Omgekeerde myDiwerelden op vrijdag de dertiende.

Even snel de trouwe verdiepende krantenkopjes snellen als rasechte myDikannibaal i/d overgang van hiero naar daro ofzo: leve de tuin ...

Suikerziekte: dikker mensen blijven kwetsbaar, maar vet is niet het enige kwaad. Door de bezuinigingen der afgelikte vingers vrezen de patiënten met zeldzame ziektes aantasting van hun zorg. De overheid gaf meer bouwvergunningen af dan ooit tevoren 't geval is geweest.

Met Li Jie sneuvelt de laatste Nederlandse gave tennisster op WK@Rotjeknor. Flirten: 'Kerken moeten niet de illusie hebben van 'n patent op God'! Demjanjuk schuldig aan medeplichtigheid bij moord op 28.000 Joden in Sobibor: vrijlating om hoge leeftijd & broze gezondheid in afwachting van hoger beroep. Schuldiggesproken, maar onbestraft: de waarheid omtrent het vernietigingskamp Sobibor.

Die waarheid is: dat de medeaanklagers, de meesten uit Nederland, hun familieleden verloren in Sobibor, de meesten waren toen zelf nog kind en in z'n motivering v/h vonnis ging de rechter weer al die treinen naar de hel af, de treinen die uit Westerbork vertrokken waren, vijftien in 't totaal & hij noemde bij iedere trein de namen v/d familieleden v/d medeaanklagers. Paul Hellmann, wiens vader i/d eerste trein zat, werd het eerst getroffen door de stem v/d rechter, & de schok ervan transporteerde zich naar de rijen achter hem, 't publiek in, waar wij allen nu naam voor naam weer geconfronteerd werden met 'n beestachtig stuk geschiedenis, met duizenden doden.

't Was drukkend warm, in de grote, tot op de laatste plaats bezette rechtszaal, toen de namen vielen. De medeaanklagers, oudere dames & heren, worstelden met hun gevoelens, 'n rechtbankmedewerkster was met bekers water i/d weer. En temidden daarvan de 90-jarige, broze Jules Schelvis, over-levende van deze holocaust en medeaanklager, ineengedoken in zijn stoel. Ook zijn trein kwam voorbij: de trein waarop hij zijn geliefde jonge vrouw verloor. Er is veel onrecht i/d wereld, & veel onbegrijpelijks, maar heel oude mensen die huilen als kinderen ~ dat hoort niet & dat kan niet. Jules Schelvis huilde. En toen hij zich weer had hervonden zei hij:
"Hebben we verloren? Hebben we gewonnen?

We hebben meer verloren dan we hebben gewonnen." Het vonnis was goed, 't verlies van geliefden onherstelbaar. Ivan Demjanjuk was, zo zei de rechter, medeplichtig aan 'n gruwelijk misdrijf ~ zestien gevallen van moord (15 treinen & 'n Pools transport) met in het totaal minstens 28.060 slachtoffers - 'n misdrijf dat hij had kunnen ontlopen door te vluchten. Want dat hadden er meer gedaan. Al vanaf die eerste trein wist hij welk werk hij te verrichten had, dat had de vuurgloed v/d verbrandingen hem kunnen zeggen & de stank van het verbrande vlees die zich over de wijde omgeving legde. Maar ID bleef: & niet om 't roemruchte persoonsbewijs v/d SS, met 't nummer 13
93, was 't meest doorslaggevende bewijs geweest: veel meer was 't de combinatie van bewijzen, die als 'n puzzel in elkaar pasten, niet zonder gaten, maar toch voor deze rechtbank overtuigend genoeg om Ivan Demjanjuk schuldig te verklaren. 'n Statenloze burger. Een dolende. Hij krijgt opvang i/d Oekraïense gemeenschap in Muenchen. 'Maar niet in die rolstoel', zei de rechter na afloop. "Die is van ons ..."