op reis & back home

Je
kunt er
allerlei namen, vorm
& inhoud aan geven:
dat doen we op allerlei
manieren & wijzen &
waarom ook niet?

Hier & nu
ben je tenminste in staat om 'zoiets' te doen [of te laten].
Vroeger kon dat niet & straks al misschien niet meer, het hangt ervan af waar & wanneer je ergens bent: en wat je zelf al of niet ervan
wilt maken.

Zonder
religieuze beleving geen religie:
eerst die bodemloze afgrond, toen de poetische realiteit,
wellicht is ze wel de
kern ervan?

Toch
lees je er soms maar weinig over
& soms beantwoorden mensen ook hier {& nu} vragen over
wat ze op religieus [of ander] gebied
hebben meegemaakt.

Wat we nu
ook maar ergens van vinden
is altijd weer de moeite waard voor het moment dat ongetwijfeld voorbijgaat
en nu via ons verder stroomt [wie
weet waarheen?]!

Niemand is verplicht
om het te lezen of erop te reageren:
alles hangt helemaal van jezelf af, wat je er verder ook maar mee doet of laat.
Vroeger zo nu en dan actief in de ene of andere beweging: geloven in de beperkte zin van het woord, gedachtenconstructies waarmee je denkt de wereld
te kunnen vatten?

Bijvoorbeeld geloven
dat er zonder verzet geen leven mogelijk is:
het idee dat permanent verzet noodzakelijk is,
want zodra de ene of andere onrechtvaardigheid is rechtgezet
zal die ook meestal wel weer ontaarden
in de ene of andere vorm van onrecht,
chaos & uit balans raken?!

Op gegeven momenten
kom je dan ook zo nu & dan in confronterende discussies terecht, dat hoort erbij.
Iemand is altijd wel weer bereid om vast te stellen dat jij het helemaal bij het verkeerde eind hebt,
en ze proberen dan om jou te verleiden & uit te dagen om jouw standpunt los te laten
of te veranderen in een bepaalde richting?

"Want je zit ernaast!"
houden ze je dan voor.

En al discussierend
kunnen zich dan ook plotseling angstaanjagende bodemloze afgrond openen voor je geest.
Je hebt er zo ineens geen grip meer op & naar het schijnt geen grond meer onder de voeten?
En/of je voelt je dan ook misschien wel schuldig omdat jij jouw principes verloochend hebt?
Het lijkt of je niets meer kunt en of zelfs het roeren met 'n lepeltje in een beker
koffie of thee eigenlijk al teveel voor je is!

Je komt dan terecht
in een soort van existentiele duisternis en je doet misschien nog wel allerlei dingen,
krijgt soms zelfs wel zo nu en dan 'n nieuwe baan, studie of relatie, maar wat je eigenlijk doet,
dat doe je als 't erop aankomt nu meer als een zombie,
zonder dat je er nog echt bij bent.

Het leven kan zo ook
als het ware wel een nare verschrikking & pijnbank worden en je leeft bijna in een hel
zonder dat je precies weet waarom en hoe het zover gekomen is.

Je bent dan naar het schijnt
helemaal verdord en na jaren zo naar het schijnt doelloos te hebben voortgeexisteerd
kan je met zelfmoordgedachten gaan spelen bij gebrek aan
alternatieven in jouw ogen & oren?

En achteraf
kun je je dan ook gaan afvragen
of je wellicht aan een depressie hebt geleden
of dat het de donkere nacht was waar nogal wat mystici over spreken.
It's all in the mind!

Maar
je zal er maar mee zitten & geen uitweg zien.
Het gebeurt. En op een geven moment loop je dan in jouw straat & in de richting van een deur
of een poort terwijl je opeens voelt dat die blokkade verdwenen is:
de crisis is voorbij gegaan net zoals ze gekomen was:
plotsklaps & zonder enige waarschuwing
vooraf?

Men noemt
dat dan ook wel genade:
je hebt het zelf niet gedaan ~ als je het zelf had kunnen doen,
dan was ik er al eerder uitgekomen [met of zonder vrienden, therapie, medicijnen
of wat voor 'middelen' dan ook!]?

Het werd ons gegeven!

Dan ziet de werkelijkheid er opeens
weer heel anders uit: je loopt door je vertrouwde straatje & kijkt ineens in een poetische{r} realiteit & proza schiet dan ook vaak [meestal!] tekort.

De bomen en de struiken
geven je ineens het gevoel dat ze staan te juichen &
kleine pluisjes zweven langs alsof ze aan 't dansen waren op onhoorbare muziek
die dwars door alles heenwaait & de muizenissen uit jouw hoofd doet
verdwijnen als sneeuw voor de zon omdat jouw eigen hersens
anders zijn gaan werken?

