Na 3 jaar mijn relatie beëindigd.
Na 3 jaar heb ik er een punt achter gezet, maar accepteren kan jij het niet.
"Ik ga niet daten met andere vrouwen, hoe zou ik daar aan kunnen denken als ik al van iemand hou..' zei hij terwijl hij mij in zijn armen hield en mijn tranen één voor één wegveegde.
Ik begon nog harder te huilen 'Maak het me niet zo verdomd moeilijk! Accepteer dat ik dit wil en nodig heb, ik kan het niet meer Kevin. Het is genoeg geweest en ik niet meer verder wil'
Hij bleef stil en ik vervolgde 'Ik gun het je, dat je iemand beter vindt dan mij lief. Zeg tegen iedereen dat het over is tussen ons, verander je status weer in single en begin overnieuw. Vraag dat meisje waar je je ogen niet van af kunt houden..'
'Nee.. dat ga ik niet doen, want ik wil niemand anders dan jou. Ik ga niemand vertellen dat het uit is'
Met een brok in mijn keel gaf ik hem nog één kus , deed mijn jas uit en ben ik weggegaan.
Iemand zei tegen me dat de eerste 24 uur het ergst zouden zijn, geloof me dat is niet zo.
Elk uur wordt het gemis groter en daarbij ook de neiging om bij hem terug te gaan, ik mis hem.
En dat zal ik ook nog een behoorlijke tijd doen maar ik heb hier goed aan gedaan want het ging niet langer, hij maakte me meer ongelukkiger dan dat hij me gelukkig maakte.
Je vergeet je oude liefde pas als je nieuwe liefde vindt.. toch?
Sincerely,
Nightsky, vrouw, 34 jaar
Log in om een reactie te plaatsen.
vorige
volgende