op naar de begraafplaats

@

WE
worden
overspoeld door
woorden, beelden en daden.
Als we niet oppassen: want we zijn
er per slot van rekening
ZELF bij.

Niemand
kan je dwingen
om ze voor WAAR aan
te nemen en jou te
laten beheersen.

DE
KUNST is dus
om JOUW selectiemechanisme
op de juiste wijze af te stellen op wat Betekenis heeft.
Maar voor de eigenlijke fascinatie die ik onder andere
aan Achterbergs gedichten opdoe,
moet ik terug naar wat ik zei over G.A.
en het woord dat levend maakt.
In zijn gedichten brengt A. ZIJN wereld, relaties,
ervaringen en observaties binnen het
domein van het
woord ...

OPNIEUW,
het kan alles zijn,
vanaf een molecule tot de coelacant die vannacht gevangen is,
alles is stof voor een gedicht, maar VOOR alles
natuurlijk de gestorvene.

Onder
woorden brengen
is niet zomaar iets, ik denk dat ik DAT in Achterberg terugvind,
via hem bewust of onbewust heb meegekregen.
Hij brengt zijn wereld onder woorden,
en DAARMEE creeert hij 'de andere wereld', schept hij zelfs,
in zoverre scheppen zoiets is als
de chaos opruimen.

Onder
woorden brengen
is voor mij de uitdrukking geworden
die zegt WAAR ik mij in mijn leven mee bezighoud.
Toen ik ging zwerven en trekken,
is DAT zelfs mijn dagelijks leven geworden:
ik moest me verstaanbaar maken om te kunnen overleven
in verre landen aan vreemde kust,
want wat is 'zwerven' anders dan onder woorden brengen,
volgens mijn eigen
toenmalige interpretatie betekende dat
zelfs 'g ds woord' onder
woorden brengen.

DAT
heb ik in het begin
ook wel gedacht: daar sta ik nu
[en kan niet anders], ik arme dwaas uit de Lage Landen ~
op 'heilige grond' heen en weer zwalkend tussen Irminloo & "Groot Mokum",
Yeroesjalayiem en Golgotha, Natseret & Beth Lechem,
de berg Hermon en de berg Sinai, Kfar Nachoem & Qumran,
Ararat, Varanasi, Fuji & Siberia ~
ik MOET weten HOE de wereld 'in elkaar zit',
en ik heb alleen nog
maar mijn eigen ideeen en opvattingen daarover
[voorlopig] voorhanden.

LATER
ben ik van
DAT overspannen idee afgestapt,
besefte ik beter dat er inderdaad niets anders
in je hoofd en in jouw hart zit
dan wat je ZELF
[met of zonder hulp van 'de traditie']
MAAKT van 'g d & gebod'.
Maar dat ontsloeg me nog niet van de opdracht
- zo voelde ik dat althans -
om datgene onder woorden te brengen waarvan ik dacht
dat het erop
aankwam.

Ik schreef
mijn 'mydiverhalen' dan ook helemaal op,
want SCHRIJVEN DWINGT JE om je nauwkeurig[er] uit te leren drukken,
te zoeken naar woorden die DOEN waar je ze voor wilt gebruiken:
hoorder [en/of lezers]
'overtuigen'.

NIET zozeer
via wat de Angelsaksische filosofie
dan 'persuasive language' noemt,
NIET via wat EXTRA pathos in de conversatie of de voordracht
[tot verdriet van sommigen had ik DAT veel te weinig!],
maar via het aanbrengen
van helderheid.

DAT ALLES
zit er voor mij in dat 'onder woorden brengen'.
LEGE TAAL moet weg, je moet opruiming houden
[as ut ff kan zo nu en dan] onder de gehuurde woorden
[term van Achterberg]:
ONTMASKER ZE!

DAT is 'het' voor mij,
een passie, soms zelfs obsessie.
Ik bewijs daarmee voor mijn gevoel een dienst aan het woord,
althans dat denk en zeg ik.
ZO heette een 'prediker' alsvanouds, en ZO heb ik mijn leven
- al vertellende en schrijvende -
ook toen ik geen 'praktiserende' beatnik/hippie/tramp
& aan de weg knutselende 'vagebond' meer was,
leren opvatten: als een 'dienaar des woords',
ja, een onder woorden brenger ~
iemand die tracht de chaos op te ruimen in 'psychedelische' taal
die beter is om te pruimen dan 'inhoudsloos' menselijk
gemekker, geblaat, geblaf,
gehuil en gejank.

NATUURLIJK
moet je dan WEL wat te zeggen hebben,
of tenminste DENKEN dat je wat te zeggen hebt.
DAT klopt, ik heb dat dan ook, vind ik, voorzover ik een aanhanger ben
van wat je zou kunnen noemen 'de christelijke geloofstraditie' en
de 'joodse interpretatie'
ervan ...

Daarvan is,
net als bij alle andere tradities
het geval is, VEEL door de tijd ingehaald!
Maar waar het OOIT om 'begonnen' was in 'religie' & 'wijsheidsfilosofie'
[het verband tussen ons doen & laten], ook in de 'christelijke uitmonstering' ervan,
DAT noem ik dan ook de schatten
die overblijven.

DIE wil ik
opnieuw ander woorden brengen.
En om DAT te KUNNEN doen, moet je ze eerst opdelven. opschonen en oppoetsen,
of beter nog: redden uit de verscheurende muil van de tijd,
zoals een herder uit de muil van een leeuw
twee schenkels redt of een lapje
van een oor [gevonden door HK
in de schoot van
de profeet
Amos].

Woorden
redden dus,
waarmee we onder woorden kunnen brengen.
Zou DAT niet iets voor priesters & dominees kunnen zijn,
die van dat laffe 'preekwerk' afwillen:
redders van woorden
worden?

@