mydivrijen & erbijhoren {daarom schrijven wij op}?

@

EEN
mydier is
maar een halve
mydimens: DAT mydi~idee
is in vele oeroude mydimythen,
~sagen en ~volksverhalen
terug te vinden.

OOK
in de z.g.
'christelijke'/joodse scheppingsverhalen,
waarin G d zegt:
"Het is niet goed dat de mydimens alleen is,
ik zal een helper voor hem maken,
die bij hem past!"
En de man Adam
kreeg de 'mannin'
Ewa ...

DEZE
mydibijbelverhalen
uit die oeroude ~overleveringen
zijn niet zomaar op een keer eventjes gauw
uit de duim gezogen en snel bedacht:
ze zijn van generaties op generaties 'gegroeid'
tijdens en onder het alsmaar weer doorvertellen en aanpassen
'aan omstandigheden' ...

En ze hebben
dan ook altijd weer
te maken met algemeen menselijke en diep gewortelde ideeen
en mucho macho homobibonobo/menselijke verlangens
zoals het verlangen naar een ander
met wie jij ook vanaf nu voortaan verbonden bent:
met wie jij 'zielsverwantschap'
ervaart?

Heel concreet
~ heel erg tastbaar ~
wordt dat dat ook in de lijfelijke intimiteit
tijdens het vrijen!

DE
mydimens
BEGINT
zijn bestaan ook in
DIE
verbondenheid:
in de oceanische mydibaarmoeder zijn we lichamelijk dan ook helemaal
EEN
met onze moeder.

EEN
van mijn oude lievelingsschrijvers
de ooit [vooral in de jaren zestig van de vorige eeuw]
zo bekende psychiater/psycholoog Erich Fromm zag onze geboorte als
HET
begin van de menselijke eenzaamheid:
DAT
hardhandig 'losraken' uit de gedachteloze eenheid met moeder wekt dan ook het verlangen
naar nieuwe verbondenheid.

Eerst instinctief en later
~ als het 'mydikind' over zichzelf kan gaan leren nadenken ~
steeds bewuster!

Verdwalen
roept de meest fundamentele kinderangst op,
en is niet voor niets in de uit de mydioertijd overgeleverde volkssprookjes bij utistek
HET
symbool van het totaal op zichzelf teruggeworpen zijn,
en van de uiterste
verlatenheid!

Die behoefte
aan verbondenheid blijft
dan ook ons hele leven bestaan?
"Erbij horen" is volgens Fromm telkens weer
HET
centrale levensthema
van de 'mydimens' in het algemeen,
en meer in het bijzonder is het dan ook telkens weer de bron van het verlangen
naar eenwording met
EEN ANDER
die er 'voor altijd
zal zijn' ...

In de Griekse mythologie
is er het mydiverhaal dat de mydimens begon in het volmaakte wezen van een man/vrouw:
en als straf voor ongehoorzaamheid aan 'de goden' werd deze hij/zij dan ook weer in tweeen gekliefd?
Sinds die tijd moeten mensen letterlijk en figuurlijk
OP ZOEK
naar hun 'wederhelft' ...

DIE
fundamentele eenzaamheid
wordt er niet door verdreven, maar wel door verzacht:
althans zolang als het duurt!

Natuurlijk blijf je
een mydimens op eigen benen, met een eigen leven.
Een losstaand wezen dat ook op eigen kracht van alles en nog wat moet zien te rooien.
Die twee~eenheid is maar betrekkelijk en een schaars goed.
Er blijven onvermijdelijk vele situaties en momenten waar je er alleen voor staat.
Je kutn aan een ander, ook de meest dierbare,
niet altijd alles uitleggen van wat er allemaal in jou omgaat.
Je kunt niet in alles met elkaar meeleven.
En uiteindelijk gaat ook elk mydimens,
[elk mens] in z'n eentje dood.
Maar tot die tijd ben je,
als het geluk je goed gezind is,
soms met 'een ander' letterlijk 'intiem'.
Dat wil zeggen dat je niet langer meer alleen maar aan de oppervlakte blijft,
maar doordringt tot elkaars allerbinnentste, allerinnigste kern.
De grenzen tussen ik en jij vallen dan
[al is het maar voor een vluchtig moment]
even weg ...
OOK
in het orgasme valt een grens weg,
staat in enkele sekonden de tijd eventjes stil in een vitale eeuwigheid en oneindigheid.
Je bent zintuiglijk opgenomen in iets alles overstijgends.
Samen met, door, in de intimiteit
met een ander.

@~@