Niet alle papen & ketters zijn allen even pervers.

Uit de trouwe verdieping van religie & filosofie: de zin van Frank Bosman, cultuurtheoloog. In de rubriek 'De Zin Van' kozen bekende en minder bekende Nederlanders de afgelopen jaren hun persoonlijke motto, leefregel of ultiem inspirerende zin. In de maand augustus 2011 laten we nog 5 mensen aan het woord. [Ook in myDi hebben we 't 'r al eerder & vaker over gehad?!)

'Samen met duizenden jongeren stond ik als 18-jarige op 't Hippodrome @ Parijs. We woonden de Wereldjongerendagen v/d RK kerk bij. Met 'n groep priesters in opleiding waren we op roepingsreis. We moesten ontdekken of wij wel echt het ambt wilden gaan bekleden. Die avond sprak paus Johannes Paulus II - inmid-dels zalig verklaard - over de toekomst. 't Was 1997, dus we hikten tegen de millenniumbug aan, allerlei doemscenario's deden de ronde.

Maar de paus zei:"WEES NIET BANG!" Niet slechts EEN keer, maar hij bleef 't herhalen, als 'n mantra. 't Lijkt alsof rampen om ons heen toenemen, & 't christendom langzaam (steeds sneller?) wegkwijnt, zo zei hij, maar de kerk & 't getuigenis van "JC" blijft bestaan. DAT maakte enorm veel indruk op me. Ook al ben ik uiteindelijk geen priester geworden. Ook JC zegt 't heel vaak, i/d Bijbel. Als de vrouwen op Paasochtend bij 't lege graf van Yesjoea aankomen, zegt 'n 'engel': "Wees niet bang, maar vertel 't de anderen!"

Deze zin betrek ik op m'n hele leven. Ik raak niet in paniek wanneer 'n route die ik heb uitgestippeld doodloopt. Ik ben opgegroeid in 'n devoot katholiek gezin, i/d laatste jaren van wat 't rijke roomse leven heette: 't was al vroeg voor iedereen duidelijk dat ik priester zou worden, & ik was (al) 'n heel eind op weg. Totdat ik op m'n 19de m'n grote liefde ontmoette. 't Leven is niet te regisseren. Dat betekent niet dat je als 'n fatalistische vrijbuiter door 't leven moet gaan ~ je hebt nog steeds verantwoordelijkheden. Maar als ik linksaf wil, dan betekent dat niet (automatisch) dat linksaf ook de enige goede weg is. Zo wil ik bijvoorbeeld graag promoveren, hoogleraar worden ...

Maar als ik morgen 'bij Petrus sta' & m'n leven op aarde voorbij is, dan is 't ook goed. Op m'n protestantse middelbare school werd ik gepest. Gek genoeg hield dat op toen ik vertelde dat ik priester wilde worden. Als je 'n onvanzelfsprekende keuze maakt, maar je maakt 'm met je hart, levert dat respect op. Sindsdien ben ik nooit bang om 'n tegendraadse mening te verkondigen. Of in discussies de kant met de minste medestanders te kiesen. Sterker nog: dat doe ik graag!
Om voor m'n geloof uit te komen is moed vereist ...'

(wordt ver-volgd)
& alvast met dank aan Marije van Beek & Sanne van Dijk.
Eerst nu even wat eten, drinken, medicijnen,
de was doen enzovoorts.