mydizon: daar!


~*~


Er is
dus telkens
weer sprake van zeer divers taalgebruik
qua vorm en
inhoud?

Het
gaat zover,
dat zelfs als we 'dezelfde taal' spreken,
we toch een heel verschillend taalgebruik hebben
en iets heel anders kunnen bedoelen,
dan je op het eerste gezicht
of gehoor zou denken.

DE
kunst is het,
om daardoor heen te kijken
om te kunnen ontwarren wat er eigenlijk bedoeld is.
Je hebt baby-, peuter-, kleuter- en kindertaal,
verscheiden vormen van puber-, adolescenten- en volwassenentalen,
en het blijft de vraag wat we nu eigenlijk bedoelen te zeggen
en te schrijven ...

In religieuze bewoordingen
kun je dus bijvoorbeeld ook zeggen
dat er oude en nieuwe
'evangelietaal' is.

"G D"
[afhankelijk van wat je daarmee bedoelt]
'gelooft', dat wij zo zijn of zo kunnen worden,
dat hij/zij ons 'zegenen' kan;
'g d' hoopt,
dat we zo zijn of zo willen worden,
dat we zijn/haar zegen willen ontvangen
en de vraag is en blijft wat we daarmee willen zeggen
in 'gewone mensentaal'!

ZIJN wij
inderdaad
ZO?

Wat voor de ene mens
bijna volkomen vanzelfsprekend lijkt
is voor een ander volkomen
wartaal!

Als je Osama Bin Laden hoort praten
dan is dat fanatieke islamistische 'religieuze' taal die alleen maar min of meer begrijpelijk is
voor 'ingewijden'.

Maar hetzelfde
gaat natuurlijk net zo op
voor een pauselijke toespraak,
een protestantse eredienst,
pinkstergemeentetaal, jehovagetuigentaal, new age taal,
en ga zo maar door:
ook op politiek gebied heerst er
een dergelijke 'babylonische spraakverwarring'
als je luistert naar
staatkundiggereformeerdepartijtaal,
liberale kletskoek, socialistische tirades en
pacifistisch socialistische
bedoelingen.

En
'ongelovigen'
in wat dan ook
hebben er ook last van:
wat bedoelen met 'mens', lichaam, geest, liefde,
verstand, geloof, religie, ideologie of reklametaal,
breezertaal, raptaal en humor en/of
ernst?


De menselijke oertaal is religieus:
immers bedoeld om het onbekende te benoemen
en daarmee kun je dan naderhand bijna alle kanten op.
De wetenschappen komen om de hoek kijken met hun vaktaal
en de daarop voortgaande 'ideologie',
definities van begrippen en interpretaties
van experimenten ...


En ook al gebruik ik dan soms nog
de 'ouderwetse'/verouderende taal van religie en ideologie,
ik wil wel graag dat het begrijpelijk blijft ook voor niet-ingewijden,
niet-gespecialiseerden in de ene
of de andere richting.


Het blijft dus
een vorm van koorddansen,
wichelroedegebruik, basale machobonobotaal
en al die andere vormen van flexibele beweging,
vertalende beschrijving, oergevoelens,
denkvermogen
enzovoorts,
zodat we blijven gissen,
in de meeste gevallen, waar het nu eigenlijk over gaat
en wat we daarmee
willen zeggen.


Men zegt:
'de wereld' wilde [en wil] 'g ds zegen' niet.
Of 'willen wij zijn/haar zegen' wel?
De wereld is vijandig, dit betekent, dat zij zo was en 't zo 'maakte',
dat "G D" zijn/haar zegen/instemming/bezieling/bevruchting niet meer aan haar kwijt kon.
Kan 'g d' [afhankelijk van wat we daarmee bedoel]
zijn/haar zegen
aan ons kwijt?


Altijd?
Nooit &
never ever?
"Iets daar tussenin"?
Wat bedoelen we met dat soort zinsconstructies en woordgebruik?
Als ik een ander een klap geeft [in woord of daad] en hem/haar later niet om vergeving vraag,
hoe kan men mij dan de vergeving schenken,
die ik niet echt zo nodig
begeer?


En
[in 'relitaal']:
indien wij niet tot g d gaan
met onze schuldbelijdenis [ons geweten],
dan wensen wij duidelijk zijn vergeving [of ons inzicht] niet,
waarvan 'zijn {ONS?} hart' overlopend vol is,
en waarvan ons eigen hart gewetensvol 'weet heeft,
en waarmee we de ander en onszelf
'voor het lapje houden',
een rode lap voorhouden of "UT" als
doekje voor het bloeden
behouden.


Houden wij
het voor 'gezien'?
Geloven we 'het' eigenlijk allemaal wel?
Zal het ons een
zorg zijn?


Maar zelfs dan
geeft g d ons niet op
en laat ons geweten ons niet helemaal in de steek!
IN hem/haar/ons LEEFT de 'eeuwige, onoverwinlijke, onbegrepen' liefde ...
In HEM/HAAR/ONS is de liefde 'verpersoonlijkt':
'wij ZIJN liefde' in de grond van
'de zaak' ...


Sorry dat ik
[alweer] zo langdradig ben,
maar zo is het nu eenmaal: je komt er nooit helemaal uit,
maar 'het' blijft je wel bezighouden
[zolang je leeft]!


Hij/zij die liefde IS,
zocht dwars door planten/dieren/apen- en mensenliefde
zijn/haar weg op aarde naar de wereld [ook de onze],
die uit onszelf zonder betekenis is:
die oorspronkelijk GEEN geloof, hoop en liefde bezat,
en hij/zij/wij riep[en] en roept en blijven roepen onszelf
en elk ander nog altijd toe:
IK HEB JE LIEF!


Ik kan,
ik wil en daarom 'IS' het zo:
dat wij onszelf in elkaar en elk ander
'zegenen' [begrijpen, koesteren en meedelen] willen,
ook al zijn wij dan van oorsprong misschien wel niet 'zo'
als wij zouden moeten kunnen zijn om deze aandacht te ontvangen
[het BLIJFT immers elke dag weer een teer proces en 'borderlinegedoe'!]:
ook al 'willen' wij niet altijd [immers van huis uitmuchomachobonobonale
'meander- & neandertalers'],
dit inzicht en begrip
ontvangen ...


TOCH
als het ware
bij wijze van spreken
en schrijven tegen wil en dank:
'zo lief heeft g d de wereld, dat hij zichzelf in zijn kinderen, geeft opdat een ieder, die dit gelooft,
niet verloren gaat, maar [ook] deel heeft aan leven
'in eeuwigheid' als deelgenoot,
partner en als onmisbare
vriend{in}.

~@~
02 sep 2006 - bewerkt op 07 jun 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende