~*~
Zoveel
verschillende stemmen
in kleine landjes als Nederland
en Israel.
Zand
en water.
Aarde
en lucht.
Mens
en dier.
Plant
en omgeving.
Omringd door
eeuwenoude vijanden.
Water en
hongernood.
Machtige wereldrijken en bezettingslegers.
Landverhuizers,
ballingschap, uittocht,
intocht, bekering,
ommekeer ...
Veelbetekenende
overeenkomsten:
zoveel religieuze stromingen
en politieke partijen.
Kunst
en cultuur,
'heilige'
schrift ...
Het maakt
tegelijkertijd allemaal
ook deel uit van een veel breder proces:
dat zich hier en elders,
in ons allen meer of minder,
afspeelt!
Een proces
van secularisatie en emancipatie:
"Het voor de pioniersgeneratie zo pijnlijke afscheid
van het zionisme {of calvinisme},
van zijn sociale idealen en projecten ... de communis opinio,
die zich
emancipeert van het 'jodendom'",
in de zin van een
op de joodse traditie
gebaseerde levensstijl en
identiteit.
Misschien dat de staat Israel
bezig is om haar particulariteit
te relativeren -
'niet
in de laatste plaats
met het oog op zijn vrede
te midden van
de volken'!
Om te besluiten met:
"NOG is
het niet zover,
maar we kunnen niet uitsluiten dat we op een bepaald moment de Israelische samenleving moeten zien en zullen zien
als een samenleving als
alle andere"?
Is DAT
het verheugend perspectief?
De staat Israel eindelijk gewoon geworden,
niet langer een bedreigde uitzondering maar een geaccepteerde staat onder andere?
DEZE
opmerking in aansluiting op het vertrouwen
heeft in een komende overgang van overleven
naar een nieuw leven, voorbij de rampzalige herinnering
aan Auschwitz,
suggereert dat inderdaad!
OOK
zien we
dan een tijd komen, waarin het perspectief van een Israel dat in vrede leeft
de overhand krijgt
op het terugdenken aan de verschrikking
dat het Joodese volk systematisch werd uitgeroeid
door de verslavende arbeids- en
doodsindustrie.
Maar de bewoordingen
waarin deze diverse perspectieven geschilderd worden door de verschillende belangengroepen
geven te denken?
Kunnen
we dat
ECHT zeggen:Auschwitz is {in de heilzame zin
van het woord}
geschiedenis
geworden?
Omdat het
voor een verder ontwikkeling van de staat Israel
niet meer opportuun is Auschwitz in Israel nog langer publiekelijk te gedenken?
Een kwestie dus
van staatsraeson, reasons of state,
rijksbelang?
Zoals
onze bevrijdings~ &
dodenherdenkingen?
En is het ook werkelijk zo positief dat de publieke mening in Israel
zich van het "Jodendom" aan
het emanciperen is?
Lege synagogen en lege kerken?
En als dat het 'afscheid van het Zionisme'
betekent?
Of calvinisme
{any~isme?}?
WAT blijft er dan
van de verwachting
die de stichting van de staat Israel in '48
gewekt heeft,
juist als het resultaat van
de zionistische beweging,
het 'historische proces ... waarin het Joodse volk in Palestina
een Joodse staat sticht,
om daar een zegenrijke staat,
een getuigenis van het
Rijk G*ds
te worden'?
Gaat dat alles naar de Filistijnen?
Klinkt niet
ook het argument
dat zo'n normalisaring een vrede van Israel met zijn Arabische buren vergemakkelijken zou,
te opportunistisch om de verwachting te wettigen
van een werkelijke vrede,
die niet op kosten van de Joodse identiteit
zou gaan?
En wat
is er zo Nederlands
aan Nederlanders?
BEIDE landen zijn tegelijkertijd gelijk
en verschillend:
multicultureel &
multi~interpretabel!
Huidskleur:
van gipswit tot pikzwart
en alle schakeringen bruin
daartussen!
Godsdienst: van
superorthodox fanatiek
tot
vrijblijvend
oppervlakkig!
Politiek:
tientallen grotere en kleinere
politieke stromingen ...
Economie:
ups & downs,
steeds meer miljonairs
en meer verarming?
Leger & politie,
industrie & handel,
automatisering en
'gastarbeiders' ...
Zo nu en dan
lukt het ons om er
een touw aan vast
te knopen.
Alles lijkt
steeds sneller te veranderen:
verkeer & consumentisme,
villawijken en achterbuurten,
etnische spanningen & religieuze misverstanden,
politieke meningsverschillen
en de jacht op stemmen,
posities van eigenbelang en het
'algemeen welzijn' ...
Gooi maar
in m'n petje?
En zo
nu
en dan
neem
ik er
een greep
uit.
#

#
