myDivolksgezondheid, welzijn, sport, veiligheid &

En alwéér wordt plechtig daadkracht beloofd:
er klinkt ferme taal uit Den Haeg over kindermishandeling,
maar hoe zat dat nu ook alweer met eerdere plannen? 't Grootbrengen van 'n kind
is geen vanzelfsprekendheid meer! De Kinderombudsman luidde half november nog z'n noodklok
over de aanpak van kindermishandeling?

De staatssecretaris van VWS reageerde me de mededeling:
"WE WILLEN DAT DADERS GEMELD & GESTRAFT WORDEN!"!

Ferme taal maar 't geeft blijk van gebrekkig inzicht in wat kindermishandeling is
...

'n Paar weken later
verscheen 't Actieplan 2012-2016 v/d ministeries van VWS & veiligheid & justitie:
één v/d 3 pijlers is gericht op het opsporen & aanpakken v/d daders! Opnieuw die ferme (jongens stoere knapen) taal: kindermishandeling is 't doen & laten, primair v/d ouders, dat 'n bedreiging vormt voor de veiligheid of 't welzijn van 'n kind. Soms is strafrechtelijke aanpak daarbij op z'n plaats, maar i/d helft v/d gevallen gaat 't om verwaarlozing. Hoe bedreigend ook: dat is doorgaans géén delìct?! Jaarlijks zijn zo'n 119.000 kinderen thuis 't slachtoffer van mishandeling. Wat dit zorgwekkend cijfer vooral duidelijk maakt, is dat 't veilig grootbrengen van 'n kind bepaald geen vanzelfsprekendheid is. 'n Overheid die ouders die daarin falen benadert als delinquenten, heeft weinig besef v/d broosheid van 't ouder-schap? Ouderschap is DE pijler waar de samenleving op rust: gezien de klaarblijkelijke broosheid zou investering i/d draagkracht ervan, in goed ouderschap dus, voorop moeten staan i/d aanpak van kindermishandeling. Ouders zijn medestanders i/d eigen verantwoordelijk-heid v/d overheid voor kinderen & géén tegenstanders die opgespoord & aangepakt moeten worden.

Maar 'n overheid die op deze manier de toon zet, die zet professionals ertoe aan om ouders te wantrouwen & als verdachten te beschouwen. 't 2de pijler v/d aanpak is 't ver-sterken v/d positie van slachtoffers, o.m. via 't bieden van opvang & nazorg. 't Schort al jaren aan voldoende mogelijkheden voor dia-gnostiek & behandeling van mishandelde kinderen, maar dit plan bevat geen actie om daar verbetering in te brengen.

Sterker nog,
één v/d weinige centra met 'n bijzondere expertise op 't gebied van diagnostiek & behandeling,
't Kinder- & Jeugdtraumacentrum @ Haarlem, moet door bezuinigingen bij VWS per 1 januari a.s. 50% minder kinderen helpen.
Verder wordt 'n tot niets verplichtende inventarisatie beloofd van hoe 't staat met 't plan uit 1990 om te investeren
in meer deskundigheid over kindermishandeling.

Dat was 'n goed initiatief,
want de complexiteit & emotionele impact van kindermishandeling vergen 'n bijzondere expertise van ieder die beroepshalve van doen heeft met ouders & kinderen. Maar 'r is bijna niets aan gedaan. In 1990 werd 'n inventarisatie van bestaande samenwerkingsverbanden in 't vooruitzicht gesteld: later wordt dan met de gemeenten bekeken hoe 't verder moet. 't Verplicht tot niets, terwijl hier één v/d groot-ste problemen i/d aanpak van kindermishandeling ligt. Men schuift door, stelt uit, inventariseert, i.p.v. ZÈLF verantwoordelijkheid te gaan nemen: 4 jaar geleden werd 't vorige actieplan gepresenteerd:
in 't nieuwe plan wordt geconstateerd dat 'na 4 jaar

van aanpak' 't pro-bleem kindermishandeling stabiel is gebleven. Vreemd, ofwel vindt de overheid wèrkelijk dat ze hier tot voor 4 jaar niets aan
deed, ofwel reikt 't historisch besef op 'n departement niet verder dan de voorlaatste beleidsnota. Géén van beide interpretaties wijst op 'n sterk(er) besef van verantwoordelijkheid
voor 't wèl & wéé van kinderen.

M.d.a. Herman Baartman, oud-hoogleraar preventie & hulpverlening
in-zake kindermishandeling.

In mijn ogen & oren
heeft 't meer weg van 't aloude gebruikelijke
hapsnapbeleid & 't pappen&nathouden
via wat 'lippendienst'
........