Nee Mahakala, niet verliefd, maar totaal verloren!


~@~
*~*~*



Ik was
weer eens
voor de zoveelste keer
in slaap gesukkeld
onder het lezen van Harry Potter
and the Half-Blood
Prince!



En
het werd dit keer
[alweer?]
een soort van
herhaaldroom/dagmerrie.



Zwaar bepakt
met rugzak, slaapzak en dergelijke
moest ik lopen.



Steile heuvels,
oude kromme steegjes
op en neer langs kuststreken met oude
halfafgebroken huizen, zijwegen en uiteindelijk
naar het bleek in kringetjes
rondlopend.



En onderweg
kom je van alles tegen
in de vorm van mensen en voertuigen,
rommel op straat
en chaotische gedachten &
vreedzame gevoelens op weg naar
g d mag het weten:
loop ik
wel de 'goede kant' uit,
waar gaat deze weg heen
of kan ik beter
dat pad nemen en ben ik dan
eerder of later
bij 'mijn doel'?



Waarom
was ik ook alweer onderweg,
waarheen, waarvandaan
& hoezo?



De belasting
werd steeds zwaarder
en ik wist zeker
dat ik hier al vaker was geweest
en hetzelfde kringetje had gelopen:
weer terug bij
'af'?!



En de
betekenis
[indien aanwezig?]
van al
mijn mydiverhaaltjes blijft zich ook
schijnbaar eindeloos
'herhalen' met als
voedsel
al die tientallen
jaren in tientallen landen
tussen hier &
Nippon!



Al die
'gezichten'
van veraf & dichtbij
zijn blijkbaar nog 'vers'
in de vuistgrote grijze massa
aanwezig
met alles erop
en eran.



Het
lopen over stranden,
boulevards, duinen en door havenstadjes:
op de
grens verkeren
tussen
berg & dal
stad & platteland
en
niet echt goed
weten
waar ik heen
moet gaan
of 'waarom' ik
hier loop
met dat
onmenselijk zware juk
van deze zware
rugzak [of is het
mijn eigen
kruis?]



Toen ik
net weer
wakker werd
was alles nog tamelijk helder,
kleurig en
fel!



Maar
nu is het
alweer
aan het vervagen,
en de duidelijke beelden
worden
al snel weer
vervangen
door
loslopende
associaties met
BatYam/Yafo en de
Oude Stad Yerushalayim,
Haifa/Acco,
Pireus/Athina/Velo Corinthos,
Smyrna ...
Thera, Sarotini,
Thebe, Ur &
Pompei, Herculanum,
Parma, Voghera & Reggio
Emilia, Venezia &
Malcesine
waar ik in het voorjaar
van '63/'67/'69 {?}
zo vaak liep te
dwalen.



Zo nu en dan
met stenen bekogeld door
de locale
'mannelijke'
jeugd en
'betast' door
'de
vrouwen'!



Gastvrij
ontvangen
door vele families, vaak
zonder gemeenschappelijke
taal,
ver weg,
onverwacht,
schoon
bed,
liedjes aanhoren &
zelf
zingen.



Al
die
klederdrachten
en
hoofdeksels,
haardvuren
en
slaapplaatsen
in hitte &
kou.



Schone maagden
& ondernemende knapen die ook
op reis willen ...



En je
moet dan
vertellen
over jezelf en jouw leven
en wilt weten
hoe de uitgebreide familie
in elkaar zit,
asperientjes uitdelen tegen
alle mogelijke & onmogelijke kwalen,
en rondlopen
in al die steden
en dorpjes
ver weg:
vreselijk nieuwsgierig
naar wat er om
de volgende hoek ligt
en waar we nu weer
heengaan,
tent- & holbewoners,
huisbezitters,
armen en rijken
&
zangen!




Dus
als ik
na zo'n soort
'dagmerrie'
als in een
'flits'
terugkijk op
al die
diverse avonturen
dan lijkt het
dat alles in een oogwenk
voorbij te vliegen
en te zijn
gecondenseerd
en geconcentreerd
tot bepaalde
'hoofdzaken'
zoals:
inderdaad
ook
'verliefdheden',
aanhankelijkheid,
belangstelling
en de wil tot communiceren,
de onbeschrijflijke schoonheid
& diepe droefenissen
van al die mensen,
die dus
ZO-
maar in-eens
'familie'
zijn geworden
met vraag
en antwoord,
eten,
drinken
en zingen en slapen
en praten over
alles wat maar ter
sprake komt
op DAT
moment ...



Alsof
de droomwereld
een kolossaal 'hemels' pakhuis is
op aarde voor 'de geest'
met alle ervaringen
ooit?



Al
die jaren,
plaatsen,
mensen
en tijden,
ervaringen
en illusies
liggen
DAAR
klaar
om
'hergebruikt'/gerecycled
te worden
wanneer het 'de geest'
goeddunkt
op wonderbaarlijke
wijze!



En
ALLES
is dan weer
in staat om een eigen
plaats te vinden
onder de zon van
toen en daar en
de 'nacht'
van nu en
hier:
de
zware
oertijden
van onze
voorouderlijke holbewoners
en onze 'eigen'
tocht in het
'oneindige'
heelal en 'de'
eeuwigheid
...



Wie
weg is geweest
ziet 'dat alles' weer
aan 'het geestesoog'
voorbijglijden en komt
ook al is zij thuis
nooit meer
terug?



Of
'zo-
iets'!

~!~liefdesverdriet~?~
engel
25 aug 2005 - bewerkt op 21 mrt 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende