Niet kniezen maar kiezen!

Asih, man, 81 jaar

• Danaë donderdag 29 januari 2004 01:22
  Je zal door deze overdenkingen waarschijnlijk wel een onbewust standpunt aan hebben gneomen wat de grens tussen onecht en echt betreft, dus beter kom je erachter welke grens en waar die grens voor JOU ligt, hoef je eer ook niet over na meer te dneken, want er is wat dat betreft geen feit of maatstaf. Alhoewel, vele meningen maken een feit, maar iig, je zal met dat onbewuste standpunt vanzelf mensen trekken die ongeveer gelijkgestemd zijn wat dat idee betreft, en dat is belangrijk want dan voel je je thuis.
  En als er een maatstaf was, dan had je er allang geen boodschap aan want dan is dat gewoon neit een gelijkgestemde wat jouw ideeen betreft.
  En daar zijn er veel van hoor...die niet gelijkgestemden dan.
  Dus leg je erbij neer wat jij prettig vindt, en bij wat je aantrekt.
  Voor zoalng het leuk is dan.
  Of voor zolang het goed voelt.
• Asih donderdag 29 januari 2004 08:56
  Ik rommel maar wat 'an: all those years were so absorbing ...
  Grass, trees, flowers, food, water, sleeping, singing, schools, jobs, people.
  Green, brown, red, yellow, blue, rainbows, music, words, work, differences.
  History, black, white, orange, connections, melodies, poems, light & dark.
  Interpretations, horizons, rivers, races, points of view: Frederic Prokosch &
  Jackson Browne, Joan Baez, Bob Dylon, Joni Mitchel, Ritchie Havens, Cat Stevens. Too many to mention them all. Company on the Way towards the Endless Sky. Alleen op de wereld together with countless forms of life ...
  Words fail to express what I mean, but I keep trying!
• Danaë donderdag 29 januari 2004 23:33
  absorbing??
  peut-être, oui..
  but quite not finishes with those years, I guess
  
  Waarom waren ze zo alles verterend dan??
  En klaar ermee nog niet, je komt over alsof je alles in een verhaal wil proppen.
  Hier en daar pik ik wat feiten op, maar vooral vind ik je rommelig.
  Je antoorden....sont les choses qui je ne comprende pas...
  
  Niet omdat ik me neit kan inleven, ik dnek dat ik wel snap hoeje je voelt, bij al die ideen en wetenswaardigheden, ervaringen etc.
  Maar te weinig feitelijke informatie kan ik eruit halen.
  Tijden??
  Plaatsen??
  Wensen??
  Mensen??
  
  
  Danaë
• Danaë donderdag 29 januari 2004 23:35
  comprends pas
  
  
  school is lang geleden
  de franse taal nog langer
• Asih vrijdag 30 januari 2004 01:12
  Eigenlijk ben ik dus, als puntje bij paaltje komt, een volkomen over-gevoelige & 'vervreemde' buitenstaander geweest al m'n hele leven lang. Vader werd vermoord een half jaar voordat ik werd geboren. Zelfs een ongeboren baby krijgt dat soort dingen waarschijnlijk mee in de moeder-buik en in de jaren daarna. Geen nieuwe vaderfiguur, broertjes of zusjes.
  Het gevoel van alleen op de wereld te zijn vanjongsafaan. Kleuterschool, l.o., mulo, akademie voor beeldende kunstjes, revalidatie, psychiatie, krijg-dienst-weigering, zwerven door a'dam etc. (zie die verhalen met al dat geherinner sinds 9 januari 2004), die op zich ook alweer flarden zijn van opgeschreven pogingen op echt papier die allemaal zijn verdwenen in de loop der jaren. Na jaren gezwerf door zo'n 20 landen terug in Holland.
  Bijlmermeer van heipaalgeluiden naar grootschalig gesloop. Toch eigenlijk niet in staat om over al te gevoelige onderwerpen en gebeurtenissen te schrijven (wel praten soms door de jaren heen met deze en gene). Moeder en vriendinnen lukt niet om onder woorden te brengen. Verderafstaande familie, 'vrienden' & kennissen zijn gemakkelijker in woorden te vatten (zoals Jeanny, Shula, Nurit, Susan, Gaya). Maar 't algemene, 'grotere' is veel beter te behappen dan mensen die dichtbij zijn met de aanverwante chaos van te sterke gevoelens & veranderingen. Hou me wat dat betreft veel liever op de vlakte van dagelijks gedoe (vertalen, huishouden, tuin), & verre landen, gebeurtenissen die allang voorbij zijn (maar wel erg levendig terugkomen in dromen & allerlei loslopende herinneringen ...
  Zo'n 60 langere/kortere stukjes in myDiary geven toch best 'n beeld van wat er zo ongeveer gebeurde. Voel me soms zelfs bijna als een overjarige opa die zich z'n verre jeugd herinnert tussen al die jongelui vanaf 14 jaar.
  Zestig chaotische krabbels van voor de geboorte tot en met dit gebrabbel.
  Er zit geen systeem in. Twintig jaar Bijlmermeer (met heen en weer divers gereis) waren 'net zo' verknipt en versplinterd als de 15 jaar daarvoor: niet willen 'deugen' zoals m'n 'normale' neven & nichten met hun ouders (!), broers/zussen, padvinderij, diploma's, werkkringen, huwelijken, kinderen, feesten en partijen. Voor mijn gevoel was mijn leven veel meer als dat van zwervers, beatniks, bohemians, clochards, dak- & thuislozen, nietsnutten & noem maar op. Verwarde babbelaar over ver vervlogen tijden & plaatsen, die van alles en nog noteert, opschrijft, verscheurt, optikt nu: waarom? Zo-maar, net eigenlijk als dat spijbelende lagere schooljongetje dat z'n eigen zin bleef doen tot op de dag van vandaag. Misschien zouden psychologen & psychiaters dit wel 'borderline'-gedoe noemen of schizophrenia, totaal afwijkend gedrag, niet gevaarlijk ofzo, maar 'nonconformistisch'/lastig en niet erg maatschappelijk produktief zoals de meeste andere meer gewone mensen, die zich zorgen maken over hun eet- & drinkgewoonten, kleding en sociaal aanzien, geld & gezelligheid, vakanties & gewoontevorming! Trouwens: what about Danae? Waarvandaan, hoezo, waarom & waarheen? Ik weet niet veel meer dan mijn eigen 'waanzinnige' gekrabbel sinds het midden van januari van dit jaar: terugblik/vooruitblik met m'n NU & hier daartussenin. Dat zal waarschijnlijk nog wel een tijdje zo doorgaan als er geen dodelijk ongeluk of fatale ziekte een einde aan maakt. Ik doe m'n best! Vertel jij dus ondertussen maar wat meer over jezelf al dan niet min of meer privee! Mijn chaotische koers zal nog best wel zo doorgaan als dat al vanaf het begin is geweest! Onderwijl sta ik best wel open voor de vele verschillende andere ervaringen van andere mensen: ben benieuwd ...
  m.
• Asih vrijdag 30 januari 2004 19:42
  koreaans dan?
  vertel ...
  m.
• Danaë vrijdag 30 januari 2004 22:04
  Met gemengde gevoelens, een combinatie van afschuw en bewondering dnek ik, heb ik gelezen wat je hebt geschreven. Over-gevoelig zeg jij over jezelf. Ik vind het precies de juiste beschrijving van jezelf, maar hij is neit meer dan logisch als je kijkt naar de beknopte beschrijving van die aantal gebeurtenissen, hoe naar ook, het zijn deze mijlpalen, die ns leven en persoonlijheid vooral doen vormen. Mijlpalen klinkt bijna verkeerd, daar men het bijna altijd gebruikt om de goede dingen des levens aan te duiden, maar als ik het mij voor de geest haal, en inbeeld, zie ik een grote houten paal, als op het strand, maar neti met de hoogte van het water staan de maten aangegeven, eerder met het nog aantal te lopen kilometers, wat voor mij weer perfect past in het situatie-geschetste-plaatje van het leven is een harde maar genoegendoenende weg. We lopen (denken en leren) ons wat af..
  Mijn naam is dus niet Danaë.
  Ik ben echter zeer geïnteresseerd in degriekse mythologie, ik houd van vertellingen met een boodschapje, misschien omdat ik zo ontzettend een moraalridder ben, maar al deze moralen tegelijkertijd ook in het juiste perspectief probeer te zien.
  Danaë was een van zeus' geliefden, die opgesloten zat in een kerker door haar vader omdat het orakel voorspelde dat zij een zoon zou baren die de vader noodlottig zou worden; hij zou sterven door deze zoon.
  Het mocht neit baten, de god van de zon en het zonlicht, helios, ziet alles, dus zeus kreeg haar in het oog en kwam tot haar in de vorm van een gouden regen, en het wonderbaarlijke geschiedde, zij werd zwanger, kreeg een zoon, een bekende zoon overigens; perseus.
  De zoon maakt allerlei avonturen mee en krijgt later zelfs een goede band met zijn vader die hem eerst neit wenste geboren te worden. Deze jongen vermoord zijn vader perongeluk, door het werpen van een discus die verkeerd neerkomt, in de halsslagader van de vader.
  Enfin, een zeer boeiend verhaal, en de naam vond ik niet al te zwaar klinken, eerder heel lichtjes, terwijl er toch en leuk verhaal bij hoort.
  
  Mijn gouden regen ben ik al eens tegengekomen, niet qua voortplanting, maar wel wat de liefde betreft.
  Helaas heeft dit neit al te lang mogen duren.
  Dat is waar ik nog steeds een beetje mee zit.
  
  Verder ben ik 20 jaar, heel gevoelig, maar harder geworden met de tijd. Ik ben blij dat ik geen puber meer ben en tegelijkertijd voel ik me bijna verantwoordelijk voor de toekomst; ik voel me als de lente.
  Ik heb de persoonlijkheid op dit moment die erg verlangt naar een verliefd liefde, daar er niksrte zwaar aan is, maar wel geweldige gevoelens teweeg brengt. Dit in tegenstelling tot houden van.
  De langere termijn-liefdes maken mij jaloers. Het is bijna ondragelijk, vooral voor mijzelf, ik sluit alles in mijzelf op daar ik ooit eerder eens iemand heb weggejaagd met mijn alles vernietigende liefde.
  Het is onwetendheid, ik weet het, we zouden allemaal onszelf moeten permiteren fouten te maken. Maar ook al leer je meestal na ene paar keer van dezelfde fout, dierbaren verliezen is nooit leuk.
  
  Ik heb eigenlijk nooit heel erg verdrietige situaties meegemaakt. Al kan ik wel flink huilen om wat ik heb meegemaakt omdat het achteraf toch pijnlijker lijkt te zijn dan je dacht.
  Tot mijn ongenoegen schijnt niet iedereen mijn verdriet binnen de juiste daglichten te kunnen plaatsen, wat juist zo handig zou zijn opdat ik de controle een keer uit handen kan geven.
  
  Free from thinking. Maar ach, ik denk dus ik ben.
  Ben ik blij met wie ik ben??
  Ik leer nu langzamerhand eens te kijken naar het nu, verleden af te sluiten.
  Dat is eerst moeilijk, maar ht steeds in het nu kijken is saai. De energie ontbreekt me om nog enigzins een vrolijk uitzich en toekomst te plannen.
  
  Ik weet neit waar ik naar zoek, ik vind het ook neit heel erg zo. De betere tijden zullen vanzelf aanbreken.
  
  Ik kom een beetje depri over, dat is echter neit zo, sterker nog, voel me wel in evenwicht. Tis alleen saaiig.
  
  
  
  Danae
• Asih zaterdag 31 januari 2004 00:41
  Mijn dank voor jouw reflecties op mijn weerspiegelingen:
  'n heel andere wereld gaat open met onbekende verten & mijlpalen vlakbij als het ware.
  Prachtig, al die verhalen over Chaos, Uranus, Gaya,
  Chronos, Rhea, Zeus, Hera,
  Danae, Perseus, Andromeda & noem ze maar op.
  Nog nooit heb ik bij hen stilgestaan,
  dus komt dit als een echte verrassing voor mij.
  Kende alleen de bijbelse verhalen van Adam & Eva tot Yeshu & Miryam. Maar voor een beginneling zijn al die Grieken verduidelijkend & verwarrend tegelijkertijd met die verschillende lagen betekenissen & verhullingen.
  Het lijkt al met al dus bar veel op echte menselijke levens
  die ook bol staan van al die dubbele bodems
  & uitleggingen & verklaringen.
  Zo lang je in staat bent om een en ander nog een beetje redelijk uit elkaar te houden is het boeiend en goed verhelderend.
  Maar als je je erin zou verliezen wordt het een erg triestig verwarrend kluwen van ondoorgrondelijke bijgelovigheden en waarschijnlijk waanzinnigheid.
  Net zoiets als de godsdienstwaanzin waarmee sommige sekten via
  bijbelse in-vloeden aan de loop kunnen gaan.
  Wat, wie, waar, hoezo, waarom is G*D:
  menselijk leven, goed/kwaad, recht/krom
  en wat moet je er allemaal mee.
  Voorlopig blijf ik dus ook maar terugkomen
  op balancerende evenwichts-toeren in mijn eigen dagelijkse leven. Dagboekerij helpt blijkbaar,
  doordat je bij het opschrijven jezelf kunt bevrijden van wanorde die zo nu en dan toeslaat.
  Ordening neemt hopelijk toe, zodat wij
  net als die oude Grieken & Joden ogenschijnlijk meer vat krijgen op wat ons al of niet aangaat.
  Dus gaan we gewoon maar door met het verleden te verteren in het nu om dan ook tegelijkertijd de toekomst te vormen.
  Alsof je ze ooit helemaal van el-kaar zou kunnen scheiden.
  Maar boven alles: liever wat meer duidelijkheid en perspectief,
  dan duisternis & gevangenis.
  Als ik op mijn eigen kleine weegschaal m'n plussen & minnen rangschik dan blijft het een bewegende balans.
  Hij slaat nooit helemaal door naar manie of depressie, maar zoekt telkens weer zijn eigen ritme & originaliteit op.
  Tuurlijk blijft het jammer dat mijn ouders nooit echt de kansen hebben gehad om hun talenten volop te ontplooien,
  maar wie krijgt dat wel,
  en wat dan nog.
  Hoe dan ook: het blijft je beinvloeden je leven lang.
  Doorgroeiend veranderen, rangschikken, pro-beren te bepalen
  wat wel of niet.
  Ik hoop dat mijn 'dieptepunten' voor het grootste deel
  onderhand voorbij zijn: twijfel, zelfbeeld, verlegenheid, looks,
  gewicht, haardos, army, oorlog,
  griepaanvallen, studie, arbeid, ouderdom
  & whatever.
  Dat is waarschijnlijk bekend en wel redelijk uitgebalanceerd ...
  De 'hoogtepunten' zitten meer in het gewone dagelijkse doen en laten dan in: zekerheid, machismo, pretenties, beauty, belangrijke loopbanen, slank, lang & behaard, geld, mooie diploma's, pensioenfondsregelingen en/of eeuwige jeugd.
  Ik noem maar een paar dwarswegen in het wilde weg.
  Dat linkse & rechtse zal bij ieder van ons wel enige verschillen vertonen. Het gaat er maar om, dat we iets meer
  in staat zijn ons eigen pad te bepalen ondanks allerlei tegenspoedig-heden.
  Vroeger of later krijgt iedereen te maken
  met de ellebogenmaat-schappij van verre of dichtbij.
  Gelukkig als je enigszins ervaren op pad kan gaan om de strubbelingen des levens te doorstaan.
  Dit verhaal wordt weer eens iets te lang.
  Maar gericht schrijven is gemakkelijker dan zomaar in 't wilde weg?
  En ik zag al zoveel verhalen door de mazen van 't internet weg- glippen, dat ik nu wat voorzichtiger ben geworden.
  Uiteindelijk schrijf je toch niet om het meteen vlak daarna in de prullenbak te gooien!
  En zolang myDiary redelijk blijft/gaat funktioneren
  vind ik het allang goed zo.
  Basta voor 't moment.
  Het heeft wel iets weg van een z.g. Jacobsladder:
  allerlei boodschappers dalen op en neer tussen onderbewustzijn, helderziendheid & tijdelijk inzicht
  in de hoop op vervolmaking van allerlei 'dna/rna-spiralen' die de 'goden' ons meegegeven hebben
  om vooralsnog onverklaarbare (?!) redenen .......
  
  Sayonara for now & bye
  Mordechai
  @
  31/01/04:00.38
  
• Asih zaterdag 31 januari 2004 22:36
  Soms voel ik me een engel en een duivel tegelijk:
  Ik weet niet goed wat ik alweer zou moeten kiezen!
  De slangen sissen in het groene gras der winterdijk:
  Ik hou ze maar zo goed ik kan best in de smiezen!
  Het hek is van de dam: de koeien willen al naar buiten:
  Ik trok m'n wandelschoenen aan & loop te fluiten ...
• Asih maandag 02 februari 2004 00:36
  Bijna negenenvijftig jaar: da's niet nix!
  Dinsdag wordt JR 28 ...
  Florian op 18 (?) mei: 37 .......
  Waar blijft de tijd toch?
  Het lijkt wel of alles steeds sneller & sneller gaat ............
  SPIROS ILSAR .............
• Asih maandag 02 februari 2004 00:37
  Hoezo afschuw?
  En saaiig?
  
  m.
• Danaë vrijdag 13 februari 2004 19:05
  Sorry dat ik zomaar mijn anti sociale kant liet zien, het was niet expres: mijn pc heeft last gehad van een virus, en het duurde twee weken om m weer op te fixen en rotzooi eraf te halen.
  
  Maar natuurlijk voelen we ons het uitzonderlijk slechte tot het onmeselijk haast goede, als ik in termen van religie denk, want vind dat mensen vaak te sterk menselijke gevoelens aan dat eventuele hogere gedrocht toeschrijven.
  Enfin, ik zie constant goede en slechte dingen heel dubbel in mijzelf. Ik heb nu eenmaal erg weinig richtlijnen. Dat is wel eens lastig. Ik ben wat je noemt hypocriet. Maar dat heeft er mee te maken dat i niet zo van uitgesproken meningen houd. Natuurlijk is kritsch denken benlangrijk, het is datgene waar k immer opzoek naar ben in het allerdaags leven.
  Zonder dat kan je geen vriend van mij worden of slechts op afstand blijven wat mijn vertrouwen betreft.
  Maar wie een volvoorgevormde mening heeft, staat vaak ook neit open voor mij. Dat heeft mijn laatste relatie meer dan haarfijn en expliciet bewezen.
  Mensen met sterke meningen maken mij misschien wel gewoon bang.
  Ik bekijk het liever per situatie.
  Dat wil neit zeggen dat ik altijd gelijk heb. Ik zou meer oordelen moeten durven vellen.
  Ik ben voormijn omgeving nogal onvoorspelbaar. Het lijkt alsof ik een easy denker ben.
  Een beetje hippie hahaha.
  Bevalt het neit, wordt het te bedreigend, dan smeer k m.
  
  Niets is minder waar.
  Ik denk heel heel veel na.
  Lig nachten lang wakker.
  Ziet men dan neit dat ik ook erg veel dnek?
  Ook met eenander bezig ben?
  Ik ren als eerste altijd weg ja.
  Om daarna terug te komen en te luisteren.
  
  Dit patroon moet veranderen.
  
  Enfin, k dwaal weer af.
  Maar het is maar een gedachtengang.
  
  
  
  Danaë
• Asih zaterdag 14 februari 2004 19:14
  Danae, ik had hetzelfde probleem zowel wat betreft de computer als de zo-genaamde innerlijke mens: virussen, zwarte gaten, wantrouwen, vluchten ..
  Al die verhaaltjes alsvanouds proberen al die menselijke plussen en ook minnen te vangen zodat we er iets van kunnen leren? Ik ga gewoon door op de ingeslagen weg van bijna 60 jaar geleden: sprookjes over werkelijk-heden, continueing stories about our lives, trying to discover more ...! ch@i!
• Asih zaterdag 14 februari 2004 21:44
  
  Situatie heden: heel wat minder bedreigend! Wie denken veel na? Velen?
  Maar dat zie er niet altijd zomaar van buiten af aan in. We zijn met elkaar bezig om verschillende (?) redenen. Of te 'plakkerig' of 'wegrennend': dus afhankelijk van voorgeschiedenissen. Kan jouw lezerslijst niet lezen en zo weet niet hoe of wat. Kom ook wel terug en luister om patronen eventueel te veranderen en dwaal constant af her en der. Geeft niet! Alles heeft z'n eigen tijd onder zon en maan. Wat we niet in eigen hand hebben: moeten we overgeven? Wat wel te behappen is delen! Alles met mate en toch ook langzaam aan zodat het lijntje niet breekt! Ik ben nogal chaotisch, maar probeer er wel iets aan te doen. Bezinnen eer te beginnen, correcties indien mogelijk en noodzakelijk. Zelfkritiek maar niet al teveel! Pluk de dag (carpe diem?) ... Ik moet oppassen dat ik niet dag en nacht omkeer vanwege rust en stilte en inspiratie. Wacht nog steeds op antwoord van 't emotionele brein: wel of niet meedoen in Almere of beter via dichter bij:
  Hilversum of Utrecht? Elke kilo onder de 90 zal me zeer verheugen. En elke dag zonder teveel opwinding en toch een voldaan gevoel is dan ook meegenomen als de 'goden' een handje meehelpen: mensenwerk dus! ch@i!
• Danaë maandag 16 februari 2004 22:49
  Waarheden alom!! Ik zou je graag mijn verhalen laten lezen, maar neit te graag. Ik dnek eentonig na, ik sta niet open voor nieuwigheden, ant het zijn slechts gedachtengangen over de liefde, over de liefde die ik gekend heb en mocht hebben, en vooral gedachtengangen over de enige persoon waar ik ooit echt verliefd op werd en wat dit allemaal met je doet etc.
  
  Ik schaam mij dat ik zo nadenk, dat ik zo ben, zo verwerk en zo veel lief in verleden tijd.
  Ik denk niet dat ik het je kan laten lezen.
  Waarschijnklijk, neen, ik weet het zeker, ik ben bang dat men denkt dat ik toch maar zo'n jong meiske ben en daardoor neit serieus genomen wordt (pubercomplexje) en dat ales veranderd naarmate men ouder wordt (al moet k zeggen dat ik mezelf sterker vind dan mening volwassen mens, maar dan, wat is volwassenheid?? Dat isvoor mij misschien wel weer wat anders dan voor jou). Enfin, aan zo een advies of uitspraak en zo een denigrerend maar misschien wel goed bedoelde mening, heb ik niks.
  
  Ongeacht de staat van mijn bewust zijn, ik ben nu op een bepaalde manier bewust van wie ik ben, en zo ervaar ik het. Dus ik laat het je graag lezen op voorwaarde, dat mocht je er vanalles van vinden, het gebracht zal worden als een aanvullig of een goede hersenkraker.
  Maar alsjeblieft neit alles gooien op mijn leeftijd. Ik voel me daar werkelijk iets te oud voor.. maar vooral te vol kennis, om dat te kunnen slikken.
  
  En ja mensenwerk, zoals jij het noemt is vooral vanuit jezelf, zo werk het natuurlijk ook, dus grotere kans op wie goed doet, goed ontmoet. Maar mensenwerk is vaker nog oncontroleerbaar. En ik merk dat ik nog te vaak waarde hecht aan het oordeel van anderen. Dat echter, is wel een facet wat ik durf toe te schrijven aan mijn leeftij, echter niet alleen, als ik kijk naar mijn leven is ht neit meer dan een logische ontwikkeling waar ik nu verandering in probeer te krijgen.
  Mensenwerk vanuit mijzelf zodat ik het oncontroleerbare mensenwerk minder zal voelen.
  
  Wads het maar wat makkelijk, had k maar eits meer macht dnek ik dan. En dan denk ik, och, dat had geen echte voldoening gegeven,.
  
  Ik ben te perfectionistisch ingesteld, ik probeer mij langzaam volgens boeddhistische wijze, liefdevol te ontwikkelen tot een liefdevol persoon.
  Soms is dat vals, want dan is het een goede reden om op terug te vallen maar wil de waarheid eigenlijk dat je bang bent om boos te zijn en onderdruk je dus allerlei primitieve gevoelens.
  Maar wij hebben bewustzijn teruggekregen in tegenstelling tot dieren, wij kennen het instict en we kunnen erop reageren.
  Dus ja, het lukt wel. Ik leer nu dat ik wel boos kan doen. En helaas leerde ik ook dat al zou ik gelijk hebben dit lang neit altijd erkent zou worden (hah, zie je t al, wat een super ego heb k heh, en dat heeft allemaal te maken met hoe mensen over me denken en wat ze van me vinden).
  
  conclusie, ik doe veel zelf, ik werk veel aan mijzelf, het mensenwek is in gang gezet al voor ik op aarde kwam. Samen met z'n allen moeten we het redden en die allen zijn dan wel zoveel mogelijk vrienden en gelijkgestemden in de buurt.
  
  Bezinnen eer te beginnen..maar alles is zo relatief.. want voor sommigen zou dan gelden, jahoe!! en pluk de week, of beter de maand!! Dat maakt me eigenlijk neit zoveel uit. Zij kiezen toch wel waar ik niet gaan kan.
  
  Ik houd van de keuzes die ik maak. Ik dnek na, maar kan mijn gevoel bijna nooit onderdrukken. Dat zorgt voor narigheid, en veel verdriet, de afloop is vaker verdrietig dan vrolijk, maar wel altijd weet ik wat ik neit had moeten zien. Zonder dat word ik onaangenaam en verwend. Toch ondanks het feit dat ik zonder nadneken mijn geluk en liefde nog wel eens wil opgeven, wil ik nooit het verderf en de nieuwsgierigheid wegleggen. Ik kan het dus niet. Wat raar eigenlijk.
  
  Hm, ik moet even stoppen, ik dwaal nu helemaal af en ik ben al bijna voor mijzelf neit eens meer te volgen laat staan voor een bezoeker van mijn geest.
  De volgende keer zal ik wat minder over mijzelf vertellen trouwens. Het komt nogal lullig over.
  
  Danaë
  
• Asih dinsdag 17 februari 2004 20:52
  Onwillekeurig kom ik later in stukjes terug op wat jij schreef merk ik nu ...Wat doe je elke dag? Studie, werk, ouders etcetera? Soms denk ik wel dat ik misschien teveel schrijf maar kan moeilijk stoppen. Meer dan 50 jaar met woorden spelen is hoofdzaak voor mij. Die talen van mensen in die landen dat ben ik ook. Fusie van al die boeken & ontmoetingen: blijvend! Wil graag kritiek horen! Welke andere dagboekaniers lees jij? I do try to keep it short now, because if I start it's very hard to stop it. ch@i
• Danaë dinsdag 17 februari 2004 22:27
  Hahahaha, niet consequent van je hoor!! Mensenwerk remember?? Probeer er wat aan te doen dan!! Weet je dat het moeilijk is om te stoppen verzin dan hetgeen wat je per se had willen vertellen, een kleine uiteenzetting perhaps, en dat is dat.
  Dan klets je neit teveel, en snap ik er ook wat van!!
  Ik lees eigenlijk gewoon hier en daar een verhaaltje van verschillende mensen.
  Kritiek geef ik als iets me niet helemaal zint. Ookal zit eigenlijk niet iemand daar echt op te wachten natuurlijk. Het is ook neit als kritiek vaak bedoelt, eerder gewoon een andere visie, en kijken hoe men daar op reageert.
  Mijn ouders. Mijn vader is manager (hoofd vond hij een achterhaalde titel) van de johan cruyff university. Hij wordt vind ik, naarmate de leeftijd vordert, steeds mooier. Het maakt zijn gelaatstrekken wat zachter. Mijn vader vind ik nogal een zeer sarcastische sceptische uitdrukking hebben op zijn gezicht en zijn verschijning doet sterk vermoeden dat het een arrogant type is met veel agressie. Helaas kan ik nooit aan vrolijke momenten dneken als ik terug denk aan een van mijn ouders of herinneringen ophaal, ookal zijn zij beiden nog in leven, ik denk aan weemoed. Verdriet en spijt bekruipen mij onwillig. Ik snap dat neit zo van mijzelf.
  Mijn moeder werkt als secrataresse. Ze heeft het zwaar met zorgen voor mij en mijn zusje. Maar daar ik over een half jaar begin met ondernemen van een eigen bedrijf, hoop ik haar wat meer vrijheid in financieën en ziel te geven. Ik heb haar al een voorstel gedaan.
  Mijn ouders zijn erg lief. Ik lijk op ze allebei. Mama begrijpt me altijd, papa herkent bepaalde dingen in mij waarvan ik het bestaan soms zelf maar nauwlijks afwist.
  Mijn zusje is 4,5 jaar jonger dan ik. Zij is mijn tegenpool. Maar ik hoop dat ik later goede vriendinnen met haar zla worden.
  Over mijn opleiding laat ik weinig los. Mensen kennen mij heir, en ik zal te persoonlijk worden en dus ook herkent. Daar heb k neit zo een zin in.
  
  Ik kom uit een beschermde familie. Mama heeft mij een heerlijke onbezorgde jeugd gegeven, papa leerde mij waardevolle lessen waarom ik vaak vroeg. Voorsprong geeft dit vaak in wisklunde en filosoferen. Ik bewonder beide heel erg, zou het neit hetzelfde willen doen echter. Maar ik dnek dat k nog steeds een droombeeld heb van het leven. Valt allemaal behoorlijk tegen.
  Vanaf mijn 15e sloeg ik mijn bruine kijkers open en wilde ik mijn vleugels ontvouwen.
  Sindsdien knok ik.
  
  
  En nu jij.
  
  
  Danaë
• Asih woensdag 18 februari 2004 03:23
  Danae, mijn dank voor je elektronische epistel!
  Heb half het gevoel dat ik 'alles' al verteld heb hier
  sinds begin januari '04:
  Vader doodgeschoten op woensdag 13 december '44
  een half jaar voordat ik werd geboren op de Groevenbeekse Hei
  waar nog Grafheuvels liggen
  van voor het jaar 0:
  Duitse Kogel per Ongeluk of Expres (?!):
  In '42 moest hij naar Kamp Erika bij Ommen
  (waar die Bikker 'werkte'
  & kwam meer Dood dan Levend daar vandaan
  (Krishnamurti hield er zijn Sterkampen in de jaren '20 als z.g. Maitreya) zat daarna ook Ondergedoken in A'dam aan het Sumatraplein
  bij de Familie de Kouwer:
  Was eigenlijk Slager van Beroep en Amper 30 jaar oud
  toen de Kogel toesloeg:
  Moeder kwam uit Sliedrecht:
  Haar Moeder stierf jong (ook ongeveer 30 jaar jong)
  en zij bleef tot haar 20ste Thuis
  zeg maar als 'Onbetaalde Hulp in de Huishouding':
  Groot Gezin en ook Streng Protestants:
  Daarna in Den Haag en A'dam bij de Gegoede Standen:
  Bleef dus alleen achter met Mij en moest Alweer
  Veel te Hard Werken om Het huis af te betalen
  Door er de Kamers van te Verhuren:
  Pensiongasten E.D.:
  Schat van een Mens bijna als 't Ware Veel Te Goed voor 'dit' Soort Wereld: Van jongsaf aan veel te hard werken met een Teer Gestel
  maar Erg Taai en Vriendelijk voor een Ieder en een Hart van Goud:
  Beiden dus uit Grote Families:
  Veel Kinderen en hard werken:
  Haar vader was Aannemer van Rijswerken, Bedijkingen e.d.:
  Zijn vader had een Boerderij hier Vlakbij met een groot stuk Grond
  waar ik altijd rondliep tot m'n 13e zo ongeveer:
  Veel bomen en struiken: Tamme kastanjes, Groenten en Aardappels, Graan en Gras, Pruimebomen, Kippen, 'n Waakhond Fika,
  Vlak aan de Hei
  (die nu al jaren geleden voor meer dan de helft is
  Volgebouwd met nieuwe huizen ...
  Gelukkige Jeugd altijd buiten of met neus in Boeken
  en oren aan de Radio gekluisterd:
  Hoorspelen, Talen, Muziek:
  Was altijd al erg Eigenwijs en wou niet echt Verderleren
  na de 4jarige Mulo waar ik Gaarne Spijbelde
  en de Bossen Introk met wat Fietstassen vol 'Grote MensenBoeken': Daarna nog de Akademie voor Kunst & Industrie in Enschede:
  Gewerkt in Revalidatiecentrum Therapie Psychiatrie
  Kantoren & Fabrieken Wachtend op
  Tewerkstelling wegens de Weigering van Militaire Dienst:
  Moest daar eigenlijk 24 maanden 'Bladeren Tegen de Wind in Harken' voor Staatsbosbeheer/Heidemaatschappij en
  ik vond dat Dwangarbeid:
  Weigerde dat Ook en
  werd Gevangen Gezet in Assen en Zwolle achter Tralies:
  Zo zie je maar: Zo vader Zo zoon:
  Wel erg Serieus en Verlangend om de Wereld te zien
  door naar China te lopen:
  Na zo'n 13 maanden Weggestuurd met S5:
  Te lastig door Hongerstaking e.d.
  Wel nog wat maanden op STencilafdeling voor Bijzondere Jeugdzorg
  in Kamp Vledder
  niet zo ver van Kamp Westerbork/Hooghalen waar Etty Hillesum
  haar Ouders en Broertje volgde naar Auschwitz (?): 'Vrijwillig':
  In '66 nog wat maanden weer bij 'Provo' & PSP:
  Woonboot aan de Nieuwe Keizersgracht:
  Muziek, 'hash' en Van Alles en Nog Wat:
  '12 Ambachten 13 Ongelukken' (?!):
  Daarvoor ook al Liftend in Italia:
  Milano Voghera Parma Bologna Reggio Emilia en
  eind '66 verder door naar Hellas Velo Korinthias Pireus Athinai:
  Te Vaak 'Verliefd' en Puur Onschuldig Naief
  Nieuwsgierig Talen Muziek eten drinken Zang en Dans ...
  Donkerblond (167 centimeters)
  55 Kilo.
  Waarschijnlijk twee zonen als Ishmael & Israel.
  De meeste rond-zwervingen staan wel zo ongeveer beschreven
  sinds Begin Januari dit jaar in myDiary?
  Neven en Nichten van Ooms & Tantes waren veel 'normaler'
  in hun doen en laten
  vond ik toen ook al!
  Wel allen met Diploma's en Vaste
  Werkkringen, Huwelijken, Kinderen & KleinKinderen.
  Was dus altijd al ook vanaf het Begin (en daarvoor!) Flierefluiter en
  een soort Buitenbeentje, Rare Chinees! Mal Ventje?
  Nou ja, je kent die geschiedenis nou onderhand wel?
  Gevoelens, Gedachten en daden
  vertonen grote overeenkomsten
  tussen Werkelijkheid & Fictie?
  De Geest gewillig, het vlees Zwak.
  De Wil tot het Goede en de Nei-ging tot het Kwade.
  Algemeen Menselijke Eigenschappen lichtelijk
  en zwaar ook wel beinvloed door Omstandigheden.
  Het kon haast niet Anders of 't moest zo wel verlopen?!
  Na Zwerfjaren nog Jarenlang in de Bijlmermeer ...
  Weer 100en volkeren, geloven en maatschappelijke verwikkelingen.
  Trouw & 'huisman' i.p.v. 'huisvrouw' of Beroep.
  Een soort mengvorm tussen de Verloren Zoon,
  Rondzwervend Los Arbeider, Troubadour
  & Manusje Vanalles
  die nu dus misschien op de helft is (?)
  van een paar duizend jaar Ervaring?
  Verder eigenlijk toch wel erg kluizenaarderig,
  doodeenvoudig tuinkabouter!
  Meer groene kikker dan Schone Prins.
  Meer klein duimpje dan Grote Held.
  Het kan bijna niet simpeler en eenvoudiger.
  De (on)nodige frustraties en 't
  gemoed van een klein kind in een te groot lichaam
  (90 kilo)
  waartegen iet-wat gestreden wordt
  zonder al teveel resultaat.
  Vind mezelf ondanks alles toch eigenlijk best wel aardig,
  niet echt lelijk of oliedom,
  maar wel een beetje vreemd misschien?!
  Aldus terugkijkend op bijna 60 jaar (of 36/85/13?) als Tutti Frutti: 'lichtelijk' belachelijk, komisch, beetje 'zielig'?
  Nou ja, zo heeft elke meug z'n heug tegen wil en dank
  maar weer mooi meegenomen en tot nu toe overleefd ....
  Leuk toch? Of niet!
  Beauty and/or disgust is in the eyes of the beholder.
  
  mordech@i*

• O 10 okt 2026 Met ‘n briljante QQLEQMANOUEUVRE wisten die vroege
• O 10 okt 2026 Op un paar vierkante centimeter meer dan 100 jaar!
• O 10 okt 2026 Naar bijna alle maatstaven was de 19de eeuw de al-
• O 10 okt 2026 Eigenaardig aan het tsionisme was dat het, anders
• O 10 okt 2026 Tamares’ toenemende bekendheid leverde hem dus ook
• O 09 okt 2026 Denk je net alles compleet uitvoerig te hebben op-
• O 09 okt 2026 QQLEQ: nog eerst eventjes
• O 09 okt 2026 QQleQDAAR51525354 DAAR IN DIT WOUD SCHREEF OOK MOR
• O 09 okt 2026 QQLEQ permanente dag- & nachtmerries vol pijnen in
• O 09 okt 2026 QQLEQ51: ‘t Vúúr dat in hem brandde smeedde aldus
• O 08 okt 2026 Q50 Naast z’n hang naar geestelijke zuiverheid was
• O 08 okt 2026 De ouwe Mordechai Asih leefde nu ook alzo net als
• O 08 okt 2026 In 1892 moest de jesjiva in Volozjin
• O 08 okt 2026 HÈT ELEMENTAIRE VERBOD v/d Thora
• O 08 okt 2026 In 1890, toen hij 21 was, verliet hij deze school