Het
zijn dan
wel allemaal symbolen,
illusies, hersenspinsels, gedachtenkronkels, waandenkbeelden,
maar toch: er zijn nu eenmaal verschillen, onderscheiden,
kwaliteiten, opmerkelijkheden
& dromen!
Oneindig
veel planten,
dieren, mensen & dingen
na oorzaken en gevolgen:
eenheid in al hun
verscheidenheid?
Nu de nood aan den man gaat,
vlied ieder zijns weegs. Dit wist een Heidensch dichter te zeggen:
zo lang 't geluk ons dient, zo telt men veele vrinden,
maar keert 't ons den nek,
zo is 'er geen te vinden.
'T gaat nu eenmaal
meestal zo onder mensen.
De meeste vrinden zijn vrinden van 't geluk,
niet van ons.
Warenze onze vrinden,
noit zoudenze ons verlaten:
nu zy 't geluk dienen vliedenze, als 't ons tegen gaat.
Heeft Mosjiach dit moeten ondervinden, & zoud 't ons anders gaan?
Hoe moet dit het lijden des Heilands hebben verzwaard, dat hy Judas aan 't hoofd der krijgsbende,
en alle zijn' Apostelen doodangstig zag de vlucht kiezen. Hoe moet hy voor hen gebeden hebben
dat hun geloof niet mogt vervallen nu zy hem ook schenen af te vallen.
Hoe moet hy in die verstroijinge met innige smerte voorzien hebben,
dat zijne Kerk in verloop van tijden zoud te wachten hebben
van woedende verdrukkingen en verdrukkers?
De veldvluchtige Apostelen zelfs hebben ongetwijfeld
nu en dan omgezien naar hunnen mishandelden Meester, dien zy wenschten aan te kleven,
zelfs toen zy van hem vloden. Hoe knelden hen die banden, hoe bedroefden hen die smaad- en schimp-woorden, hoe troffen hen die geweldenaarijen,
die JC lijden moest?
Maar
boven alles,
hoe sneed hen
niet door de ziel,
datze Yehosjoea moesten verlaten,
om wienze voorheen alles
verlaten hadden?
In the Acts
of Paul and Thecla,
Thecla is saved by a
female lion,
who herself dies in the arena protecting the virgin from the attack of a male lion
and serves as a powerful icon not only of resistance to the family values of the ancient city,
but of female authority
and solidarity.
In Ambrose's narrative,
the male lion "becomes female" and abandons his attack on the girl.
In other words, what was once unambiguously countercultural and subversive with respect to Rome and its gendered hierarchies and representatives had now become highly ambiguous,
almost fluid in its meanings.
No longer simply the victoriuous,
valorous, virilized gladiator, a la Perpetua, the fourth-century virgin martyr was now partially rewritten
via the intertexts as a model of passive, female virtue.
Reading about this,
one realizes that "
the fourth-century virgin martyr" is a nearly exact designation,
since we have really one story that is split, recombined, doubled.
It was after all a favorite story in the post-Constantinian church:
e precise formulation!
Thecla is supplemented by the virgin of Antioch,
who then becomes merged in part with Agnes, who is then split into Agnes and Eulalia,
and so on.
The point of this is to emphasize that this figure is an ideologically charged symbol
of this particular moment, a symbol of a very tensely poised balance
between an assertion of female audacity {"not much" ~ but that's still some}
and its "firm restraint."
't
Gaat dus
in feite telkens weer
om hetzelfde basis/hoofdverhaal: menswording
dwars door alle plaatsen, tijden & omstandigheden heen in ieder mens & alle betrokkenen.
Het enige variabele verschil is eigenlijk ons bewustzijns{wordings}niveau op grond van ervaring.
Vandaar de onvermijdelijke en telkens weer terugkereden behoefte
om dit alles in woorden, begrippen, symbolen,
verhalen & zelfs
"nieuws" te
vatten.
Onbewust
streven we
allen naar dit
innerlijk evenwicht om uiterlijke dreigingen
te bevechten en te overwinnen: zo nu en dan slaat de vlam in de [hersen]pan,
er vallen weer eens [talloze 'onnodige'] doden en gewonden ~
alle mydiverhaaltjes hebben ondanks al die verschillen
hetzelfde diepe hoofdthema:
't [blijven] streven naar
'n [veel] menselijke{r}
balans om te kunnen
overleven t.a.v. alle
levensvormen.


