Onzeker en alleen, wat doe je daar mee?

Als je me zou vragen: "Hoe gelukkig ben je op dit moment?" Dan zou ik daar niet op durven antwoorden. Luidop zeggen dat je ongelukkig en eenzaam bent, is niet eenvoudig. Dat zijn twee woorden die ik gewoonweg niet over mijn lippen krijg. Het is dan ook best vermoeiend om bij je vrienden en familie de schijn op te houden. Maar geef toe, wat is er aantrekkelijk of leuk aan iemand die zelfmedelijden heeft en ongelukkig is? Niets, juist ja. Daarom hou ik het maar voor mezelf. Gevoelens opkroppen is echter niet leuk en soms word ik er gewoon nog triester van.

Mijn eenzaamheid is de laatste maanden enorm toegenomen. Hoofdzakelijk omdat ik gewoon geen assertief persoon ben, ik twijfel constant aan mezelf en denk (te veel) over alles. Geen ingrediënten voor een eenvoudig sociaal leven waardoor ik moeilijk nieuwe contacten maak. Ik heb wel enkele vrienden waarop ik kan bouwen, maar om te zeggen dat ik er een dozijn heb, dat nu ook weer niet. Soms heb ik het gevoel dat ik er weinig heb. Dat merk ik als ik naar andere mensen hun vriendenkring kijk. Vaak zijn zij ook wel een stuk socialer en gaan ze meer weg als ik. Dat maakt me enerzijds jaloers en anderzijds zielig. Doordat ik niet superveel vrienden heb, is familie ook erg belangrijk. Ik kan altijd bij mijn ouders terecht, maar een warme knuffel van hen krijgen gebeurt bijna nooit. Soms verlang ik daar gewoon naar, een beetje affectie. Dat heeft iedereen toch eens nodig? Het gevoel dat je geliefd wordt... en dat is nu even ver te zoeken.

Dit gevoel draag ik al enkele jaren met me mee. Ik denk dat het vooral begonnen is toen ik 16 à 17 jaar was. Op school was ik niet mega populair, gewoon normaal. Ik deed veel samen met mijn beste vriendin. Maar toen zij lange tijd klierkoorts had en vaak afwezig was, voelde ik me alleen. Vooral middagen waren lastig. Soms schoof ik dan wel bij aan de tafel met andere klasgenoten, maar ik voelde me er niet helemaal thuis. Het is dan ook zo ver gekomen dat ik meerdere malen mijn lunch opat op het toilet. Dat is iets dat ik nog nooit aan iemand heb verteld. Tijdens die periode sukkelde ik echt met mijn zelfbeeld. Dat resulteerde in een klein eetprobleem, maar mijn ouders ontdekten het al redelijk snel. De dag dat ze dit ontdekten, is de ergste dag van mijn leven. De reactie op hun gezicht en de wanhoop of teleurstelling(?), dat ging echt door merg en been. Ik was daar zo van verschoten, dat ik het nooit meer heb gedaan. Ook dat is iets wat ik nog nooit tegen iemand heb verteld. De gedachte om er terug mee te beginnen, is wel daar, maar tot zover probeer ik vol te houden er niet aan toe te geven.

De eenzaamheid begint toe te nemen. Ik hoopte dat het met de tijd en met het ouder worden wel zou beteren. Ik ben nu 24 jaar. Bijna al mijn vrienden en kennissen hebben een partner, en dat maakt me echt triestig. Ik heb recent wel even gedate, 3 maanden. Iets dat voor mij helemaal nieuw was omwille van mijn onzekerheden en de angst om gekwetst te worden (nog nooit een relatie gehad). Voor het eerst heb ik beseft dat ik van iemand kan houden. Hij gaf mij dan ook zoveel affectie, iets waar ik jaren op heb gewacht. Maar dromen zijn bedrog, want hij zag ook nog een ander meisje. Ik heb het dan ook meteen gestopt toen ik besefte dat het geen kant uit ging en hij weinig respect voor me had. Dat was echt een moeilijke beslissing en ik ben er lang droevig over geweest. Dat heeft wellicht mijn eenzaamheid nog eens extra versterkt. Doordat ik die affectie even heb gekregen, er even heb van kunnen proeven, snak ik er nu nog zoveel meer naar.

Je leest het, een hoopje miserie. Ik heb eraan gedacht om er met een psycholoog over te praten of stiekem antidepressiva te bestellen. Misschien dat me dat wel gaat helpen, maar om die stap te zetten, pfff, daar heb je lef voor nodig. Heb ik dat? Héél beangstigend is het allemaal. Er moet wel iets veranderen, maar ik weet gewoon niet hoe of wat. Of misschien gewoon geduld hebben en hopen dat dit gevoel overwaaid?

x