Fleur Wirtz i/d trouwe verdieping van rel & fil: Rotterdam, lach een beetje om uzelf ~ Ester Naomi Perquin ~ maandag 31 oktober 2011 *
Erasmus woonde & werkte in vele landen, maar was niet bereid om ergens 'n nationaliteit aan te nemen. Ondanks al die omzwervingen blijft hij in verband gebracht worden met Rotterdam:
"Dat komt doordat hij zichzelf Erasmus van Rotterdam noemde. Kennelijk bleef hij zich met de stad associëren, ondanks dat hij er na z'n eerste levensjaren nooit meer 'n voet heeft gezet!" Maar op 'n andere manier is Desiderius Erasmus altijd & overal aanwezig @ Rotjeknor, v/d namen van instellingen tot aan 't grote plein voor de kerk & alleen mensen die hem (her)kennen, zullen vandaag zijn verjaardag vieren, 'n feestje voor intimi!? Rotterdam lacht 'n beetje om zich-zelf?! Ester Naomi Perquin is sinds begin dit jaar stadsdichter van R'dam. Ter gelegenheid v/d 500ste verjaardag van Erasmus' 'Lof der Zotheid' droeg zij 'n gedicht op aan de filosoof.
Wat zegt 't gedicht 'Van Bazel naar hier' over Erasmus?
"MIJN UITGANGSPUNT VOOR HET GEDICHT IS DAT ERASMUS ZIJN EIGEN PERSOON HEEFT GEMYSTIFICEERD:
dat blijkt uit zijn levensloop & ook uit 'Lof der Zotheid'. Hij heeft allerlei rollen vervuld & heeft zich niet op EEN plek gevestigd, had nergens wortels. Toch is hij door Rotterdam op haar schoot gehesen als boegbeeld van die stad! DAT R'dammers Erasmus ZO vereren,
heeft een komische kant. Hij zou er zelf om gegrinnikt hebben!"
IN DE LOF DER ZOTHEID SCHAART ERASMUS DICHTERS OOK ONDER DE ZOTTEN ... "
Daar heeft hij gelijk in & zegt dat ze elkaar voortdurend ophemelen. DAT schreef hij 500 jaar geleden, maar 't is NU net zo goed (nog steeds) van toepassing
...
Ik ben blij dat het boek zo actueel is: Rotterdam moet (weer) een beetje (meer) om zichzelf leren lachen!"
M'n oeroude bejaarde oogjes begeven het onderhand. Ze sluiten zich vanzelf als ze te vermoeid raken door al die drukke bezigheden van 's Morgens Vroeg tot des avonds laat: automatisch autonoom net als ontstaan & vergaan, begin & einde als in eten & drinken, poepen & plassen, 't verlangen & 't
vervullen ~ alles heeft 'n eigen plaats onder zon, maan & sterren ~ de naam van dit mysterie noemden we ooit allen 'g d' en/of goden & godinnen ~ 'de geest g ds' zwevend over de wateren als in weer & wind, regen & zonneschijn tot aan de einden der dagen & nachten ...






