Na 15 jaar begin ik eindelijk het gevecht

Het is al lang gaande. Heel erg lang. Ik denk dat ik rond de leeftijd van 13 a 14 was toen het ergens weg begon. Serieus nam ik het nooit, natuurlijk nam ik de regels serieus die ik mijzelf oplegde maar nooit heb ik gedacht dat ik een eetstoornis had.

Nu 15 a 16 jaar later weet ik het wel: Ik heb een eetstoornis, NAO om specifiek te zijn. Veel meer weet je nu niet want NAO betekend niet anders omschreven. In het engels ook wel NOS genoemd (not otherwise specified). Ik hoor bij die grote restgroep die niet onder de noemer boulimia, anorexia of binge eating disorder valt. Moeilijk uit te leggen en nog steeds moeilijk om voor mijzelf serieus te nemen.

Bijna 29 ben ik en al die jaren heb ik die eetstoornis gewoon zijn gang laten gaan want ach zo erg was het toch niet? Als ik wilde kon ik het wel veranderen. En ach ik at toch nog? En ik stond nog steeds op mijn benen. En oh ja ook mijn omgeving leek zich in beperkte mate zorgen te maken dus ach het ging zijn gangetje wel.

Om eerlijk te zijn ging het nooit zijn gangetje bij mij maar dat is echt een enorm lang verhaal waar ik ooit echt nog wel op terug kom maar voor nu heb ik daar geen zin in. Feit is dat ergens in dat ellelange verhaal ik wel moest veranderen om door te kunnen gaan. Ik dacht dat ik dat wel even voor elkaar kon krijgen maar niets bleek minder waar. Dit is nu ongeveer 2 jaar geleden en sinds een paar maanden heb ik eindelijk gerichte hulp voor mijn eetstoornis. Ik vind het nog steeds moeilijk om het woord 'eetstoornis' neer te zetten want in mijn hoofd omschrijf ik het liever als 'geklooi met eten'. Dat klinkt wat zachter, wat minder serieus. Het klinkt voor mijn hoofd vooral makkelijker want als het maar gewoon wat geklooi is hoef ik er ook niet zo hard aan te werken...

Ik ben bijna 29 en het is wel een keer genoeg geweest. Ik besef mij nu dat ik eigenlijk geen echt leven ken zonder eetstoornis en (hoe pijnlijk het ook is) het heeft een grote invloed op mijn leven. Ik als persoon heb dan ook besloten om er echt wat aan te doen, de eetstoornis kant is er nog niet mee eens maar op dit moment is er geen weg terug.

4 maart word ik voor 6 weken opgenomen en ja daar moet ik 'gewoon' eten en aankomen. Ik ben als de dood maar ik ga het aan. Na al die jaren is het echt genoeg geweest: Ik wil weer leven!