Nu ik toch nog even wakker ben voor tussen dromen.

Ik blijf me verbazen op m'n oude dag over het verschil tussen vermoeid & verfrist, trek hebben & verzadigd zijn, geïnteresseerd & niet in 't één of ander op 'n bepaald moment. Dus eigenlijk over alle verschillen, tegenstellingen & overeenkomsten die je kunt tegenkomen on-derweg naar 't einde. Morgen moet ik toch echt weer in 't bad. Ik mis 'n Japans zitbad van pakweg anderhalve meter diep: lekker met je schouders onderwater in plaats van zo'n Hollands ligbad dat maar net je lichaam bedekt. Misschien op m'n oude(re) dag toch nog eens 'n kunststof zitbad met 'deurtje'? Gewoon erinstappen, deurtje dicht, vol laten lopen & heerlijk genieten helemaal in 't water rechtopzittend! Liever dat dan zo'n lange houten kist in de grond stoppen met al die poespas eromheen. Ik geef m'n stoffelijk overschot wel aan de we-tenschap, dan hoeven alleen nog maar wat restantjes verbrand te worden zodat de as in 'n potje kan of ergens 'bijgezet'. We zien wel, of juist niet, ik zie mezelf nog niet staan op de schoorsteenmantel in 'n mooi urntje. In de tuin zou nog mooier zijn: en dan de ziel, indien aanwezig, vrij vliegend in 't rond waar ook op aarde? Maar dat zou weer wat vol worden als al die ontelbare triljarden levende wezens er maar bleven zweven! Uiteindelijk moet genetisch materiaal voldoende zijn via voorgeslacht & 'n paar nakomelingen om te blijven bestaan als deelnemer aan 't 'leven op aarde': & eigenlijk zijn we allemaal verwant aan dezelfde 'oerbron' & keren allen weer 'terug' op de ene of andere manier?! Toch best wel 'n leuk idee om net als die 'eerste' geest 'g ds' over de aarde te zwerven & alles van 'n afstandje blijven 'bekijken' ... Maar zoiets doen we eigenlijk al 'nog in den lijve': als zaad & ei, vrucht & baby, peuter & kleuter, kind & wat daar verder nog 'uit voortkomt' aan min of meer actief levend wezen tussen al die andere zandkorrels, grassen, struiken, bomen, dieren & zg. 'hogere' zoogdieren. Vreemd hoe alles met al 't andere samenhangt van sterrenstof tot geestverschijningen, en van deelnemende lidmaten tot af-stervenden die vroeger of later weer terugkeren tot de bron 'viavia'. Ik mag al die verhalen wel die we aan elkaar doorvertellen, soms op-schrijven & afdrukken. Oren, ogen, zintuigen, ledematen & ingewanden: wonderbaarlijk spel van (r)evolutionaire experimenten die voor 'n tijd meedraaien & dan 't loodje leggen. Geen wonder dat mensen soms zo graag willen blijven geloven in iets 'permanenters' dan alleen maar voor 'n korte tijd ontstaan & dan weer vergaan? Maar goed, 't ene kan nu eenmaal niet zonder 't andere: zoveel mineralen met de planten & dieren die eruit voortkomen in 'n 'eeuwig heelal' dat soms wel één groot "Lichaam" lijkt. Geen wonder dat ik me verwonder ...