Ongelukkig.

Ik wil het gewoon allemaal van me afschrijven, dus hier gaan we.

Het begon allemaal al in de brugklas, ik dacht dat ik best een leuke klas zou hebben, maar dit viel dus heel erg tegen. Ik werd al snel gepest, ze vonden me lelijk, en ik hoorde er niet bij. Elke dag opnieuw zeiden ze dingen tegen me die me raakte, en sloten ze me buiten en werd ik constant uitgelachen. Ik kwam huilend thuis en ging meteen naar boven omdat ik niet wilde dat m'n moeder het wist. Hele dagen moest ik erom huilen, ik werd door alle meisjes op twee na gepest, ze noemden me lelijk, vriendloos, humorloos.. Het deed echt pijn. Als we in groepjes moesten zitten zaten hun met ze alle bij elkaar en ik alleen aan een tafel. Het lijkt allemaal misschien niks maar ik begon echt te geloven dat ik gewoon zo stom was. En dom, lelijk, vriendloos en ales wat ze zeiden. Ik was op dat moment ook nog erg jongensachtig, ik voetbalde na school vaak. Ze lachte me hier ook om uit. Het was zo'n kut periode, ik zat in een enorme dip, en me zelfvertrouwen was ook echt 0. Ik had het erg moeilijk. Maar verder in het jaar ging het wat beter, en werd ik vrienden met een meisje uit mijn klas, M. Ze deed nooit mee met die andere, ze zei dat ze me begreep en als iemand een gemene opmerking maakte ze de pijn in mijn ogen zag en het haar echt raakte. Ik heb veel aan haar gehad, ze heeft me echt enorm geholpen.

Toen in het 2e jaar, had ik een leuk vriendinnengroepje, ook nog met M erbij. Er was ook een vriendin die ik al 8 jaar kende van de basisschool. We waren best goede vrienden. Verder in het jaar kwam ze tussen M en mij in, en hierdoor raakte ik haar ook kwijt.. Ik had eigenlijk geen echt goede vrienden meer.

Nu, in het 3e jaar heb ik 3 echt goede vrienden, waaronder ook weer M ! Hier ben ik erg blij mee, ik kan altijd bij hun terecht wat er ook is. Op school is het ook goed, ik heb leuke klasgenoten, de meisjes zijn wel heel anders dan mij maar we kunnen het wel vinden samen. Ik zit bij 2 goede vriendinnen in de klas, waar ik ook heel blij mee ben. Door hun voel ik me echt thuis in ons 'groepje'

En nu.. Ik zit al zo'n 9 jaar op voetbal, speelde ook bij de selectie van de beste meisjes van Zuid-Nederland van de KNVB. Voetbal is echt mijn alles. Ze zeiden overal dat ik talent had, en ik en me moeder reden dus ook overal heen voor talenttrainingen etc. Tot ik geblesseerd raakte.. Vorig jaar september gebeurde het, we moesten een sprintje trekken van de ene naar de andere kant. Ik wou draaien en KRAK, ik hoorde alles kraken en ik viel op de grond, iedereen keek om en kwamen naar me toe, het deed echt verschrikkelijk veel pijn. Ik werd van het veld afgedragen en mn moeder werd gebeld. We reden zo snel mogelijk naar de HAP, ik kon niet lopen dus ik moest in een rolstoel. Ik bleef maar huilen want het deed echt veel pijn. Toen we aan de beurt waren keken ze ernaar en zeiden ze dat het niet goed was. M'n been werd helemaal in drukverband gedaan en ik moest krukken meenemen. Ik mocht niks doen.
Ik ben de eerste week niet naar school gegaan, maar wel naar de dokter, de volgende dag al. We kwamen daaraan, en hij ging ernaar kijken, voelen drukken je kent het wel. Hij dacht een scheurtje in het kapsel, dat vanzelf weer goed zou worden. Wat een opluchting! Nou toch niet.. We kregen voor de zekerheid een doorverwijzing om foto's / een mri scan te laten maken.

