Nieuwe schrijfster - nieuwe ervaringen

17-07-2014

Vandaag is het zover. Ik heb besloten om me te gaan richten op het opschrijven van al mijn gedachtes/verhalen en irritaties die me - jammer genoeg steeds vaker - tot last zijn.

Het valt me op dat, zodra ik veel tegelijkertijd meemaak, ik alles opkrop. Alsof mijn hersens geen lucht meer krijgen. Nu zou je denken; "Je woont samen met een superlieve vriend, die veel voor je over heeft, praat!" maar ik kan je vertellen dat dat nog zo makkelijk niet is. Het is een blijft een man. En een man, tsja.. Kan niet luisteren.
Misschien kunnen sommige mannen wel luisteren, of in ieder geval net doen alsof. Dat doet de mijne ook. Maar voor de meeste mannen die ons vrouwelijke (lees: tot in de details uitgestippelde drama's van de normale doordeweekse dag) verhaal aanhoren, gaat er een rood lampje branden. Het lampje met de NEON letters: OPLOSSING GEZOCHT. Dit is helemaal niet wat wij zoeken in een gesprek. Natuurlijk zitten hier momenten van bij, maar vaak willen we gewoon gehoord worden. Iemand die zegt: Ik snap je.

Voor veel vrouwen zijn daar de inval-partners. Oftewel, de beste vriendinnen. Vriendinnen die, net als jij, zich af en toe vervreemd voelen van een man. Vrouwen die ook van roddelen houden. Die snappen hoe rot het voelt als je scheermesje nu alweer bot is. Vrouwen die vaak dezelfde cyclus delen als dat jij hebt (dit is onderzocht), waardoor je precies weet hoe ze zich voelt. Wat zou ik graag wat nieuwe meiden ontmoeten waar ik dit mee kan delen.

Met mijn oude vriendinnen heb ik geen contact meer. Niet omdat ik een relatie kreeg met mijn huidige vriend, nee. Omdat ik me niet thuis voelde bij de groep waar ik mee ben opgegroeid. Op momenten als deze, merk ik dat meiden je zoveel kunnen bieden. In ieder geval qua inzicht, advies, klagen en lekker vet eten.

Mijn eerste dag als dagboekschrijfster zit er op. Er is nog zoveel om kwijt te schelden vanuit mijn hoofd, maar dit komt later.

Tot snel.

Liefs,

Rappie