Neem jij ..., ... tot echtgenote? Tussen aanvang &

Hoe
echt is
echt? Wat zijn
"echtelieden" die door de echt aan elkaar verbonden zijn
op een [on]bepaalde plaats voor [on]zekere tijd?

We zijn nu eenmaal allemaal gefascineerd & geintrigeerd door authenticiteit!:
als iets echt is natuurlijk, zuiver, authentiek, origineel intrigerend, dan is het goed!

Niet alleen maar spullen & voedsel moeten echt zijn, maar mensen ook:
we moeten allemaal op zoek naar onze 'ware identiteit'

Maar wat is eigenlijk echt & waarom is dit tegenwoordig juist zo belangrijk?

Heeft echt altijd iets met de natuur te maken?

En is het wel mogelijk om
helemaal jezelf te zijn?
DUS IK BEN ALS
'zoektocht naar identiteit!

We controleren & checken
alles wat daarvoor in aanmerking komt
door ernaar te kijken, te luisteren, eraan te voelen & er hard op te kloppen, slaan, water & vuur te gebruiken & onszelf er helemaal in onder te dompelen & erover te dromen
om maar met alle geweld, hoe dan ook, uit te proberen wie of wat er
wanneer, waar & waarom
bij ons past.

We
zijn zelf
natuurproducten samen met
alle andere planten en dieren, alle droomvisioenen met vreemde
kruipende, zwemmende, rennende & voortsukkelende vliegende wezens
van alle geslachten
& krachten
...

Ons voelen,
denken, gebaren,
aanduiden, praten, zwijgen,
optekenen, schrijven & fotograferen is 'n waar spel
met de werkelijkheid dat zich aan ons voordoet in
zoveel verschillende gedaantes
& vormgevingen
...

Ook
tijden van
crisis zijn altijd
weer broedplaatsen voor iets nieuws:
je pikt iets op & gaat ermee
aan de gang?!

Ook op dit moment
beleven we een behoorlijke crisis:
niet alleen maar vanwege de leegloop van de kerken maar vooral ook
door de schandalen van 't seksueel misbruik door geestelijken van alle sekten
& gekten die het nieuws lijken te beheersen naast grote & kleine ongelukken,
rampen te land, ter zee & in de lucht, uitdijende olievlekken,
achterdochtige idioten & gevaarlijke gekken, allerlei malle
geloofs- & oorlogszuchtigen, mucho macho mannen & makke malle vrouwtjes,
kinderen zonder familie de mens
als roofdier
...

De vraag is nu:
wat willen we met de toekomst:
de antwoorden van vroeger lijken allang niet meer te voldoen en er is behoefte
aan een 'nieuwer wij'. 't Machtige instituut kerk zoals het is, heeft nu onderhand z'n
langste tijd gehad in de huidige vorm? Het moet een gezamelijk zoekproces worden waarin mensen
elkaar vertellen wat we willen behouden in onze traditie en wat we willen achterlaten,
waar we bang voor zijn & wat ons inspireert
& intrigeert!

Waar
ben ik bang voor
& waarom dan wel [&
sinds wanneer?]!

Ook bang
dat we ons niet meer
nader met elkaar gaan verbinden
maar steeds meer zondebokken blijven zoeken
& ons nu heel erg willen terugtrekken op ons eigen erf
compleet met hoger muren, dieper grachten
& de moderner electronica.

Wat mij vooral
inspireert is 't christelijke visioen
van g ds hemels koninkrijk op aarde: 't goede leven voor allen die zijn geboren
& sterven gaan.

't Is dus hoogtijd
om dat begrip katholiek, universeel wereldwijd meteen
te verbreden en niet meer de antwoorden van het 'bevoegde gezag' af te wachten met alle gekonkel
in beaurocratische apar- & departementen vol oude mannen in lange jurken &
met rara vreemde hoedjes
op hun grijze/kale kop.

We moeten nu
voortaan zelf ook leren zeggen
wat we wel of niet willen, netwerken vormen met mensen van goede wil & over de muren & muurtjes
van 't eigen geloof heenkijken op zoek naar nieuwe antwoorden die echt blijken te zijn & daarbij keer op keer 't zelfoplossend & verbindend vermogen van mensen
verder stimuleren.

Neem jezelf dus maar liever
niet meer zo vreselijk krampachtig serieus
met je lange tenen
...

Levenskunst
is nu eenmaal ook een spirituele weg:
leven is een kunst die je kunt leren via bijvoorbeeld
oude spiritele tradities & nieuw jasje
& perspectieven te geven.

Druk & dwang
leveren nu eenmaal meestal niets op:
want wie zichzelf overvraagt die staat zichzelf i/d weg. Levenskunst is ook goed met jezelf leren omgaan, doen wat goed is voor jouw lichaam
& 'ziel'!

'Wees wie je bent, maar cirkel niet steeds om
je eigen ego als een mot rond de vlam. Beeld je niets in
en neem jezelf niet meer zo bloedserieus als 'n humorloze verouderende automaat
die niets anders doet dan aanklagen, zwartkijken, bruinwerken, witwassen & reageren op de diverse rode lappen & stompzinnige grpajes. De belangrijkste tocht in het leven is die naar onszelf & 'de ander',
naar wie wij ten diepste zijn & kunnen worden onder
de gegeven omstandigheden.

Dan kun je zelfs gelukkig zijn
op moeilijke momenten. Ons ware levensgeluk is dat we ontdekken en bevinden dat
wij er ook mogen zijn, ook met onze
"slechte kanten".

Het is mooi weer vandaag
& ik ga m'n brave echtgenote van ver weg weer eens 'n handje helpen
met opruimen van oude stoffige kamertjes,
zolders, stapels boeken & tijd~
schriften!'

I hope
...