We
hebben het
er al eerder
en vaker over gehad
dat ook wij
{OOK}
voor een tijdje
'een plaats
voor g d'
zijn?
Waar
niets bovenuit
gaat, transcendentie, leerden
we anders zien dan voorheen.
DAT
hebben we ontdekt,
opgedolven en
uitgestald:
van dat soort woord[en]
hoeft dus niemand meer terug te schrikken ~
denk er maar aan wat onvoorwaardelijk bindend is,
en wat elke religie,
zeker de christelijke
[door o.a. G d met 'n hoofdletter te schrijven bijvoorbeeld]
veilig zou willen stellen.
Het
'oude vertrouwde',
dat 'spraakgebruik' dat
nog herkenbaar is en overduidelijk in haar pretenties
en ooit ook in haar veelvuldige
consequenties?
Maar
hier & nu
gaat dat veiligstellen niet langer meer,
transcendentie die ondergebracht wordt in beeld of leerstellige formule
is geen transcendentie meer!
Voor
die beelden
of formules te
vechten is dus niet meer nodig ...
En ook niet nuttig,
want het heeft ons meestal alleen maar godsdienstoorlogen gebracht
en ontelbare aantallen doden
van alle leeftijden.
Gelukkig
weten we
dat dan ook
langzamerhand, en zijn nu
ook de meeste mensen wel bereid
om hun eigen beelden van absoluutheid te ontdoen
en anderen de hunne
te gunnen.
Er
wordt zelfs
zo nu en dan al
wat meer interreligieus gebeden,
las ik in de krant,
toch wel een bewijs dat we zelf wel wat meer zijn gaan inzien
dat onze religieuze beeldengalerij [ook de christelijke]
eigenlijk niet meer datgene weergeeft
wat er werkelijk nog
toe doet.
Transcendentie
is kennelijk wat anders,
transcendentie is een ervaring,
en als ze haar naam waard is een ervaring die universeel is,
en onvoorwaardelijk
bindend en ook
verbindend!
Ik
kan mij
maar
EEN
ervaring
te binnen brengen
die met het gewicht van transcendentie
mijn leven binnenkomt:
een behoeftig mens die op mijn weg is gekomen
en degenen die
MIJ
als behoeftige hebben getroost,
met open armen ontvangen hebben en te eten gaven
toen ik honger had en te drinken
toen ik dorst had,
die me onderdak gaven
al was met maar voor korte tijd
[EEN
kort moment van aandacht!]
en een plaats om te slapen
vooral toen het ijskoud was
of bloedheet,
die me verzorgden toen ik ziek was
en uit de gevangenissen en kampen haalden,
die me werk gaven of zelfs maar
'een aalmoes'
om te kunnen
overleven!
Door
hen zich
aangesproken voelen is
onontkoombaar, heeft een dwingend karakter,
en is bovendien iets wat
ALLE
mensen meemaken:
je hoeft er immers geen jood,
christen of moslim
voor te
zijn?
Ik
noem dat
het Woord,
dat is nu het Woord G ds
zoals het vroeger ook wel heette in de z.g. tale Kanaans?
Woord G ds is
NIET
'de bijbel',
OOK
niet 'de leer' of 'de preek',
maar
ECHT
aangesproken worden in jouw
EIGEN
innerlijk door wie jou
nodig heeft en
die
JIJZELF
dus
ook nodig
hebt.
In
religieuze termen
'als van ouds':
"WAAR IS ABEL,
jouw naaste {Florian!}
[broer/zus]
lief?"
~@~