Of je daar nu wel of niet
etiketjes op gaat plakken van manisch depressief,
schizofreen, paranoide, psychotisch & 'normaal' doet niet eens meer zoveel ter zake?
Maar het gebeurt wel! Op zo'n moment lijkt ineens alles prachtig en hoopgevend, zelfs het rondwaaiende huisvuil, de lawaaierige bromnozem of rondhangende puberacies zijn
plotsklaps interessant, grappig, van alle tijden
en plaatsen?

Het gaat voorbij!
In de loop van de jaren zal ook dat gevoel weer op z'n eigen tijd afzwakken &
misschien wel weer totaal verdwijnen in het niets, maar
de kern blijft: je hebt het meegemaakt, overleefd,
doorstaan & uitgezongen ~ het is over
en voorbij
...

Zo'n gift
kan jouw perspectief op de werkelijkheid
grondig en voorgoed veranderen en jouw persoonlijkheid
ten diepste transformeren: dan begrijp je eigenlijk pas goed waar religie en kunst over gaan ~ alleen zo
{rak kach! & tat tvam asi!} duik je wat dieper in de werkelijkheid & laat je je niet alleen nog maar meedrijven met de stroom zonder eigen wil, begrip,
verstand of gevoel!

In die 'oertijd'
van 'permanent verzet' & 'wereldrevolutie' {o.i.d.}
zat je in 'n harde schaal van eigen maaksel: een schil van overtuigingen die of 'mellow yellow'
was of zo keihard als een kokosnoot ~ dat verschilt bij de ene of de andere mens?

Maar door een crisis kan die schaal
gebroken worden en kom je in een grondeloze,
bij tijden angstaanjagende leegte terecht. En met het ontdekken van 'de gift'
{wherever it may come from} ontdek je dan een grondeloze gegrondheid,
dat klinkt in de oren van sommigen misschien wel wat paradoxaal,
maar het is nu eenmaal niet anders?

Zo gaat 't {ook}!

Heel intens
zie je dan in alle tijdelijkheid die nu nog langskomt een zekere oneindigheid.
Je ervaart dan pas goed de liefde die [ook] in mensen zit en ziet ook ons lijden veel sterker dan ooit voorheen het geval was geweest. En pas dan kun je echt gaan 'bidden': op jouw eigen manier en wijze, niet zozeer door nu te gaan proberen om mijn 'dankbaarheid' uit te spreken maar juist door te proberen die zo intens mogelijk voortaan te blijven voelen.

's Avonds in bed luisterde ik naar muziek
waarbij ik probeerde om mezelf zo intensief mogelijk te laten raken & ontroeren zodat ik ermee leek samen te vallen & de tranen in stromen van dankbaarheid bleven
{en soms nog blijven} stromen!

De afgelopen jaren
heb ik weer nieuwe ontdekkingen gedaan
waaruit een groot ontzag voor de Eeuwige spreekt:
ook dat is aandachtig luisterend zelf te ervaren.
Vroeger snapte ik ook eigenlijk niet zo go{e}d waarom kerken zo hoog waren
en nu kunnen ze me niet meer hoog genoeg zijn!

Die hoogte beeldt ontzag uit
en tegelijk weet je ook: het is maar 'n beeld
en ook dat gaat voorbij zoals niets voor eeuwig blijft
dan de geest die in ons allen is
om te ontdekken
...

Dankzij zo'n crisis
[die iedereen vroeger of later
in meerdere of mindere mate moet doormaken naar het schijnt?]
kunnen we leren om alles weer te relativeren zonder dat het ons meteen de kop gaat kosten
zoals in sommige streken & tijden het geval was
[en nog is!].

We weten nu
iets beter dat ons beeld van die
realiteit iets anders is dan de realiteit zelf?
In ons leven [een waar kunstwerk op zich als je er go{e}d bij stilstaat]
kunnen we stuk voor stuk bewust maken wat de beeldigheid van onze beelden [verbeelding] is:
laten zien dat beelden maar beelden zijn ~ afspiegelingen van ervaren werkelijkheden
die in en aan ons gebeuren & willen blijven bestaan maar allemaal
vroeger of later vergaan.

Ik ben ondertussen ook nu wat
opener geworden en heb ontdekt dat er in de werkelijkheid zelf van nature een openheid zit:
'n openheid die we met al onze verschillende beelden van religie, filosofie & kunst proberen
iets beter ervaarbaar te maken voor onszelf
en 'de anderen'?

Wanneer
dat dan
ook zo nu
en dan weer echt
lukt is dat
als een
gift
...




~@~