ons bewustzijn creeert de werkelijkheid [in ons]?!


~*~

Verschillen
in algemene gradaties van geluk
lijken tegenwoordig veel meer te maken te hebben
met verschillen in individuele
persoonlijkheid.

Met
andere woorden:
ieder mens schijnt eigen 'gelukstoppers'
te hebben.

Als
de mate
van 'gelukkig zijn'
moet worden aangegeven
op een schaal van bijvoorbeeld tien,
dan zullen er mensen te vinden zijn die een 'acht' of een 'negen' geven,
ongeacht wat ze
meemaken.

Terwijl
anderen slechts
een 'twee' of een 'drie' geven,
ook al gaat alles hen
voor de
wind.

Het eerste type
is een vrolijke, onbezorgde, optimistische,
extraverte persoonlijkheid
die het positieve in elke situatie
kan zien.

Het tweede type
is een sombere, zorgelijke, pessimistische,
introverte persoon
die van elke situatie
het slechtste
ziet.

Als het vrolijke type
een nare ervaring heeft,
dan weet je dat hij er meestal snel weer overheen is;
als de sombere persoon iets fijns meemaakt,
dan weet je dat zij er snel iets negatiefs
in zal ontdekken.

HOE ONTSTAAN
deze twee typen,
en hoe constant
zijn ze?

Het antwoord
op de eerste vraag kan vaak
in de kinderjaren gevonden
worden.

De vrolijke volwassene
had waarschijnlijk 'ja'-ouders
en de sombere volwassene waarschijnlijk
'nee'-ouders.

Als het kind
aan de ja-ouders vraagt:
"Zullen we een spelletje doen?",
dan is het antwoord altijd 'ja' ['okee,
we doen net alsof
we ...'].

Als het kind
aan de nee-ouders hetzelfde vraagt,
is het antwoord 'nee'
['sorry, ik heb het
te druk ...'].

Het
eerste kind
groeit op tot een positief ingesteld iemand
met een rijke fantasie,
terwijl het tweede kind ervan uit zal gaan dat het leven weinig
leuks te bieden
heeft.

Een
dergelijke houding
lijkt misschien wel voor het leven vastgelegd,
maar dit is niet altijd
het geval!

Het kan
wel moeilijk zijn
om er verandering in aan te brengen,
maar het is wel
mogelijk
...

Als het vrolijke type een trauma oploopt,
dan kan dat ernstige, langdurige gevolgen hebben.
En als het sombere type wordt gestimuleerd om wat meer te genieten,
dan kunnen zij uiteindelijk uit het dal worden getrokken
waarin zij als gevolg van hun opvoeding
[neervoeding] terecht
gekomen zijn.

Met andere woorden,
wat jij van jouw ouders hebt meegekregen kan diepe lidtekens nalaten
[of rijke zegeningen brengen], maar bepaalde invloeden in jouw volwassen leven
kunnen hier wel weer op diverse manieren
verandering in aanbrengen.

Voor hen die hoger
willen scoren op de mydigeluksschaal,
is het beste advies
om zich er niet bij neer te leggen
dat er maar EEN soort geluk zou bestaan,
en in plaats daarvan op zoek te gaan
naar andere bronnen
van geluk.

Misschien is er geluk
voor hen weggelegd op een gebied
waar ze nog nooit eerder aan
hadden gedacht.

En als allerlei diverse mydiverhaaltjes
door de afgelopen jaren heen deze 'mydimensen'
soms de weg kan wijzen
naar EEN van die nog niet eerder aangeboorde mydibronnen,
dan zijn ook wij in onze 'opzet'
geslaagd:
de zinvolle{r}
ontdekkingstocht
van mensen door plaats en tijd
op weg tussen geboorte en dood
op zoek naar de paden
van 'het geluk'.

En
natuurlijk
zijn wij niet de enigen
die een eigen kijk hebben
op 'geluk': door al die jaren heen zijn er
door vele oorspronkelijke denkers &
'voelers'/zieners/kijkers & luisteraars letterlijk honderden
[zo niet vele duizenden] definities
van 'geluk' & 'ongeluk'
gegeven?

Wat ik heb gedaan
in die afgelopen drie 'mydijaren'
is dan ook vaak niet veel meer dan
een neerslag van datgene wat ik heb meegemaakt
in de zestig jaar daarvoor, die op hun beurt weer berusten
op 'zeshonderd jaar' Nederlandse geschiedenis die
weer gebed zijn in [minstens] 'zesduizend'
jaar 'wereldgeschiedenis'!

Een
tamelijk
willekeurig
'geheel' van 'input' & 'output':
wat ik heb gevoeld, gehoord, gezien,
ervaren, geroken, geproefd, gelezen en herschreven
gedurende al die 'toevallige zwerftochten' door zo'n twintig landen,
moest wel indruk maken op een teer 'vaderloos
overgevoelig blondharig/blauwogig
moederkindje met z'n 'jongensziel'
uit Irminloo op de Vale
Ouwe!

Die kracht
van 'zekerheid'/twijfel & nieuwsgierigheid
is ook mede veroorzaakt
door al die 'mydibijbelverhaaltjes' vanaf den beginne:
toen we wegvluchtten uit 'het paradijs'
van 'de hof van Eden' tussen Zwarte Zee en Perzische Golf,
tussen Eufraat en Tigris, Ararat en Sinai, Hermon en Karmel, Har Megiddo
& Sodom & Qumran &
uit Egypte, kwamen de Israelieten vast te zitten
bij de Rode Zee of de Schelfzee ~
we stonden met onze rug tegen de muur, een muur van water ...
Farao en zijn legers stormden op ons af: totale vernietiging dreigde!
Maar plotsklaps werd de bedreigende 'wereldzee' in tweeen gespleten:
volgens de Zohar stapelden alle wateren van de aarde zich op
en reikten ze als muren tot aan de hemel?
En de Israelieten
ontvluchtten
...

Vanaf het begin
hebben we al onze
genetische & fonetische mydiverhaaltjes
aan elkaar doorgegeven waar ook ter wereld
we verzeild raakten tussen de EEN of ander Scylla & Charybdis:
toen de Farao en zijn legers naderden,
schreeuwde Moshe tot "G D" om hulp.
De Zohar zegt dat 'g d' antwoord gaf met een mysterieuze vraag: "Waarom roep jij mij?"
In deze vraag ligt een dieper spirituele wijsheid verborgen.
"G D" sneed de "Rode Zee" helemaal niet in tweeen.
En het scheppingsverhaal, het zondvloedsverhaal
en alle daaropvolgende mydiverhalen zijn verhalen van ons eigen maaksel
met onze eigentijdse interpretaties 'als voor een tijd een plaats van g d':
ook g d was verbaasd dat Moshe "HEM/HAAR" riep,
want als 'de schepper' "HET" niet deed,
wie of wat dan
wel?

Duizenden jaren lang
vinden er allerlei crises plaats?
Vaak geen zaak van dood en leven, soms ook wel!
Grote en kleine in elkaar verweven gebeurtenissen en betekenissen.
WAAR gebeurde verhalen die 'zus of zo' aanvoelen, doorvertellen en meedragen.
WAAR halen we de kennis vandaan die onverwachte oplossingen kan bieden?
HOE moeten we reageren onder paniek, angst, woede en verdriet?
En hoe kunnen we leren reageren
zoals we dat hebben
geleerd?

We
ontkwamen
[tot nu
toe]
...

De
Rode Zee
{EN AL HET WATER OP AARDE} week:
er ontstond een doorgang,
maar "G D" deed dat niet ~
toen g d aan Moshe vroeg waarom hij "HEM/HAAR" riep,
wilde 'de schepper' daarmee zeggen dat de Israelieten zelf de kracht hadden om een pad
door de Rode Zee
te maken.

HIER
wordt een belangrijke
spirituele wet onthuld [zoals de bedoeling is van AL die mydiverhalen toen/nu en straks]:
"Overwin jouw reactieve natuur en de hemel helpt je om de natuur te overwinnen,
want die twee zijn nauw met elkaar verbonden!"
Om dat te kunnen, moet je beschikken over totale zekerheid: DAT
is de 'geheime boodschap' van [alweer] 'dit verhaal' ~ de Israelieten moesten de zee inlopen,
terwijl er nog niets was gebeurd,
we werden gedwongen om de hevige gevoelens van onzekerheid
te weerstaan ...

Cabalistische wijzen
vertellen dat de Rode Zee pas droogviel
toen het water de neusgaten van de Israelieten had bereikt.
Pas toen het water hen aan de lippen stond,
konden ze hun angst loslaten en zich overgeven aan het Licht.
[En wie niet meer lopen kan, die kan maar beter leren zwemmen:
you better start swimming or you'll sink like a stone,
cause the times they are a-changin' ....]
Op hetzelfde moment ademden ze de vrije lucht in
en week het water
tot hemelhoge
muren ...

come
gather
round people
wherever you roam:
your sons and your daughters
are beyond your
control ~

that's
what music
is all about: all art,
all stories for all people of all times
and places are [also/again]
meant for
us

16 jul 2006 - bewerkt op 28 mei 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende