische
denken & ons
vrije spreken & schrijven
is in de eerste plaats
aanschouwing, verbeelding, voorstelling: alles wat
we denken, voelen & spreken
moeten we ons voorstellen,
inbeelden & van
alle kanten
bekijken.

Alleen
zo maken
opvoeding & onderwijs
ons als 'menswordende' mensen
tot 'n persoonlijkheid: die wegen
liggen voor iedereen altijd
& overal weer
open &
bloot.
29 okt 2007 - bewerkt op 19 sep 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende