op mydiweg tussen zelfstandig~ & onafhankelijkheid

~*~

Almost
anywhere inbetween
'skill & scare'
...

Wat
ik het
meest op prijs
stel in mijn leven is mijn zelfstandigheid!
Maar wie van ons kan zonder enige vorm van hulp?
Dergelijke vragen en eventuele antwoorden
geven alleen maar een heel algemeen beeld en inzicht
in beeldvorming over opvoeding &
menswording
...

Ze
geven een
ongenuanceerd beeld over
mijn situatie: de vele
nuances die er tegelijkertijd bestaan,
vallen weg en komen op deze manier
nog lang niet
aan bod.

Onze
antwoorden op
dat soort vragen
kunnen we ook gaan
vergelijken met antwoorden zoals die
meestal in een willekeurige groep mensen
gegeven worden?

Daarbij
gaan we
dan meestal uit
van de ervaringen die
we in de afgelopen jaren opdeden bij onze
[hopelijk] veelzijdige activiteiten binnen en buiten de muren
van 'ons eigen huis' [of eigen {brein}
kamertje]!

Antwoorden
over vorm en inhoud van ons bestaan
blijken enorm uiteen
te lopen
...

Tegenwoordig
hebben we het nogal eens
over de problemen van de 'vergrijzing van Nederland'.
Was er vlak na de oorlog een 'babyboom',
die babies van toen zijn nu
'bejaard[en]' geworden?
En in plaats van een geboortenoverschot
kampen we vandaag de mydidag met een geboortentekort!
Hoeveel 65-plussers zijn er nu in Nederland?
Ongeveer de helft?
Hoeveel van hen wonen
in een soort van verzorgingstehuis?
Ook ongeveer de helft?
Hoeveel van hen leven nog zo zelfstandig
dat ze nauwelijks hulp nodig hebben?
Die andere helft dus!
En dat alles bij benadering:
iets dergelijks zal ook wel gelden
voor praktisch alle andere leeftijdsgroepen
tussen pasgeboren en 'afscheids-
nemenden'?

De meesten van ons
zitten er 'ergens tussenin'
en de meeste mydiertjes zijn tussen de 12 en de 21?
Met enkele uitschieters naar boven,
vaak {?} worden jongere kinderen 'weggejaagd'
door 'meisjes van zestien'!

Maar
daar wil
ik het nu even niet over hebben:
puberende/adolescerende meisjes zeggen mij niet zoveel ...
En 'halbstarke' mannelijke 'nozems', hippies, emo's, gothics & 'frankies & johnnies'
nog [veel] minder.
"Ze doen maar!"
Het zal me een zorg zijn?
Ja en nee:
had je voor [en tijdens] de oorlog
nog heel veel grote gezinnen en families
waar alle leeftijdsgroepen konden worden aangetroffen,
tegenwoordig is er nogal eens sprake
van 'leeftijdsapartheid'?

Men
leeft vaak
langs elkaar heen:
weet wel van elkaars bestaan,
maar heeft verder eigenlijk nog maar heel weinig
echt contact met
elk ander!

Beeldvorming
over leeftijdsgroepen
is in elke geval zeer gevarieerd
en er mankeert van
alles aan?

We
zijn dan
wel allemaal {?}
op weg naar zelfstandigheid en onafhankelijkheid,
maar zitten maar al te vaak gevangen tussen uitersten
en weten niet goed wat we
eraan moeten
of kunnen
doen!

Zat vroeger
iedereen permanent en constant op elkaars lip,
tegenwoordig is er meer sprake van het tegendeel:
elk individu zit 'opgesloten'
in een eigen [hersen]
hokje
...

De baby
met z'n moeder,
peuters op speelzalen of 'kresjes',
kleuters al op scholen en zo gaat dat steeds
alsmaar verder en door:
je tuimelt van 't ene groepje in het andere
en hoort eigenlijk nergens
echt 'bij'?

En al dit soort van processen
hebben zich natuurlijk op alle tijden en plaatsen afgespeeld
in een wirwar van mucho macho bonoboismes:
dominante mannetjes die op hun borstkas trommelden en elk ander te lijf gingen
om het bezit van [steeds meer] voedsel en vrouwtjes,
naaiende en breiende volkstammen rond de bronnen van hun bestaan,
piepjonge imitatiedeskundigen op alle gebieden des levens
die erop uittrokken om de hele wijde wereld te veroveren
tussen de wieg en het graf
of de kribbe en
het kruis!

Maar het blijft een zaak
en kwestie van sociale verandering,
aanpassingsproblemen, voortgaande kolonisatie
en geestelijke ontwikkeling?

Je
kunt nu
eenmaal niet zonder
elkaar: zowel die 'lipzitterij'
als die 'vrijblijverij' zijn als de bekende Scylla & Charybdis?
We zitten a.h.w. 'bekneld' tussen 'onszelf' en 'elk ander', plagen en pesten elkander op speelse wijze,
worden verliefd en trekken erop uit, krijgen last [en genot] van geheimen & openbaringen,
zelfgeschapen monsters en allerlei andere 'natuurverschijnselen':
we horen overal en nergens bij en blijven op zoek naar de zin van ons bestaan!
Wat doen we hier eigenlijk? En waarom en hoe?
Hoezo & wat kunnen we
eraan doen,
of laten
hier &
nu?

Scylla
was 'n zeenimf
uit de Griekse sagen:
zij plaagde de op haar verliefde zeegod Glaucus zodanig
dat deze aan Circe verzocht om Scylla een liefdesdrank te geven?
Maar Circe, heimelijk verliefd op Glaucus, goot echter giftige drank in de bron waar Scylla in baadde,
waarop zij nu in een waar monster met zes koppen & twaalf poten veranderde!
Zij woonde daarna in een onderzeese grot
tegenover de Charybdis
en werd later
een rots
...

De
Charybdis
was een draaikolk
gesymboliseerd als een zeemonster,
dochter van Poseidon en Gaea: driemaal per dag
verzwolg het massa's water met schepen en al, waarna het alles weer uitbraakte?
Het huisde bij de Straat van Messina,
waar ook Scylla
verbleef!

En
wij met
ons 'goede gedrag'
[of juist niet]
bevinden ons als het ware
bij wijze van spreken, vertellen en schrijven
ons hele leven lang tussen die twee projecties van onszelf:
wij zijn die geest die over water zweeft en het werk van die handen en hersenen ~
wij benoemen en vernoemen ons als YaHWeH/Elohiem {or any other name of rose & pose as 'sweet'!},
als Adam[ah] haAdom uit rode rivierklei en Chawah die daaruit voortkomt als de moeder van alle leven ~
als Kajien en Chevel en al die andere 'daaruitvoortspruitende'
personages, karakters met maskers
en invloeden van
buitenaf en
binnenuit
...