Netelige mydivraagjes en poging tot antwoorden ...

Er is 'n onmetelijke hoeveelheid materiaal te vinden bij de schrijvers,
zowel bij die van het Westen als die van het Oosten, dat, samen met de inzichten van talloze mystici
& leermeesters op 't gebied van allerlei vormen van geestelijk leven, ons eerst heel pijnlijk
en vervolgens zeer tot ons voordeel de schandelijke armoede van veel gangbaar theisme
zou moeten doen inzien.

De ware omvang van de schande
wordt nu bijzonder goed aangetoond door het feit dat niet alleen het theisme waartegen men protesteert, voor zeer velen zo kennelijk het theisme van de 'christelijke kerk' schijnt te zijn
[en het "enige mogelijke theisme", vandaar ook de behoefte aan de rechtvaardiging van het atheisme], maar dat zowaar de ongelovigen ook zelf in zo'n opvatting
maar al te vaak verstrikt bleven zitten?

Als er ergens verwarring over bestaat dan wel 'g d'.

Maar we moeten niet als vanzelfsprekend blijven aannemen
dat we daar iets aan kunnen doen door alle vormen van traditionele taal te vergeten
omdat we oppervlakkig onze aandacht meestal concentreren op de buitenkant ervan
en aan de echte inhoud maar al te vaak
volkomen stilzwijgend
voorbij blijven gaan?

Degenen die ronduit onwetend
of onverschillig zijn voor dat wat ooit gezegd is
en bedoeld werd met wat gezegd werd,
verkeren stellig niet in een positie om hierin onze gids te zijn.

Dit moet nu, voor zover dit waar is,
niet meteen opgevat worden als 'n afdoende kritiek of weerlegging van wat men zegt,
maar als 'n uitdaging aan hen die meer vertrouwd zijn met dit soort opvattingen
& ze geldigheid kunnen verlenen in realistische situaties die iedereen kan signaleren
& ook verder toe kan lichten
in ons dagelijkse
mydileven!

Omdat we nogal eens "hier en nu"
menen tijd noch ruimte te hebben om in te gaan op alle uitdagingen,
zouden we als bijdrage aan die voortdurende discussies
& als een voorstel tot het soort aanpak waarom velen gevraagd hebben,
beter kunnen uitproberen om aan te tonen dat 't uiterst onwaarschijnlijk is
dat de weg die "verder brengt" werkelijk ook zal leiden
tot een herformulering van 't zg. christelijk geloof en/of in ieder geval 't "einde v/h theisme"
of 't opgeven v/d idee van 'n "persoonlijke G d"
zou betekenen ...?

Het kan best zijn dat ik,
niet door al die punten waarop ik herhaaldelijk de aandacht blijf vestigen,
maar volledig door mijn eigen persoonlijke voorliefde,
er telkens weer toe kom om op deze wijze te blijven redeneren, want,
hoewel ik in hoge mate met velen sympathiseer & geloof dat hun verbijstering, ongeloof,
protesten & stevige kritiek volkomen terecht zijn,
toch zou ik, meen ik, niet helemaal spontaan,
of zelfs na enige overweging,
zo'n positie van waaruit ik deze verwarring & dubbelzinnigheid beschouw & aanval,
willen bepalen zoals zij doen.

Ik geloof niet
dat we anderen kunnen,
of zouden moeten overtuigen van,
datgene waarin zij duidelijk zeggen niet te geloven,
of dat nu 'n "voleuangelisch pinkstergeloof" of een "totaal wantrouwen
tegen alle organisaties" is die ons enigszins verdacht voorkomen
& die uebervet super
machtig zijn.

Als men zegt
[en weer ben ik het daarin met hen eens]
dat bij gesprekken tussen christenen en humanisten
hun grootste sympathie meestal naar de humanist uitgaat,
en zij vervolgen: dat komt allerminst omdat mijn geloof of overtuiging in twijfel getrokken moet worden, dan ligt de moeilijkheid van zo'n verklaring hierin
dat voor mij 'geloof' wil zeggen 'geloof in'
& overtuiging wil zeggen
'toewijding aan'.

Ik kan niet geloven
dat dit alleen maar een kwestie van taal is,
of anders, als het dat wel zou zijn, dan is 't 'n kwestie waarop we steeds verder moeten doorgaan,
omdat in zekere zin deze hele discussie over taal gaat ~ hoe we moeten/kunnen spreken
en welke redenen we hebben om juist 'zo' te spreken
over 'uiteindelijke grenzen'
aan ons leven.

Eenzelfde verontrusting voel ik soms
als men zegt: nooit heb ik de fundamentele waarheid van 't christelijk geloof in twijfel getrokken,
ook al heb ik voortdurend mijn bedenkingen gehad tegen vele wijzen
waarop men dat geloof tot uitdrukking bracht?

Ik kan er niet helemaal achterkomen
wat dat dan eigenlijk is wat men nooit in twijfel heeft getrokken
en ik geloof niet dat men het iemand heel erg kwalijk zal nemen wanneer men geneigd is
om te concluderen, dat hetgeen men nooit in twijfel heeft getrokken is,
dat op de ene of andere manier z'n eigen 'houding',
of 'gevoel & overtuiging
in orde' is.

Wanneer deze verdenking
ook maar enigszins gerechtvaardigd was,
dan zou je daaruit moeten concluderen, dat 't enige waarover men duidelijkheid heeft, is,
dat men niet fundamenteel ongelijk
KAN
hebben, hoewel juist niet geheel duidelijk is
wat dan wel de aard is van dit
"niet-ongelijk-hebben".

Is dit dan onvriendelijk??


Kortom,
't laatste woord
is hier vast nog niet over gezegd en geschreven:
wat geloven mensen als men zegt 'ergens in te geloven'
& wat bedoelen ze met 'g d', 'rechtvaardigheid',
'opstanding', 'heilige
geest'?

Omdat iets genoemd werd
in de een of andere oude tekst van beroemde profeten e.d.
wil dat nog niet automatisch zeggen dat 't herhalen daarvan ook betekent,
dat we weten waar we het dan
over hebben!

Of klets ik
uit m'n nek & is dat alles veel te mistig,
onduidelijk, onzeker, twijfelmoedig,
te kritisch &
'gek'?

blozen
19 aug 2010 - bewerkt op 19 aug 2010 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende