{on}verwacht verdwijnen van geliefden & dierbaren?


Het
voordeel van
menszijn & 'mensworden'
is het overzicht en inzicht
dat we kunnen ontwikkelen
op alle leven op aarde [en omstreken]
en in de allerkleinste details
van ons 'onmogelijke'
bestaan!

Je
kijkt echt
je ogen uit,
je oren tuiten,
het gaat je verstand te boven
en doet je telkens weer met open mond
versteld staan van wat we allemaal hebben gedaan,
waar we mee bezig zijn en waar dat alles nog
toe zou kunnen
gaan leiden?

Aan
de andere
kant vertoont leven
met iemand die al of niet
'voortijdig' aan het dementeren
is grote overeenkomsten
met de gevoelens die optreden
bij de vermissing van een dierbaar persoon,
zoals bij voorbeeld na een oorlog
of bij een onverwacht verdwijnen
van een geliefde
of dierbare
vrienden
...

Je
ziet iemand
niet meer, maar
toch weet je ook
niet zeker of hij of zij
werkelijk 'dood'
is.

Familieleden
en vrienden kunnen in zo'n geval
verlangen naar een tastbaar bewijs
dat iemand ook echt overleden is?
Het is emotioneel ondraaglijk
om te leven met de onzekerheid
en dat je niet weet wat er nu eigenlijk
precies is gebeurd of misschien
heeft plaatsgevonden.
Een bewijs van dood
of permanente scheiding
kan ons ten minste de mogelijkheid bieden
om een rouwproces
in te gaan.

Maar
in het geval
van dementie,
chronisch ziek zijn,
coma, verdwijning en totale onzekerheid
over onze geliefden en dierbaren
is voor 't permanente onbestemde gevoel van verlies
en 'lotsverbondenheid' eigenlijk
geen 'tastbare' aanleiding
of hanteerbare
reden?

Kortom,
dit is een probleem
dat vaak door andere familieleden en betrokkenen,
zelfs professionele hulpverleners,
wordt onderschat?!

Het is verdriet,
maar dan in een heel andere gedaante dan gebruikelijk
en het lijkt onaantastbaar,
een vorm van uitgestelde rouw en verstoord verdriet:
wat kunnen we er nu nog
aan doen?

Je kunt dan
ook op alle leeftijden in aanraking komen
met de familieleden, goede vrienden & kennissen
van dementerenden of andere betroffenen
van 'onbestemd' blind geweld
['suicide/verdwijning']
en hun gevoelens
die lijken op wat er in mensen omgaat
wanneer een dierbaar persoon vermist is
of nu nooit meer iets van zich
laat horen!

Vermist,
verdwenen en onbekend:
vertrokken naar elders
met hoogst onbestemde gevoelens,
onduidelijke redenen en onbekende motieven?
Het kan haast niet erger voor wat
we ervaren als ons 'menszijn':
dit zijn nu de meest frustrerende ervaringen
die je maar kunnen gebeuren
en overkomen ~
voor betrokkenen
en professionele hulpverleners
ligt hier de taak om die draagkracht te ondersteunen,
door te helpen ons langzaam los te maken
van de betroffene{n}?

Dit losmakingsproces
is meestal des te moeilijker
doordat deze processen van permanente invaliditeit,
dementie en chronisch ziekzijn of 'rouwen'
zo wisselvallig kunnen zijn:
het is van het grootste belang
dat we leren leven met het
vooruitzicht dat het verlies onbepaald blijft
zolang de ander nog
'in leven' is!

Mijn vader
moest verscheiden
keren 'onderduiken' in oorlogstijd
met alle gevolgen vandien,
moest een half jaar naar strafkamp Erika te Eerde bij Ommen
en kwam daar meer dood dan levend uit,
werd 'n half jaar voor mijn geboorte doodgeschoten
door Duitse soldaten op de Groevenbeekse heide.
Toen ik zo'n jaar of acht {?} was adopteerde mijn moeder
een nichtje dat door hersenvliesontsteking in 'n permanente
coma was geraakt op jonge leeftijd:
overdag lag ze daar, en nog steeds {!},
met open ogen die niet{s} konden volgen,
handen die niets kunnen vastpakken,
voeten die nooit meer zullen lopen,
geen taal of teken van leven of communicatie,
'levend dood' als het ware,
en met geen enkel uitzicht op verandering
of ook nog maar enige kans
op verbetering of
'genezing'.

Wachten
op 'het einde'
zonder enig besef van wat dat ook,
voorzover wij weten.
Mijn moeder heeft tot het einde toe volgehouden,
maar als een lichaam totaal op is en niet meer kan herstellen
dan hebben we alleen nog maar onze geest die ons kan helpen
om ons alle vormen van 'verlies' & 'afscheid nemen'
te doen dragen:
en we hebben elkaar ongetwijfeld nodig
om er ook nog maar enige kant mee uit te kunnen
zonder er zelf ook aan ten gronde
te gaan.

In
'psychiatrie
en revalidatie'
kom je soortgelijke 'gevallen' tegen
zonder enige hoop op wat voor vorm van oplossing dan ook,
behalve de dood?
En tegelijkertijd,
aan de andere kant van ons menselijk spectrum
aan [on]mogelijkheden en verbijsterende 'capaciteiten',
komen we in aanraking met [al of niet spontane] abortus
en euthanasie, de [on]geboren vrucht die niet levensvatbaar bleek,
de dagelijkse confrontatie met dom zinloos wreed en bruut geweld
en de meest krankzinnige menselijke [wan]gedragingen
op alle gebieden
des levens?

Je kunt nu
eenmaal je ogen niet sluiten
voor de 'realiteit' waarmee je op de ene
of andere manier mee in aanraking blijft komen
zolang je ook maar leeft!
Ons verdriet zou ook verlicht kunnen worden
als we beter zouden kunnen leren inzien
dat de meeste betrokkenen wel degelijk besef hebben
van 'de situatie', dat hen en ons dat beangstigt,
zelfs al zijn we ons dat [nog] niet bewust,
dat we ons in toenemende mate volkomen
geisoleerd kunnen gaan voelen
en dat we de behoefte hebben om ons
aan 'iemand' {!} vast
te klampen.

Dit alles
kan ons inlevingsvermogen
en ons begrip bevorderen,
terwijl we ons nu nog onder de 'levenden'
bevinden?!
Wat er 'daarna'
eventueel al of niet gaat gebeuren
weten we immers
niet
...

Maar het is wel zo
dat we in ieder geval van hieruit
een mogelijk pathologisch rouwproces
bij familie en betrokkenen een
'gezonde' verliesverwerking
kunnen [helpen]
doen zijn!

Het inzicht
dat wij als betrokkene [of patient]
ons net zo verlaten voelen en ook verder dezelfde gevoelens hebben
als de naaste familie en vrienden,
kan de communicatie langer instandhouden
en een gezamenlijk rouwproces
bevorderen.

En om ook dit 'allerlaatste'
doel te bereiken moeten hulpverleners
altijd twee zorgplannen hebben: een voor de betreffende
persoon en een voor diens familie:
vroegere vaardigheden om met problemen om te gaan,
de individuele persoonlijkheidsstructuur en onverwerkte verliezen
zijn en blijven van invloed op de wijze waarop we
van weerskanten met het verdriet
[kunnen] omgaan?

En enige kennis hierover
zal het 'zorgplan' alleen maar ten goede komen!
Familieleden hebben nu eenmaal niet altijd zin om over hun eigen verlieservaringen en verwerkingsprocessen te spreken, zeker niet zolang zij niet inzien
wanneer zij zelf op dit punt
enige vorm van hulp
behoeven
...

Professionele hulpverleners
moeten getraind zijn om uit hun gedrag af te leiden
hoe het met hen gaat, in termen van verwerkingsprocessen.
In het perspectief van dit laatste is het dan ook meestal
helemaal niet meer] voldoende om ons te blijven afzonderen
en aan het 'projecteren' te slaan op eventuele al of niet 'aanwezige'
bovennatuurlijke machten en krachten
of dit alles te blijven ontkennen
en te negeren
...

~@~
blozen
engel
~@~
cool!
09 mei 2007 - bewerkt op 21 jul 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende