Nog ééntje? KAbp92: 'stambomen'/'aanvullingen' etc

Deze 'stamboom' was niet als feitelijk verslag bedoeld: net als bij alle vormen van mythe was zingeving & 't beschrijven van 'n religieuze ervaring hier nog veel belangrijker dan zg. 'historische betrouwbaarheid'.

Als joden de TORA bestudeerden volgens de Misjna, dan voelde dat alsof ze ook zo deelnamen aan 'n doorlopend gesprek met alle grote wijzen v/h verleden & 'met g d zelf'. Dìt zou de oorsprongsmythe v/h rabbijns jodendom worden: er was niet slechts ÉÉN TORA, maar er waren er twee ~ 'n geschreven tora & 'n mondelinge ~ BEIDE waren 'in dat Verhaal' op de Sinaï aan Mosjeh gegeven.

De tora kon niet in 'n tekst opgesloten blijven zitten, maar moest elke generatie OPNIEUW tot leven worden gebracht door de LEVENDE STEMMEN v/d 'stamwijzen'. Als de rabbijnen hun tora(s) bestudeerden, voelde dat alsof ze bv. naast Mosjeh op de Sinaï stonden!

De openbaring BLEEF zich VOORTDUREND ontwikkelen, & de inzichten van alle joden uit het verleden, 't heden & de toekomst waren evenzeer van 'g d' afkomstig als de geschreven tora die aan Mosjeh gegeven was {zie ook Hammoerabie!}! De positie v/d joden in 't Romeinse rijk werd nu nog slechter nadat keizer Constantijn I de Grote in 312 tot 't christendom bekeerd was.

Na de Bar Kochbah/Kosibah~Opstand, toen 't wel duide-lijk was dat de 'CHRISTOS' niet teruggekomen was, was 't aantal joodse christenen verminderd & bestonden de diverse kerken voornamelijk nog uit mensen van niet-joodse afkomst. Nadat 't 'christendom' de officiële staatsgodsdienst was geworden (bijna tot op de myDidag van vandaag), mochten onder Theodosius II (401-450) de joden alweer geen ambtelijke of militaire functies vervullen! In synagogen werd het Hebreeuws verbo-den, & als Pesach vóór Pasen viel, mochten de joden dit feest niet meer op de voorgeschreven data vieren!

De rabbijnen reageerden door nu te doen wat de wijzen in PIRKEE AVOT hadden gezegd, die hun leerlingen hadden opgedragen 'een hek voor de tora' op te richten. Ze schreven zo nieuwe te,sten, die de levende tora met geleerd & vroom commentaar omringden om haar te beschermen tegen schadelijke invloeden uit een nu nog steeds weer vijandiger wereld, zoals ooit de Tempelhoven het Allerheiligste hadden beschermd in verre vorige langvervlogen eeuwen?

Een 'aanvulling' op de Misjna, de Tosefta, werd tussen 250 & 350 geschreven in Palestina: dit was 'n commentaar op de Misjna, dus in feite 'n com-metaar op 'n commentaar. De Sifra, die rond dezelfde tijd ook in Palestina was geschreven, probeerde de tendens die de joden van de TeNaCH leek weg te voeren, te keren & de mondelinge tora, met alle verschuldigde respect, weer aan de geschreven tora ondergeschikt te maken & de twee Talmoeds maakten duidelijk dat 'het joodse volk' dit niet wilde. Maar dat komt misschien straks of later wel weer eens aan bod.

NU: rijst!!!!!