om nooit [meer] te vergeten: plusminus anno 4 of 7


Michal
S{j}emTov
{'62/'63}

Op
het bankje
in het park
in Milano zo klein
zo fijn mijn poppedijn
zo superslim o teer begin
jij trof mij als een bliksem
donder~
slag

Raven-
zwart haar
tot op je schouders
grijsbruingroenblauwe ogen
die heel de schepping in zich dragen?
alle kleuren van de schepping &
de regenboog ben
jij voor
mij

Wat
is er
nu van jou
geworden?
ben je de moeder
van een kind of twee
en kun je nog zo verlokkend
kijken als toen die dag: vast wel
want jij bent
Eeuwig

Oma
die toen
bij je was
had ook diezelfde glimlach
maar dan gerijpt door duizenden zonnen &
maangestalten zo oneindig
teder alomvattend
open:

die
dag gaat
nooit meer voorbij
maar leeft in
jou en
mij

Maar
wanneer
zie ik je nou
weer
...
?


m
01 feb 2004 - bewerkt op 12 dec 2011 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende