ode for birth & anthem for foundlings g.f. haendel

*

SPELEN
is het meest
kenmerkende onderdeel
van menselijke gedrag
wat mij betreft.

Voor zover
ik me kan herinneren was spel in de natuur
't belangrijkste onderdeel
van m'n kindertijd.

Natuur
was altijd
verbonden met vrijheid:
geen volwassenen die over je schouder
meekijken.

En
eigenlijk
was er niet zo'n groot verschil,
achteraf gezien tussen het spelen met water en zand
of met letters en woorden, gras en struiken,
kleuren en bomen met op de achtergrond muziek en zang onder
de wolken in en door
de hemel!

Het
zal dus
ook wel van groot belang geweest zijn
om op te groeien in een huis met een tuin en altijd nog meer groene struiken,
heidevelden en zandverstuivingen rondom:
mensen en dieren in
EEN geheel!

Elke dag
buiten spelen met andere kinderen
EN de mogelijkheid
om je terug te trekken met 'n boekje
in 'n heel klein eigen hoekje:
sprookjes en bijbelverhalen,
avonturen in het huis-, tuin-, en keukenleven
EN bovendien nog al die hoorspelen op de radio die moeiteloos
in elkaar overgingen
...

Waarschijnlijk
is dat alles zo omdat zo'n invulling van tijd en ruimte
van de alleroudste oertijden af aan
DE omgeving was
waar mensen zich thuisvoelden
zelfs als er sprake was van donder en bliksem,
storm en vloed,
omdat er telkens
altijd weer zonneschijn
en zachte voorjaarsbuitjes op volgden,
alle weersomstandigheden en seizoenen,
het verzamelen [al spelende] van vruchten en groenten,
het gezellig opknabbelen na de vlucht naar
en van de moederborst en de warme
slaapplaats voor
de nacht,
het 'huttenbouwen',
'vuurtjesteken',
'vadertje-en-moedertje~{na~apend}~spelen',
'verhaaltjes vertellen', 'liedjes zingen',
figuurtjes maken van klei, papier,
tekenen & eindeloos
kleuren
...

Alles
wat je meemaakte
had een diepte en een echo die bleef naklinken in dromen
en de daarop volgende
dagen?

Alles
had een plaats
en een tijd om te bestaan:
er was een verklaring voor alles wat er gebeurde en ook wat niet meteen 'verklaarbaar'
of begrijpelijk was had een plaats onder de zon als geheimenis
en belofte in komende dagen,
weken, maanden
en jaren
...

Mensen
zijn blijkbaar ongeneeslijk 'religieus':
we verbinden alles wat we tegenkomen en ervaren
tot een groot geheel van zingeving
in mensenspel!

Klimaats~
veranderingen,
milieu~activiteiten,
paradijselijke en apocalyptische vermoedens
& de gekste [verzonnen!]
scenario's?

Niets
nieuws onder de zon!
Onheilsboodschappen en 'zaligmakers',
verlossers, bevrijders, dappere helden
in benarde
tijden
...

"Scheppers"
en allerlei andere verantwoordelijke krachten tussen opstaan
en weer slapen gaan?

Pas
daarna
kwamen de jaren van schijnbaar
ongebreidelde consumptiezucht en overdreven
hebberigheid!

Al
sinds
die oertijden
hebben mensen de bossen platgebrand
en allerhande sporen achtergelaten
in steen en stof:
torenhoog oplopende discussies
over godsdienstige traditionele dogma's
en de gekste [en gewoonste]
'gewoonten'
...

En
alle uitersten
tussen extreem fanatieke verbetenheid
en ontspannen 'verhaaltjes
vertellen'!

Tussen
diepe 'oerangst'
voor eenzaamheid en geweld, pijn en verdriet
EN onze niet aflatende pogingen
tot bevrediging,
'gezelligheid', saamhorigheid en mededogen,
barmhartigheid en onuitputtelijke
vergevingsgezindheid!

Zowel
stoere overtuigingen
als twijfel aan alles:
we kunnen dat alles niet ANDERS verwerken
dan via onze spraakspelletjes,
-liedjes en toneel~
voorstellingen ...

Juist
omdat we 'het niet weten'
spelen we met elkaar tot we
erbij neervallen?

Speciaal
omdat we ongeneeslijke
spelletjesspelers en 'gokkers' zijn
op beter tijden kunnen we het nooit
laten om met een lach
en een traan
door te
gaan
met alle
[nieuwe] mogelijkheden
die we maar binnen ons bereik hebben
totdat we dodelijk vermoeid
vanzelf in slaap vallen
om ervan te dromen en ermee
'klaar te komen'
...

Wat
we dan
dus ook nooit zullen doen
omdat er geen uiteindelijke totale bevrediging bestaat
[alleen maar in de illusie
van drugs & fucks en
de uiteindelijke
dood?]
...

We
blijven dan ook
waken en dromen zelfs als we
eeuwig zouden
leven
...

~@~