offervuur

~*~

IEMAND
heeft eens de term
'psalmen van desorientatie'
bedacht voor die psalmen
die uitdrukking geven aan verwarring,
schuldbelijdenis
en twijfel!



Het
lijkt
waarachtig wel of zij het over
myDi heeft?

Typerend
voor zulke psalmen is
dat de dichter begint met "G D" [ofzo] te smeken
om hem/haar te redden uit volkomen
uitzichtloze hopeloze
situaties ...

Het
komt voor
dat zij [net als wij]
dichterlijke beelden gebruiken
om duidelijk te maken hoe ONRECHTVAARDIG
hij/zij behandeld
is.

Zij
kan
een beroep doen
op G ds RECHTVAARDIGHEID,
en G D uitdagen:
"WAT voor gewin ... ligt er in mij neerdalen in de groeve?
Kan het stof
JOU
loven ...?"

Zij
denkt
aan 'betere tijden',
herinnert zich hoe 'in het verleden'
gebeden werden verhoord,
en geeft toe dat zij gunsten heeft genoten,
die hij over het hoofd
heeft gezien.

De
psalm
eindigt met 'lofprijzing
& dankzegging'.

Hij/zij
WEET dat er naar hem/haar
is GELUISTERD en voelt zich daardoor
'gereinigd': de psalm, de entry,
het gebed, 't mydiverhaaltje
bewerkstelligd de
"OMMEKEER" ...

Psalm 71
is
als het ware
bij wijze
van spreken
en schrijven
een 'schoolvoorbeeld'
van de werking van onze
'geestelijke
[myDipsycho]
therapie'?

BIJ
JOU,
AANWEZIGE,
schuil ik,
maak mij nooit te schande,
red en bevrijd mij,
doe mij recht,
hoor mij en
kom mij
te hulp!

WEES
DE ROTS
waarop ik kan wonen,
waar ik altijd heen kan gaan.
JIJ hebt mijn redding bevolen, mijn rots en mijn burcht, dat ben JIJ?
OMG, bevrijd mij uit de hand van de schurken,
uit de greep van wrede onderdrukkers.
JIJ bent mijn ENIGE HOOP, HEER, mijn g d, van jongs af vertrouw ik op jou.
Al vanaf mijn geboorte steun ik op jou, al in de moederschoot was jij het
die mij droeg, jou wil ik
altijd loven.

VOOR
VELEN ben ik een teken,
jij bent mijn veilige schuilplaats.
Heel de dag is mijn mond vervuld van jouw lof en jouw luister.
Verstoot mij niet nu ik ouder word, verlaat mij niet nu mijn kracht bezwijkt.
Mijn vijanden spreken over mij, ze loeren op mij en spannen samen,
ze zeggen: "G D heeft haar verlaten, jaag haar op, grijp haar,
er os toch niemand
die haar
redt!"

O
mijn G D,
blijf niet VER van mij,
mijn g d, kom mij naarstig te hulp,
laat mijn tegenstanders van schaamte bezwijken,
wie mijn ongeluk zoeken, met schaamte
worden bedekt.

Ik
blijf maar
naar jou uitzien,
altijd, jou lof brengen, meer en meer?
Mijn mond verhaalt van jouw gerechtigheid, van jouw reddende daden,
dag aan dag, hun aantal kan ik niet tellen!
Spreken zal ik over jou macht, HEER,
mijn g d, de "Aanwezige in Wording",
de rechtvaardigheid roemen
van jou, o mijn g d,
ALLEEN!

G D,
jij onderwees mij
van jongs af aan,
en steeds nog vertel ik jouw wonderen.
Nu ik oud en bijna helemaal grijs ben, verlaat mij niet, o mijn g d,
zodat ik het nageslacht, ELK nieuw kind,
kan verhalen van de macht van
jouw krachtige
arm.

Jouw
gerechtigheid
rijdt hoop op, o mijn g d,
jij hebt grootse daden verricht.
G D, wie is aan jou gelijk?
JIJ hebt mij
doen zien
veel
ellende en
nood -

laat mij
nu
herleven,
laat mij verrijzen uit de diepte van de aarde.
Verhoog mij in aanzien, omgeef mij met jouw troost.
DAN zal ik jou loven bij het spel op de harp, jou en jouw trouw, o mijn g d!
Ik zal voor jou zingen bij de lier,
"Heilige van
Israel"!

Mijn
lippen
zullen juichen wanneer ik voor jou zing,
ik zal jubelen omdat jij mij hebt verlost ...
Mijn tong zal heel de dag van jouw gerechtigheid spreken:
wie mijn ongeluk zoekt, zal
te schande
staan.

DIE
VERZEN
gaan van dringende smeekbeden om g ds hulp,
via een schuchtere geloofsbelijdenis naar sombere toekomstverwachtingen?
De dichter eindigt echter met een uitbundige lofzang op g ds trouw!
De dichter moet denken aan de wonderen die g d aan Israel
[aka Ya'akov] heeft gedaan en aan g ds nabijheid
in haar leven.

DAARDOOR
worden fundamentele twijfeld,
voorlopig, weggenomen.

VEEL
psalmen hebben als motief
de gedachte van "Ik geloof, kom mijn ongeloof te hulp",
'ik hoop, kom mijn wanhoop verdrijven', 'ik heb lief en haat niet meer',
een vorm van gebed en overtuiging die moed geeft
als je aan jezelf
twijfelt?

Ik
vind die merkwaardige mengeling
van vloekpsalmen, lofzangen en boetedoeningen niet meer zo schokkend
als vroeger.

In
plaats daarvan verbaas ik me steeds weer over de consistentie
van de Hebreeuwse dichters, die G D probeerden te betrekken bij
ALLE facetten van het leven,
dwars door ALLE ups & downs heen
van het mydileven van alledag
om ALLES aan G D
voor te leggen?

NIEMAND
hoeft zich mooier voor te doen
als machochimphomobonobobijproduct
dan hij of zij is in de ontmoeting
met g d ...

"Wordende
Aanwezigheid"
van 'aanwezige wording' staat haaks op afgoderij en goddeloosheid,
huichelarij en pretenties, op de borst klopperij en heidense miereneukerij:
GEEN ENKEL LEVENSTERREIN is uitgesloten;
'g d', de geest, WEET [op den duur]
om te gaan met de harde
realiteit!

Genoeg voor nu:
het vuur roept en 'de knaap' vraagt zich af
waar ik blijf?

Tot
straks,
later of morgen:
zoek 'het' verder
zelf maar
uit!