mydivogelvlucht over dat wat was & komende is ...

Misschien
kunnen we ons in onze totaal verscheurde wereld
alleen nog maar een afwezige G d voorstellen: sinds 9/11
voelen sommigen zich steeds meer aangetrokken tot de mythologie v/d joodse
kabbala; hierin wordt G d voorgesteld als 'n van oorsprong heilige leegte,
is de schepping een geweldige vergissing en de wereld versplinterd en
vooral vervuld van allerlei vormen van kwaad, haat en nijd, en er
bestaat geen gemakkelijke oplossing meer van symbolische
of overdrachtelijke aard
zoals ooit
bedacht.

Alles is nu
als een verbijsterende puzzle geworden:
een kabbalistische tekst stelt dat de Heilige Koning van de aarde verdween
toen de Tempel van Yeroesjalayiem werd verwoest en nu niet langer meer in ons
midden huist zoals misschien ooit wel eens het geval was geweest.
Misschien verdween G d ook ~ net als Dionysus ~ na de
verwoesting van het World Trade Center, een daad
van duivelse wreedheid die uit naam
van G d werd
gepleegd.

Die
gebeurtenissen van
11 september '01
waren als een duistere epifanie;
zo'n verschrikkelijke openbaring van hoe het leven eruitziet
als we het heilige dat in alle mensen, ook in onze vijanden aanwezig is, niet meer erkennen.
Misschien is de enige openbaring waarop we nu wellicht nog wel zouden kunnen hopen
het ervaren van afwezigheid & leegte? We hebben de laatste tijd al veel teveel
religieuze starheid meegemaakt: misschien is dit nu eindelijk 'n tijd om
oprecht en zoekend te twijfelen, boete te doen & te verlangen
naar heiligheid in 'n wereld die volkomen
van haar ankers lijkt
losgeslagen.

De
beste theologen
& leermeesters zijn nooit bang geweest om toe te geven
dat er uiteindelijk daarginds ergens 'niets' is. Daarom spraken ze over G d die in zekere zin
niet meer bestond of
nu onkenbaar
werd.

Daarom
weigerde Boeddha
iets te zeggen over
de metafysische staat van Boeddha na de dood & daarom
weigerde Confucius zich over de tao uit te laten. De kern voor alle tradities is echter
dat we a.h.w. nu de plicht hebben om 't beste te maken
van 't enige wat ons nu
nog rest ~ onszelf
{en elk
ander}.

Het is nu
onze taak om onze aangetaste wereld
weer eens te herstellen: en als g dsdienst dat niet meer doet,
dan is zij praktische waardeloos geworden, als 't gemurmel van zielloze gebeden
& 't ronddraaien van gebedsmolentjes of vlaggetjes in de wind die onze onmacht verkondigen
& de overlevering aan allerlei machten & krachten buiten ons menselijk bevattingsvermogen
waarop we haast geen enkele invloed meer
kunnen uitoefenen ook al proberen we
nog zo krampachtig oplossingen
te vinden voor
ons heilloos
wangedrag
...

Waaraan
onze wereld
nu behoefte heeft
is niet zozeer meer 'geloof' in onmogelijke imaginaire zaken,
is niet meer zekerheid van hersenspoelingen, extreem fanatieke gewelddadige atoomstromingen,
maar nu vooral daden van barmhartigheid {rachmanoerachiem} & in de praktijk van ons dagelijks mydileven omgezet respect voor de heilige waarde van alle mensen,
zelfs onze 'ergste' vijanden en
totaal verdwaasde
gekken.

Die
elfde september
van nu zes jaar geleden
bracht opnieuw veranderingen in ons wereldwijde mensenleven:
ineens had dat onderwerp in onze studie een verschrikkelijke relevantie gekregen
en ik zou uit de grond van m'n hart wensen dat 't niet was gebeurd:
George Walker Bushbush was net bezig om 'n geitensprookje voor te lezen aan kleine kinderen
& had alle waarschuwingen vooraf klaarblijkelijk in de wind geslagen,
terwijl de olieprijs ondertussen verscheiden
malen is verveelvoudigd & de
wereld er heel anders
lijkt uit te
zien dan
voordien.

Ik
heb die
jaren sinds die
verschrikkelijke dag {moeder & zoon
waren net in die uren onderweg van Tokyo naar Schiphol!}
in de tussentijd voornamelijk gevuld met pogingen om mijn kennis van de islam & van 't
fundamentalisme met anderen te delen. Ik zie daarom dan ook zelfs dit dagelijkse mydigedoe als het ware als 'n vorm van 'missie'
voor wat minder olie
op 't wereldvuur
{letterlijk &
figuurlijk}?!

Die
apocalyps was
als 'n openbaring
~ 'n 'onthulling' van 'n zelfgeschapen
mensenwerkelijkheid die eigenlijk altijd al bestond &
op komst was, maar die we voorheen lang
niet duidelijk genoeg onderkenden: we
leven met z'n allen
eigenlijk nu al
IN EEN
mensenwereld!
05 nov 2007 - bewerkt op 22 sep 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende