Niet dus
Je hebt me verteld dat je me eigenlijk niet mist. Dat je geen spijt hebt van je beslissing. En dat het je niet meer uitmaakt. Ik ben je erg dankbaar voor je eerlijkheid. Ik weet nu waar ik sta, ook al ben ik niet zeker dat ik het wel wou weten. Ik kan niet stoppen met nadenken over alles, ookal krijg ik van iedereen advies dat net niet te doen, volgens hen moet ik je "gewoon" loslaten en "gewoon" verder leven. Maar dat kan ik nog niet. Ik kan je van me afzetten, maar je bent nog lang niet weg. De gedachten blijven komen:
Waarom heb je me nog niet gemist? Was ik het dan niet waard? Hoe weinig heb ik dan wel voor je betekend als je nu toch niet meer aan me denkt? Ben je gelukkiger zonder me? Deden mijn knuffels en kussen je niks, omdat je zo makkelijk zonder kan? Ik kan nog uren doorgaan, maar ik doe alleen mezelf pijn. Want jij leest dit toch niet, en ik weet ook niet als ik de antwoorden wil weten. Waarom zou ik dan nog de vragen blijven stellen?
Waarom heb je me nog niet gemist? Was ik het dan niet waard? Hoe weinig heb ik dan wel voor je betekend als je nu toch niet meer aan me denkt? Ben je gelukkiger zonder me? Deden mijn knuffels en kussen je niks, omdat je zo makkelijk zonder kan? Ik kan nog uren doorgaan, maar ik doe alleen mezelf pijn. Want jij leest dit toch niet, en ik weet ook niet als ik de antwoorden wil weten. Waarom zou ik dan nog de vragen blijven stellen?
01 mrt 2014
- meld ongepast verhaal
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 01 mrt 2014 Niet dus
- O 25 feb 2014 Ongemakkelijk ( 1 )
- O 24 feb 2014 Ik brak
- O 22 feb 2014 Ik zou... ( 2 )
- O 20 feb 2014 Afleiding
- O 19 feb 2014 Nieuwe jij
- O 18 feb 2014 Waarom nou jij?
- O 17 feb 2014 Steeds verder
- O 16 feb 2014 En dan loopt het fout
- O 15 feb 2014 Dus, wat nu?
- O 14 feb 2014 Valentijnsdag ( 1 )
- O 13 feb 2014 Waarom?
- O 12 feb 2014 That girl