Onbegrijpelijk?!

Wanneer we over 'zwakzinnigheid'spreken, dan zegt dit woord op zichzelf nog niet zo heel veel: het is wat men noemt een verzamelbegrip. Zoo kan een opschepperige knul van een jaar of negentien, die je met een plomp gebaar vertelt van zijn geweldige prestaties als loopjongen of als 'n vakkenvuller, een zwakzinnige zijn, maar even goed het bleeke, slap neerliggende kind van vijf jaar, dat in het geheel niet praten kan en in alles moet worden geholpen. Toch is er een geweldig verschil. Daarom heeft men getracht om een indeeling te maken naar de graad: de ernst van de aandoening. De allerergste graden noemen we 'idioten', de minst erge 'debielen' of achterlijken in engeren zin.

Tusschen beide groepen in staan dan de 'imbecillen'. Natuurlijk zijn er tusschen deze groepen geen scherpe grenzen.

Ook zijn er menschen, waarvan het moeilijk met zekerheid is uit te maken of ze nu behooren tot de debielen of tot de gewone 'domme' menschen. Het leven is immers zoo veelvormig dat het zich niet in een bepaald systeem laat dwingen. Toch is de indeeling in de practijk van groot nut gebleken. Gaan ww nu onze tocht door 't rijk der zwakzinnigheid aanvangen. Dan zien we eerst een jongen van een jaar of zes: de leeftijd waarop de wet voorschrijft, dat aan de schoolperiode dient te worden begonnen! Hier is daar echter geen sprake van, zzoals ge al spoedig bemerkt. Ge ziet hem eigenlijk maar op zijn rug liggen en met de beentjes spartelen. Meteen valt dan op dat hij lichamelijk behoorlijk is gebouwd. Misschien is de huid wat bleek, maar afwijkingen zijn er Zoo niet te zien.

Zijn verzorgster weet u te vertellen dat hij goed kan zitten, maar het alleen uit zichzelf niet doet. Als hij zich stevig vasthoudt, dan kan hij een oogenblik in de hoek van een box staan. Loopen kan hetvkind niet. "Dat leert hij nog wel", is de gedachte van zijn omgeving. "Misschien" heeft de dokter gezegd.

Onwillekeurig gaat ge iets tegen hem zeggen, maar dat heeft in het geheel geen gevolg. Hij kijkt niet eens uw kant op! Praten heeft hij nooit geleerd en toch heeft men er zich heel veel moeite voor gegeven. Heusch, aan de opvoedingligt het niet! Zijn moeder heeft al dikwijls mooi speelgoed gekocht. Maar mooi of leelijk, gekleurd of niet, hij schenkt er geen aandacht aan. Hij pakt het nauwelijs vast. Er is in het geheel geen belangstelling voor alles wat een kind zoo interesseren kan! Ge kijkt naar de mooie blauwe oogen. Ja, de kleur is mooi, maar de blik is leeg. Het is net alsof ze niet leven! Wat doet zo'n kind nu den heelen dag? Zelf heelemaal niets. Alles wordt gedaan. Hij wordt nog precies ver-zorgd als een baby van een paar maanden. Alleen is het voedsel wat anders en wat meer! Dat leidde o.a. in Deutschland tot massale euthanasie.

EN de destructie van alle 'untermenschen' die verder totaal normaal waren. Als lagere school kind wist ik dat alles nog niet: "het gebeurde" .......