Na een week kon ik om de uitslag, wat een hel. We kwamen in het ziekenhuis aan en ik moest in een kamertje gaan zitten. Een man kwam naar binnen en ging ook zitten. Hij pakte de foto's erbij en legde het uit. Je hebt je voorste kruisband afgescheurd, zei hij. Dat betekent dat je voorste band in je knie, die zorgt dat je bovenbeen niet los van je onderbeen kan bewegen 'weg' is. Je knie is erg instabiel, en dit kan alleen met een operatie opgelost worden. Ik barstte in tranen uit. Wanneer mag ik dan weer voetballen? Ik moest eerst 6 weken rust houden, en daarna een afspraak maken voor een operatie. Ik liep een aantal weken nog op krukken, tot we weer bij de dokter kwamen. De operatie kan niet door gaan, omdat ik nog niet uitgegroeid ben. Ik zou nog een jaar moeten wachten.. Dat kon ik niet dus hebben we zelf research gedaan. Ik kwam bij Dr. Martens uit. Hij heeft profvoetballers geholpen, en nu ook mij. We gingen naar Belgie en hij heeft naar mijn knie gekeken. Tuurlijk kan je geopereerd worden, dat kan al vanaf 9 jaar kreeg ik hier te horen. WAT EEN OPLUCHTING. Hij vertelde wat het inhield. Je patellapees (kniepees) word weggehaald, en die zetten ze op de plek van de kruisband. Je houd hier wel een aantal littekens aan over. Het is een redelijke zware operatie voor een meisje van 14 zei hij. Na de operatie heb je een herstelperiode van 10! maanden. Je kan in totaal denk ik een jaar niet voetballen. Ik moest weer huilen, een jaar.. Ik wou het allemaal niet geloven.

We maakte bij een collega van Dr. Martens zo snel mogelijk een afspraak voor een operatie. Na de operatie moest ik een nacht in het ziekenhuis blijven slapen. Ik kreeg pijnstillers en een brace van mijn lies tot enkel mee naar huis die ik 4 weken constant aan moest. Ik liep op krukken, voor 5 weken. Ik kon bijna niet op de krukken lopen omdat de pijn de eerste 2 weken echt ondragelijk was. Als ik opstond schoten de tranen in m'n ogen, en gaan zitten op de wc was al helemaal een drama, het deed zoveel pijn. Ik kon ook niet de trap op, dus moest ik een aantal nachten op de bank slapen, waardoor ik super moe werd. Het was echt een hel, ik wens het niemand toe. Na 2 dagen begon ik al met fysio voor te strekken/buigen en weer wat beweging erin te krijgen. Owja ik moest 4 weken mezelf ook een prik geven tegen trombose, omdat mijn been bijna niet bewoog en er super veel vocht inzat waardoor die heel dik was, dit is erg gevaarlijk.

Bij de fysio komen was ook een drama.. De pijn bleef ondragelijk. Door de fysio werd het wel beter.

Na een periode van 6 weken pijn, ging het eindelijk beter en mocht ik zonder krukken. Wat een opluchting. Ik ging ook al 2 weken weer naar school wat ook zeker geen pretje was. De revalidatie was echt begonnen en ik moest 2x per week naar de fysio voor strekking/buiging en krachttraining.

Het ging steeds beter, en ik wou zo snel mogelijk weer voetballen.

Nu, zo'n 4 maanden na de operatie ben ik nog steeds druk bezig met mijn revalidatie. Sinds 4 weken doe ik ook 3x per week looptraining. Ik sport dus 5x per week (maandag tot vrijdag) Erg druk.
In oktober ongeveer wil ik weer beginnen met voetballen, de training iniedergeval al weer meedoen met mijn team. Op oud niveau komen lukt waarschijnlijk niet meer. Ik baal hier zo erg van, dat ik er wel om kan janken. Voetbal was echt mijn alles en ik mis het zo erg. Wat een KUT blessure.

Hopelijk blijft het goed gaan...