mydiwerk a/d mydiwinkel!
Alle
mensen willen
dus in feite
hun eigen verhaal kwijt
aan een ander en/of zichzelf.
We kunnen niet zonder die spiegel van ons bestaan:
zonder die ander hebben we letterlijk en figuurlijk geen leven ~
alle mydimensen zijn 'gemeenschapsdieren' & alleen maar {?} 'psychopaten'
kunnen zonder echt samenleven met andere medemensen,
voor hen is de ander alleen nog maar 'de vijand'
[zoals voor asociale dictators & allerlei andere misdadigers]
terwijl voor 'de heilige' 'de ander'
een vriend of verborgen bondgenoot is
die we nader willen leren kennen
& voorthelpen in
het mydibestaan
...
Tot
het terrein
van de afdeling
Metamedica behoort, naast ethiek,
filosofie en geschiedenis van de geneeskunde.
ook de sociale betekenis van ziekte en gezondheidszorg.
In '94 schreef Arko Oderwald 'Lijden tussen de regels'
over egodocumenten van patienten.
Hij ontdekte dat het aantal publicaties in de loop der jaren exponentieel was toegenomen.
"In '65 verscheen er EEN egodocument. Daarna ging de curve steil omhoog.
Ik kwam tot een lijst
van ruim tweehonderd titels tussen 1965 en 1993!"
Op aanraden van Oderwald werd destijds een jaarlijkse stimuleringsprijs ingesteld
voor schrijvende patienten.
Die prijs bestaat nog steeds.
De winnende verhalen verschijnen jaarlijks in de bundel
"De pen als lotgenoot".
Soms geven patienten hun boeken uit in eigen beheer,
dan weer neemt een patientenvereniging de uitgave voor haar rekening.
En als het goed is geschreven, dan durft een commerciele uitgeverij het risico aan.
Perry Pierik van uitgeverij Aspekt: "Commercieel is het niet zo interessant.
De oplages blijven meestal beperkt tot hooguit duizend tot drieduizend exemplaren.
Meestal zorgen de patientenverenigingen voor publiciteit door op hun wedsites recensies te plaatsen."
Er zijn nu eenmaal grote kwaliteitsverschillen? Oderwald:
"Je hebt patienten die alleen maar schrijven vanuit hun eigen ego.
Ik herinner me dat iemand voor de stimuleringsprijs zijn originele dagboek inzond met op elke pagina
de boodschap: 'ik heb zo'n pijn'! Dat boek bood geen enkel inzicht. Wie echt naar zichzelf durft te kijken, en zichzelf op de pijnbank durft te leggen die maakt interessante boeken.
Als miskenning de drijfveer is, kom je meestal niet ver?!"
Oderwald zoekt de verklaring voor de explosie aan egodocumenten
in de opkomst van de mondige patient.
Het gezag van de dokter stond in de jaren zeventig van de vorige eeuw onder druk.
Patienten wilden meepraten over hun behandeling.
Maar zo'n dertig/veertig jaar geleden wilde 'iedereen' z'n zegje kunnen doen & 'mede delen'.
Oderwald: "In medische publicaties VOOR 1970 ging het eigenlijk nooit over de individuele patient
van vlees en bloed. Met hun boeken wezen de patienten op de betekenis van hun ziekte voor hen persoonlijk!" Rond die tijd begon ook de medische ethiek aan zijn opmars.
"Acute ziektes waren grotendeels onder controle gebracht. NU kwamen de chronische zieken in beeld.
Dankzij de medische technologie bleven mensen langer leven. Maar hoever kun je daarin gaan? Om met Heleen Dupuis te spreken:
MOET ALLES WAT KAN?
Het antwoord daarop
dient gegeven te worden door de patient zelf!"
Wellicht is er ook nog een derde verklaring:
'het verdwijnen van de schaamtecultuur'
Vroeger werd leed stilletjes thuis geleden.
Nu stellen mensen hun ellende op radio, tv of internet e.d. tentoon.
Of in boeken.
Coleta Platenkamp:
"We zijn allemaal kinderen van de jaren zeventig!
We durven veel meer over onszelf te vertellen dan voorheen, ook over onze ziektes!"
Oderwald betwijfelt echter of met die openheid ook 'de waarheid' in algemene zin aan 't licht komt.
"Ik wil niet zeggen dat patienten in die egodocumenten liegen, want wat ze zeggen is de door hen beleefde werkelijkheid, maar ze construeren ook een bepaald verhaal over zichzelf.
Zoals we dat allemaal doen?!
Wil je echt weten wat bijvoorbeeld een depressie is dan kun je merkwaardig genoeg miscchien toch wel beter een roman lezen, tenminste als die geschreven is door iemand die zelf een depressie heeft meegemaakt. In autobiografische verhalen wordt een depressie vaak voorgesteld als een ziekte van het hoofd waartegen je een pilletje kunt slikken. Pas in een roman lees je
hoe diep het lijden
kan gaan!"
Het is
volgens Oderwald wel
begrijpelijk dat veel patienten
graag schrijven dat hun ziekte is veroorzaakt door iets buiten henzelf?
"Het is fijner jouw depressie toe te schrijven aan een ontspoord hormoon dan aan jezelf!
'Je bent niet de ziekte, je hebt een ziekte', heet het tegenwoordig. Dat is misschien bevrijdend,
maar tegelijk creeert het ook een vals beeld. Want wat blijft
is dat jijzelf die ziekte
een plaats moet
geven!"
"Kijk,
als je in de jaren zeventig
bijvoorbeeld schizofreen was, dan dacht men dat dat werd veroorzaakt door 'n harteloze moeder.
Het is een stuk prettiger voor die moeder te weten dat genetische & biologische factoren bij deze ziekte
een belangrijke rol spelen. Maar tegelijkertijd weten we bij schizofrenie ook dat sociale factoren
niet volledig uitgevlakt mogen worden. En daar komt dan bij
dat de manier waarop een ziekte als schizofrenie
een plaats krijgt in onze samenleving
een sociaal proces is, dat mede
bepalend is voor het wel-
bevinden van de
'patient'"
Ooit
[misschien nog?]
was het de gewoonte in de USSR
om dissidenten 'n psychiatrisch etiket op te plakken,
net zoals men hen in China graag als criminelen wil veroordelen & opsluiten.
In het Westen heten mensen met afwijkende meningen
ook tegenwoordig nogal eens
'terroristen'?
Er
is werk
aan de winkel:
voor ons
allen.
mensen willen
dus in feite
hun eigen verhaal kwijt
aan een ander en/of zichzelf.
We kunnen niet zonder die spiegel van ons bestaan:
zonder die ander hebben we letterlijk en figuurlijk geen leven ~
alle mydimensen zijn 'gemeenschapsdieren' & alleen maar {?} 'psychopaten'
kunnen zonder echt samenleven met andere medemensen,
voor hen is de ander alleen nog maar 'de vijand'
[zoals voor asociale dictators & allerlei andere misdadigers]
terwijl voor 'de heilige' 'de ander'
een vriend of verborgen bondgenoot is
die we nader willen leren kennen
& voorthelpen in
het mydibestaan
...
Tot
het terrein
van de afdeling
Metamedica behoort, naast ethiek,
filosofie en geschiedenis van de geneeskunde.
ook de sociale betekenis van ziekte en gezondheidszorg.
In '94 schreef Arko Oderwald 'Lijden tussen de regels'
over egodocumenten van patienten.
Hij ontdekte dat het aantal publicaties in de loop der jaren exponentieel was toegenomen.
"In '65 verscheen er EEN egodocument. Daarna ging de curve steil omhoog.
Ik kwam tot een lijst
van ruim tweehonderd titels tussen 1965 en 1993!"
Op aanraden van Oderwald werd destijds een jaarlijkse stimuleringsprijs ingesteld
voor schrijvende patienten.
Die prijs bestaat nog steeds.
De winnende verhalen verschijnen jaarlijks in de bundel
"De pen als lotgenoot".
Soms geven patienten hun boeken uit in eigen beheer,
dan weer neemt een patientenvereniging de uitgave voor haar rekening.
En als het goed is geschreven, dan durft een commerciele uitgeverij het risico aan.
Perry Pierik van uitgeverij Aspekt: "Commercieel is het niet zo interessant.
De oplages blijven meestal beperkt tot hooguit duizend tot drieduizend exemplaren.
Meestal zorgen de patientenverenigingen voor publiciteit door op hun wedsites recensies te plaatsen."
Er zijn nu eenmaal grote kwaliteitsverschillen? Oderwald:
"Je hebt patienten die alleen maar schrijven vanuit hun eigen ego.
Ik herinner me dat iemand voor de stimuleringsprijs zijn originele dagboek inzond met op elke pagina
de boodschap: 'ik heb zo'n pijn'! Dat boek bood geen enkel inzicht. Wie echt naar zichzelf durft te kijken, en zichzelf op de pijnbank durft te leggen die maakt interessante boeken.
Als miskenning de drijfveer is, kom je meestal niet ver?!"
Oderwald zoekt de verklaring voor de explosie aan egodocumenten
in de opkomst van de mondige patient.
Het gezag van de dokter stond in de jaren zeventig van de vorige eeuw onder druk.
Patienten wilden meepraten over hun behandeling.
Maar zo'n dertig/veertig jaar geleden wilde 'iedereen' z'n zegje kunnen doen & 'mede delen'.
Oderwald: "In medische publicaties VOOR 1970 ging het eigenlijk nooit over de individuele patient
van vlees en bloed. Met hun boeken wezen de patienten op de betekenis van hun ziekte voor hen persoonlijk!" Rond die tijd begon ook de medische ethiek aan zijn opmars.
"Acute ziektes waren grotendeels onder controle gebracht. NU kwamen de chronische zieken in beeld.
Dankzij de medische technologie bleven mensen langer leven. Maar hoever kun je daarin gaan? Om met Heleen Dupuis te spreken:
MOET ALLES WAT KAN?
Het antwoord daarop
dient gegeven te worden door de patient zelf!"
Wellicht is er ook nog een derde verklaring:
'het verdwijnen van de schaamtecultuur'
Vroeger werd leed stilletjes thuis geleden.
Nu stellen mensen hun ellende op radio, tv of internet e.d. tentoon.
Of in boeken.
Coleta Platenkamp:
"We zijn allemaal kinderen van de jaren zeventig!
We durven veel meer over onszelf te vertellen dan voorheen, ook over onze ziektes!"
Oderwald betwijfelt echter of met die openheid ook 'de waarheid' in algemene zin aan 't licht komt.
"Ik wil niet zeggen dat patienten in die egodocumenten liegen, want wat ze zeggen is de door hen beleefde werkelijkheid, maar ze construeren ook een bepaald verhaal over zichzelf.
Zoals we dat allemaal doen?!
Wil je echt weten wat bijvoorbeeld een depressie is dan kun je merkwaardig genoeg miscchien toch wel beter een roman lezen, tenminste als die geschreven is door iemand die zelf een depressie heeft meegemaakt. In autobiografische verhalen wordt een depressie vaak voorgesteld als een ziekte van het hoofd waartegen je een pilletje kunt slikken. Pas in een roman lees je
hoe diep het lijden
kan gaan!"
Het is
volgens Oderwald wel
begrijpelijk dat veel patienten
graag schrijven dat hun ziekte is veroorzaakt door iets buiten henzelf?
"Het is fijner jouw depressie toe te schrijven aan een ontspoord hormoon dan aan jezelf!
'Je bent niet de ziekte, je hebt een ziekte', heet het tegenwoordig. Dat is misschien bevrijdend,
maar tegelijk creeert het ook een vals beeld. Want wat blijft
is dat jijzelf die ziekte
een plaats moet
geven!"
"Kijk,
als je in de jaren zeventig
bijvoorbeeld schizofreen was, dan dacht men dat dat werd veroorzaakt door 'n harteloze moeder.
Het is een stuk prettiger voor die moeder te weten dat genetische & biologische factoren bij deze ziekte
een belangrijke rol spelen. Maar tegelijkertijd weten we bij schizofrenie ook dat sociale factoren
niet volledig uitgevlakt mogen worden. En daar komt dan bij
dat de manier waarop een ziekte als schizofrenie
een plaats krijgt in onze samenleving
een sociaal proces is, dat mede
bepalend is voor het wel-
bevinden van de
'patient'"
Ooit
[misschien nog?]
was het de gewoonte in de USSR
om dissidenten 'n psychiatrisch etiket op te plakken,
net zoals men hen in China graag als criminelen wil veroordelen & opsluiten.
In het Westen heten mensen met afwijkende meningen
ook tegenwoordig nogal eens
'terroristen'?
Er
is werk
aan de winkel:
voor ons
allen.
05 mei 2008
- meld ongepast verhaal
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 03 mei 2026 34 In het begin van de 7de eeuw had deze Arabische
- O 03 mei 2026 In dit geval kijkt Mor Nilam Asih via decennia dus
- O 02 mei 2026 Niet geraakt door rampen die ‘t Romeins Keizerrijk
- O 02 mei 2026 33 Ten tijde van paus Gregorius
- O 02 mei 2026 Pas in de 9de eeuw zou het Karolingische rijk daar
- O 02 mei 2026 Ook in de tweede helft van de vierde eeuw viel al-
- O 30 apr 2026 ‘t Verval v/h Romeinse Rijk & de Romeinse Samen-
- O 30 apr 2026 Verval v/h Romeinse Rijk & Romeinse (320-467) etc.
- O 30 apr 2026 ‘t Verval v/h Romeinse Rijk en Romeinse Afwijkende
- O 30 apr 2026 ‘t Verval v/h Romeinse Rijk & de Romeinse10.45/1/5
- O 30 apr 2026 ‘t Verval van Romeinse Rijken en samenlevingen was
- O 29 apr 2026 31 ‘Christos’ is ‘t Griekse woord voor ‘gezalfde’.
- O 29 apr 2026 De Joodse Gemeenschappen i/d Diaspora leken door
- O 29 apr 2026 “En ‘t houdt nooit op: op dit moment leven er meer
- O 29 apr 2026 29/30 Het houdt nooit op: elke oorlog laat diepe