mydizaligsmakers kruiden & specerijen ...

Ooit
alleen [nog
maar] in 't
enorme brein van de
'getekende', 'mismaakte tovenaar'
{'zalig{s}maker'} was die gave 'volledig' ontwikkeld.
"Christos", zachtmoedige, schuwe 'christus', wiens 'geweldige schedel'
[dus] de oorzaak van zijn 'mismaaktheid' was geweest, had als verlosser/bevrijder/verhalenverteller/masjiach & dergelijke
geleerd om de kracht van dat brein aan te wenden
om de afzonderlijke individuen die om hem heen
zaten tot EEN denken [voelen/opmerken &
analyseren] te 'verenigen'
en dit denken meer
te 'besturen'?!

Hij
was ook
DE 'zoon van
g d': beschikte over echte
[genees]krachten, die niet ophielden
bij enkele kunstjes met een soort van wondereffecten
of via 'verdovende middelen' opgewekte euforie
[lucide dromen
en visioenen]
...

Die
vormden alleen
maar 't decor
& brachten de mensen ertoe
om zijn 'leiding' te aanvaarden:
hij kon hen zo meevoeren naar [bijna]
ieder willekeurig moment in de geschiedenis
van hun 'ras', en hen in gedachten iedere
willekeurige 'voorouder'
laten worden.

In
die stille
donkere nacht, onder
het schijnsel van oeroude 'heilige' mydisterren,
ervoeren [ook al] enkele mannen, vrouwen [en kinderen]
steeds meer 'verschijningen' die [nog] onmogelijk te be-
schrijven waren: maar "ze zagen 't", 'ze waren het',
ze ondergingen nieuwer gewaarwordingen,
zagen met de heropende ogen [en
heror{i}en[teren]de oren] van
'de verschijning' &
'herinnerden zich'
het onpeilbaar
verre begin!

In
de diepten
van de geest
vonden we de [nog]
'onontwikkelde' hersenen van schepselen uit
de zee, stil ronddrijvend in 't warme zoutige, brakke & zoete water
~
we overleefden zo ook de pijnen van onze eerste ademhalingen
&
werden weldra in de loop van vele miljarden jaren
'amfibieen' die "voortaan" langzaam aan
in beide elementen thuis waren:
dat is dan ook wat er telkens
weer 'oppopt'
in ons
allen
...

Maar
volgens Mat
Gargon en zijn
tijdgenoten van zo'n 300
jaar geleden die keken door de brillen van zo'n
1700 jaar [en langer] daarvoor hechtte de H. Euangelist Mattheus
{e.d.} des Engels aanspraak aan des zelfs verschijning,
doch de H. Euangelist Markus zegt, dat de vrouwen
in 't graf gegaan waren, en Lukas is het die
[al weer] spreekt van TWEE Engelen,
in de gadaante van mannen,
die de vrouwen in 't graf
ingegaan, de
'opstanding
van JC'
bekend maakten. Dit
schijnverschil is ligtlijk te vergelijken,
als men begrijpt, dat onder het verbaast heen
en weder gaan, en zwerven der vrouwen, in en uit treden
in en uit deze grafkelder, en nederbukken en treurgebaarden, nu
EEN,
dan
TWEE
Engelen,
nu eens buiten,
dan weer binnen
de grafplaats verschenen zijn.
Dat ook Mattheus maar van
EENEN
hemelgezant reppe,
zal ongetwijfeld zijn,
om dat hy den
SPREKER,
en des zelfs aanspraak,
vertonen wil!

Want
een ieder
zal toestaan, dat
die ENE alleen
gesproken hebbe,
en niet die
'beiden' te
gelijk?

ZO
gaat 't
ook ons ongetwijfeld
nu nog steeds als
wij dromen en
dat soort van
'gezichten'
zien
...