op weg naar kleinere borsten deel 1

Volgende week donderdag is het zo ver, dan zetten ze een mes in mijn gezonde lichaam..

Met mijn cup G is mijn lichaam nu nog fit en gezond, behalve op mijn rug nek en schouderklachten na.
En niet te vergeten de vele frustratie die er is wat betreft bh's en kleding wat elke keer weer verandert in een emotionele bezigheid.
Mijn bh's drukken en knellen, maar houden mijn borsten niet op hun plaats. Elke morgen wurm ik mij in een te klein corrigerend hemd, zodat mijn borsten enig zins in bedwang worden gehouden.
Als ik ga sporten doe ik er nog een schep bovenop, bh + sportbh + corrigerend hemd, alles om ze in bedwang te houden..
Vanaf mijn 12e was ik al het meisje met de grootste borsten en nu 10 jaar later ben ik maar weinig meiden tegengekomen die naast mij voor in de rij stonden
In de loop der jaren zijn de lingeriewinkels wel met de tijd meegegaan en zijn er nu iets mee bh's voor meiden met grote cupmaten. Echter word er dan vergeten dat wanneer je grote borsten hebt, je niet altijd een omvang hebt van 90.
En zo zijn er nog vele problemen die je tegen komt met een cupje G.

5 jaar lang heb ik lopen dubben over een borstverkleining en een paar maand geleden heb ik de stap gezet om hierover te praten met mijn huisarts.
Ik heb hier een week van wakker gelegen, elke nacht weer hield ik een betoog met mij zelf wat ik tegen de huisarts zou moeten zeggen waarom ik een borstverkleining zou willen.
Echter bij de huisarts begreep ze mij volkomen, geen betoog, helemaal niets.
De huisarts heeft mijn borsten niet eens bekeken!
Ze vertelde mij dat ze een aanvraag ging faxen naar de plastisch chirurg, schudde mij de hand en wenste mij succes met de operatie.
Compleet verward ben ik mijn auto in gestapt, waren mijn borsten dan echt zo groot ?

Binnen 2 week zou ik een oproep krijgen van het ziekenhuis... en die kreeg ik.
Al snel kon ik terecht bij de plastisch chirurg, wederom weer een week van wakker gelegen, want de plastisch chirurg moet uiteindelijk goedkeuring geven om het 100% vergoed te krijgen.
Ook van de chirurg kreeg ik direct goedkeuring, ze begreep het volkomen en gaf ook aan dat het verstandig was dat ik de operatie op jonge leeftijd laat uitvoeren...
Binnen een kwartier liep ik de deur uit om een afspraak te maken met de opnameplanning.

2 dagen later kreeg ik een brief van de verzekering met het nieuws dat mijn operatie 100% vergoed gaat worden.. ik was blij, gelukkig.
Ook zat er een brief van het ziekenhuis bij met een datum voor het pre operatieve onderzoek, maar met een andere datum dat ik had afgesproken in het ziekenhuis. In pen stond onder de brief geschreven 30 januari..
ik begreep het niet,, moest ik dan 2 onderzoeken ondergaan voordat mijn operatie kon door gaan?
Ik heb toen direct het ziekenhuis gebeld en de vriendelijke man aan de andere kant van de lijn verteld mij dat ik 30 januari al geopereerd kon worden.. en vandaar ook eerder terecht kon voor een pre operatief onderzoek.
Ik heb de man vriendelijk bedankt, opgehangen en een uur gehuild.
Of ik verdrietig,blij,bang of gelukkig was op dat moment weet ik niet, ik wou alleen maar huilen..

Mijn pre operatief onderzoek was prima. Niets aan de hand
Alleen een hoge bloeddruk vanwege de spanning...

Het bovenstaande is allemaal gebeurd net voor de kerst, eigenlijk heb ik wel constant gedacht aan mijn borstverkleining. Vervanging regelen op het werk, etc etc
Maar tot afgelopen weekend heb ik weinig spanning gevoeld, ik voelde me opgelucht dat mijn borsten kleiner gaan worden, dat ik straks geen beperkingen meer heb met sporten,kleding en bh's.



maar nu, een week van te voren slaat de angst toe...
ik ben bang, bang voor het onbekende, bang om de controle te verliezen