nieuw schooljaar

Komende maandag moet ik weer naar school. Ik ga zelfs 3 dagen op kamp, weg uit mijn veilige omgeving met een groep onbekende mensen. Ik heb al 2 dagen kramp van de spanning.

Gisteren kwam er een nieuwe psycholoog bij me thuis, wat een drama. Ze deed er zo makkelijk over, "ik geloof niet in stoornissen". "Je moet gewoon even anders denken".
Alsof het zo gemakkelijk is.
Ik heb 2 soorten "stemmen" in mijn gedachten, de ene is bang voor alles en vertrouwd niemand, de ander is gewoon normaal en ziet in dat mijn angst onnodig is. Maar mijn gevoel is het eens met dat bange stemmetje.

Ik voel me zo vreselijk alleen. Ik had zo erg gehoopt dat die nieuwe psycholoog naar me zou luisteren, medeleven toonde en een klein beetje aan mijn kant stond.