omgaan met autisme

Ik woon nu sinds anderhalf jaar samen met mijn vriend. Dit ging met pieken en dalen. Mijn vriend is een lieve man met humor en veel passie maar hij is ook licht autistisch. Ikzelf ben een mega drama queen, onzeker, een pleaser en soms een beetje lui.
Begin dit jaar ben ik in therapie gegaan omdat ik niet lekker in mijn vel zat. Sinds die tijd ging mijn relatie ook beter. Ik heb veel geleerd toen. Mijn psycholoog heeft veel goede tips gegeven die ik ook toe pas en nu vind hij het niet meer nodig dat ik kom.
Ik heb nu alleen effe een dipje. Mijn vriend heeft eens in de zoveel tijd een bui. Dit betekend dat hij opeens heel stug en terug getrokken is. Ik heb geleerd dat ik hem dan effe met rust moet laten. Na een paar dagen meestal twee of drie ga ik dan in gesprek.
Vroeger was ik aanvallend in gesprek en voelde ik mij aangevallen.
Nu weet ik hoe het hoort. Ik luister naar zijn verhaal en herhaal het zodat hij zich begrepen voelt.
Mijn vriend voelt zich leeg zoals hij het zelf zegt. Dit hoort bij zijn lichte autisme. Hij kan niet relativeren en af en toe word het hem teveel en kan hij het niet meer aan. Hij zoekt dan het probleem niet bij zichzelf maar bij mij.
Best logisch als je niet kan relativeren. Ik heb hem aangehoord en gekeken waar ik hem kan helpen.
Meestal krijg ik een waslijst met dingen die ik niet goed doe. Volgens mijn psycholoog moet ik het niet teveel aantrekken maar zelf kijken wat is realistisch en wat niet.
Die lijst zegt meer over hem dan over mij. Maar zoals gezegt ben ik onzeker en een pleaser en ik vind dit heel moeilijk.
In deze lijst zaten wel wat waarheden. Ik ben soms te makkelijk en lui.
Dus is zei (zoals ik geleerd heb) wat vervelend dat jij je zo voelt (dat vind ik ook echt) en ja het is ook vervelend dat er een spinnenweb in de gang zit, ik ga hem zo weg halen. Zullen we afspreken dat we daar allebei op letten.
En ja ik heb inderdaad het natte wasgoed niet netjes opgehangen het is inderdaad heel vervelend als je kleding niet netjes opdroogt etc etc
Ik heb hem toen een knuffel gegeven en heb hem met rust gelaten.
Alleen is hij nu een dag later nog steeds stug. Ik weet dat dit niet aan mij lig maar dat ik hem met rust moet laten maar ik vind dit zo moeilijk. Mijn huis staat net in de verkoop en ik zoek een baan in dit deel van het land.
Ik ben zo bang dat hij het uit maakt.
De kans dat hij dit doet is heel klein zei mijn psycholoog. Hij houd echt van me
Hij kan alleen slecht tegen veranderingen. Ik houd van deze man en 90% van de tijd is het leuk misschien wel meer zelfs. Maar zulke dagen word ik gek. Hoe kan ik hier beter mee opgaan?