op de weegschaal


Twee uitersten dus: perfectie nastreven of 'n onverbeterlijke prutser blijven zonder uitzicht op iets beters?

Getallen benadrukken de wetenschappelijke religie van hypothese, experiment & bewijs, terwijl bijgeloof 't
hopeloze van verbetering kan cultiveren: 't menselijk brein is zo gevoelig als wat voor suggestie & macht!

Waar kan al die beheersingsdrang & depressiedwang nog meer toe leiden? Tot faalangst en immobiliteit.

Onze tijd kenmerkt zich door onze drang alles te beheersen: de domesticatie van het noodlot als 't ware.

Vroeger toen we nog niet beter wisten & alles op god gooiden accepteerden we dat het noodlot of iets der-gelijks op een dag aan de deur klopte, als ongeluk, natuurramp, ziekte, allesverterende jaloezie, 'n mis-daad of dom oorlogsgeweld e.d. Gelovigen waren overgeleverd aan hun religie & heidenen aan bijgeloof?

Nu willen we zelfs 't noodlot temmen & domesticeren! Je zou die beheersingsdrang al bijna 'n collectieve
neurose kunnen noemen. En die is begrijpelijk: 't appelleert aan de diepe menselijke nood onze omge-ving te beheersen, te veroveren & onder de duim te houden. Stel je voor dat 'n stoel de volgende dag 'n
tafel wordt, en de tafel een muur? Met zoveel variabelen valt niet meer te leven, net als met alcoholisme,
drugsverslaving, geestesziekten & paranoide wantrouwen, commercialiserende oorlogsvoering & fashions!

Maar we slaan weer eens een keer door voor zelfgemaakte afgoden en horrorstories: we willen alles gaan beheersen, zelfs tijd & ruimte. Alles ismes vertegenwoordigen soortgelijke gektetrends en modemadness.

Een illustratief voorbeeld? Een hardloopwedstrijd: honderd meter sprint. Er zou een electronisch startschot worden gegeven: zo zouden valse starts beter kunnen worden opgemerkt. Dat klopte ook: bij de eerste start bleek een van de lopers drieduizendste van een seconde te vroeg vertrokken. Opnieuw dus! Bij de volgende start vertrok 'n ander drieduizendste van een seconde te vroeg. Na vijf valse starts hebben ze
het toestel maar uitgeschakeld. Waar praat je over? Over drieduizendste van een seconde, een tijdseen-heid die zich onttrekt aan de waarnemingssnelheid van de mens. We denken blijkbaar dat hetgeen wat meetbaar is ook bruikbaar blijft en ons meer controle kan bieden! Zo'n voorbeeld laat zien dat zoiets 'n misvatting is: niet datgene wat meetbaar is blijkt bruikbaar, maar wat meetbaar is EN interpreteerbaar ...

Anders blijf je met alleen maar loze cijfers zitten net als ooit met slachtoffers, bijgelovige gebeden & shit.

Dat kan alleen nog maar verlammen ~ of 'n wedstrijd platleggen en ons leven verder onmogelijk maken.

Hoe kunnen we aan deze uiterste verlammingen ontkomen? De deugdethiek biedt daar goede mogelijk-
heden voor. Naast de deugdethiek bestaat er ook zoiets als de consequentie-ethiek, waarbij de gevolgen
doorslaggevend zijn voor 't handelen. Maar vaak kunnen we die gevolgen helemaal niet goed inschatten
waardoor we ons [blijven] vergissen. Niet alleen dat, maar al te vaak zijn we evenmin in staat om gevol-gen te voorzien die teveel denkstappen vragen. Als ik een mens een prutser noem, dan zeg ik daarmee
dat de mens 'n wezen is dat grenzen kent [net als ons voorgaande vormen van planten- & dierenleven]:
ons gezichtvermogen is beperkt, ons gehoor, loopvermogen & 'zelfs' ons brein kent z'n grenzen. Een van
de sterkste kwaliteiten v/d mens is 't vermogen om onze grenzen te leren kennen. Maar daarvoor zullen
we fouten moeten durven maken. Daar is moed voor nodig. Wie die moed weet op te brengen die zal zo ontdekken hoe verstandig deze houding is omdat je alleen zo [rak kach: tat tvam asi!] nu van je fouten
kunt leren?! Deze houding is ook een mogelijk startpunt voor rechtvaardigheid. In mij leeft een diep ge-voelde behoefte om mijn medemens te leren net zoals ik mezelf heb leren kennen in de loop der jaren.

Ik neem ook aan dat mijn medemens mij wil leren kennen in de grond van de zaak: dat kan alleen nog
maar door onze [wederzijdse] daden, EN dus ook door onze fouten! Waar we dan die ander voor straffen?

Nee, niet per se! Als we beseffen dat we allemaal prutsers zijn als het erop aankomt, dan zullen we ook iemand die 'n fout maakt niet onmiddellijk willen vervolgen & bestraffen [of doodwensen & vermoorden]!

We zullen ons terdege afvragen of de ander, die iets vreemds gedaan heeft, iets ongewoons, schadelijks
en dergelijk, zijn daad had kunnen voorzien. En als het onmogelijk is dat hij de gevolgen van zijn daad had kunnen voorzien, dan is het onredelijk om hem te straffen. En omgekeerd hoop ook ik dat mijn me-demens ZO naar MIJ zal kijken als ik een fout maak?! Beheers ikzelf die deugd van het fouten durven maken? Ik probeer het! Waarom het mislukt: ik zou wel graag ooit nog eens een heldendaad willen ver-richten, maar tot nu toe is dat nog steeds niet echt gebeurd. Toch kan ik vrij goed omgaan met 't inzicht
dat 'n poging van mij volkomen op niets is uitgelopen zonder daarbij de verzuchting te slaken: ik moet
mijn pogen voortaan ook maar helemaal staken?! Waardoor ik makkelijker fouten ga maken? Ik aarzel
om dat toe te juichen. Je moet jezelf hierbij wel i/d hand houden want wie zomaar klakkeloos/mateloos
fouten blijft maken, die wordt snel 'n vrijbuiter die op den duur helemaal geen verantwoordelijkheid voor
z'n daden accepteert. Slaap zacht: droom zoet & vertel ons er morgen maar weer alles over als je dat ook
wilt en kunt. Moet je echt doen als het je lukt om 't onder woorden te brengen & op te schrijven.
blozencool!engel
30 aug 2008 - bewerkt op 31 aug 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende