onnozele balladechai als achterlijk troubadourtje

Natuurlijk
zijn Israeli's
geen heiligen net
zo min als wie dan ook.
Maar het verdient wel enige aanbeveling
om de geschiedenis van de mensheid een beetje te kennen.
We hebben het in myDi al veel eerder en vaker gehad over al die verre oertijden
van duizenden jaren her.
Nu nog maar even terug
naar het voorjaar van '67
toen ik in januari {?} voor 't eerst daar aankwam
zonder eigenlijk heel veel anders te weten
dan bijbelverhaaltjes uit oude &
nieuwe testamenten.

Als je alles met eigen oren
en ogen hoort en ziet dan is dat
een mooie aanvulling op al die oeroude verhaaltjes.
Na amper vier maanden in Israel te zijn geweest
ging ik via de Mandelbaumpoort naar de Oude Stad {Yeroesjalayiem}
die nog net als de hele z.g. "Westbank" {van de 'rivier' de Yardeen} onder Jordaans beheer was:
heerlijk rustig daar in mei van dat jaar omdat alle toeristen wegbleven wegen 'spanningen'.
Ik zwierf door de eeuwenoude steegjes en kwam 'per ongeluk' bij de Westelijk "Klaag"~Muur uit,
het totaal verlaten Tempelplein met de Omarkoepel [die op de plaats staat van De Tempel]
en de Al Aqsamoskee {bovenop de 'stallen
van Salomo' [ofzo]}!

Ik liftte heen en weer
naar Aqaba & Petra: verdwaalde tussen de ruines in de bergen
& rotsen totdat de oorlog losbrak en ik na een tijdje 'geinterneerd' te zijn geweest
werd 'gedeporteerd' naar Beirut in Levanon & doorreisde via Cyprus & "Tarsen" in Zuid Turkije
{waar ooit Sjapo was geboren?} & Ankara naar Istanbul {Constantinopel}:
allemaal oud nieuws ~ ik blijf
mezelf herhalen?

Waar ik toen niet bij stilstond
was 'de politieke situatie van toen',
daarover hoorde & las ik pas achteraf.
Nu is dus een mooie tijd om nog een paar stukjes
van die legpuzzel van toen
even in te vullen?

Ik interesseerde me
in die dagen veel meer voor de woestijn
en oude gebouwen dan
voor 'het nieuws'!

De David~
& Goliathachtige kant
die er aan dit alles zat, wekte groot opzien in die tijd
net als meer dan zo'n 1000 jaar {?} daarvoor.

Uitgaande van de gigantische superieure kracht van Goliath,
leek het vantevoren alsof David het dit keer ook niet zou kunnen redden.
In de westerse wereld was al vele weken lang bezorgd en zonder enig resultaat gepraat,
terwijl de Arabische legers zich massaal verzamelden en de spanning
[waarvan ik me in m'n onnozelheid helemaal niet bewust was]
alsmaar verder steeg!

Praten zou Israel blijkbaar dit keer niet redden:
het kwam dus wel goed uit uiteindelijk dat Israel zichzelf wist te redden
with a little help from her friends, want 'verliezen' zou ik dit geval
het einde van volk en staat betekenen?

Op 27 mei '67
kondigde de president van Egypte
kolonel Gamal Abdul Nasser aan:
"We zullen geen vorm van coexistentie met Israel aanvaarden ...
De oorlog met Israel is al sinds 1948 gaande!"
En op 30 mei verkondigde hij:
"De legers van Egypte, Jordania, Syria en Levanon staan klaar aan de grenzen van Israel ...
en achter ons staan de legers van Irak, Algerije, Koeweit, Soedan en het hele Arabische volk.
Deze daad zal de wereld verstomd doen staan.
Vandaag zullen ze weten dat de Arabieren in slagorde staan opgesteld voor de strijd;
het uur van de waarheid is aangebroken!"

Als 'n echo
verklaarde de president van Irak
op 31 mei:
"Het bestaan van Israel is een fout
die rechtgezet moet worden.
Dit is onze kans de schande waaronder we sinds
'48 gebukt gaan, uit te wissen. Ons doel is duidelijk:
Israel van de kaart vegen!"

Radio Cairo,
"De Stem v/d Arabieren",
toentertijd nummer
EEN
onder de opruiers, overtrof zichzelf door dagen~
& nachtenlang alsmaar weer te door te blijven brullen:
"Slachten,
Slachten, Slachten!",
een uitzinnige kreet die door enorme menigten
in de straten van Cairo {o.a.}
werd overgenomen.

Dit grenzeloze vertrouwen in de Eindoverwinning
was gebasserd op een tamelijk eenvoudige rekensom.
De Arabische legers aan de grenzen met Israel waren minstens drie keer zo sterk als die van Israel;
en ze hadden ongeveer dezelfde overmacht van drie op een tanks, gevechtsvliegtuigen
en zware artillerie.

Het gewone leger van Israel
telde zo'n 40.000 man, aangevuld tot een strijdmacht van ongeveer 48.000 door reservisten.
Het burgerleger van Israel, vrouwen tot de leeftijd van 34 jaar en mannen tot de leeftijd van 54, reservisten, kwam te hulp bij de verbindingsdienst, transport, bevoorrading en de geneeskundige troepen. Maar het waren vooral de Israelische piloten en tanbemanningen die borg stonden
voor de overwinning van deze blauwe David op de groene Goliath.

Twee keer
VOOR
juni '67 en nog 'n keer daarna
negeerden de Arabische regeringen de voorwaarden
die de UN aan 'n wapenstilstand
verbonden hadden zodra 't staakt-het-vuren 'n feit was.

Nadat ze de oorlog uitgelokt & verloren hadden,
eisten ze in '67 onmiddellijk de teruggave van de verloren gebieden,
ook al weigerden ze absoluut om over vredesverdragen met Israel te onderhandelen.
Hierin zit best wel iets kinderlijks of krankzinnigs: alsof de Arabische leiders dachten
dat oorlog een soort van dodelijk knikkerspel was:
alleen omdat jij gewonnen hebt, daarom mag je m'n knikkers nog niet houden,
geef me nu meteen tot we weer klaar zijn
voor het volgende spelletje
...!

Het gebied van de vier Arabische volkeren rondom Israel was
677.000 vierkante mijl groot en met z'n toenmalige kwestbare wespevorm besloeg Israel zo'n 8000 mijl!
Die vier Arabische staten hadden een gezamenlijke bevolking van 46 miljoen en in Israel woonden iets meer dan 2 miljoen joden en ongeveer 350.000 Israelische Arabieren.

Er was dan ook eigenlijk niets echt
waardevols in Israel te halen: geen olie, geen diamanten, geen goud, maar wel voornamelijk fruit
en wat groenten, wat al met al landbouwkundig gezien een wonder mocht heten.

Geen enkel verstandig mens kon
in die piepkleine staat Israel [nog kleiner dan Nederland] enige bedreiging zien van de veiligheid
en het welzijn van dit enorme Arabische land met z'n waarlijk enorme mensenmassa.

Je zou bijna geloven dat,
als Israel nog niet bestond, de Arabische leiders het zouden moeten uitvinden:
het is de enige, volkomen denkbeeldige vijand die hun hele volk verenigt naar het schijnt.
De Arabieren van het Midden~Oosten zijn altijd al zeer happig geweest op onderlinge ruzie,
ze wantrouwen en vermoorden elkaar als ze de kans er toe krijgen, beramen talloze coups,
veranderen om de haverklap van bondgenoten en staan alkaar om 't hardst naar het leven
en zijn het verder helemaal nergens over eens behalve dan over de haat die ze bij elkaar voeden
en koesteren jegens 'de joden' van Israel!

Vele duizenden jaren historie in 'n notedop ...

De Israeli's haatten al die Arabieren zelfs nog niet in '67
ook al hadden ze daar eigenlijk best wel alle reden toe, dat was ook al gebleken amper twintig jaar eerder nadat de nieuwe staat de aanval had afgeslagen van zes Arabische legers,
die toen ook al vastbesloten waren om de staat Israel alvast bij de geboorte om zeep te helpen?!

Het leek er aanvankelijk op dat de Israeli's niet echt veel aandacht schonken
aan al die Arabische staten tot ze wel moesten en niet anders meer konden in geval van oorlog.
Met de terroristen van de PLO was het duidelijk wet iets anders:
mannen die bommen leggen in schoolbussen en in bioscopen,
op markten en vooral ongewapende burgers doden
~ mannen, vrouwen en kinderen van alle leeftijden ~
en dan zo hard mogelijk weer wegrennen:
dat is heel andere koek!

Voor die mannen had men alleen maar verachting.

En ik was slechts een onnozele hals van amper 21 jaar die in dat wespennest
was verzeild geraakt zonder enig besef van al die conflicterende normen & waarden van joden & moslims.
De avond voorafgaande aan die zesdaagse oorlog liep ik rustig door Wadi Musa tussen Ma'an & Petra ...
Ik had al wekenlang geen kranten gezien of naar de radio geluisterd en zo nu en dan hoorde je alleen maar de mening van de plaatselijke Jordaanse bevolking:
"Nasser good, Hitler good!
of iets dergelijks?!

Ik liep terug naar m'n rugzak
& slaapzak die ik in 'de roze stad' had achtergelaten en zong in het donker lustig
op de melodie van de 'hatikwah' ['t Israelische volkslied] met Nederlandse woorden:
"Door de wereld gaat een Woord en het drijft de mensen voort: breek uw tent op, ga op reis
naar het land dat ik u wijs! Here God, wij zijn vervreemden door te luist'ren naar uw Stem:
breng ons sa'am met uw ontheemden naar het nieuw Jeruzalem!"

Heerlijk geslapen
en de volgende ochtend weer vroeg op!
In de stilte van de woestijnochtend {'s nacht kon het er nog vriezen}
nam ik een heerlijk bad onder een kleine waterval in de wadi met een klein rotsbasin.
Niet lang daarna brachten de plaatselijke tentbewoners me naar het politiebureau@Elja/Elji even buiten Petra/Wadi Musa: men rukte me de kefiya van 't Hollandse kopje met lang blond haar en
ik werd gevangen gezet in 'n hol in Ma'an, maar wel achter tralies nu.

De volgende dag in een grote Mercedes geflankeerd door twee dikke mannen met
grote zwarte snorren & pistolen, de autoradio full blast met de krijgszangen van Oem Koelsoem uit Cairo & krijgshaftige volksliederen als
"Beladi, Beladi, Beladi"
{"Mijn Vaderland"?}
...

Genoeg
nu want ik val alweer in
herhalingen.

Maar
de herinnering
eraan is nog
net zo fris als de
droom van
vannacht.