Iedere
plant heeft iets aparts,
elk dier heeft iets bijzonders en elke mens
is een 'kunstenaar',
'n artiest.
De
ene kunstenaar
werkt niet voor de andere,
tenzij we iets leren dat voor ons vakmanschap van waarde
is: als we niets meer bijleren,
dan gaan we naar een andere leraar
of beginnen voor onszelf
te werken
...
Niemand kan ons
van ons 'ambacht' afhouden:
niemand kan ons uit ons leven weghalen, want ons werk
~ onze 'kunst' ~ en ons leven
zijn EEN en hetzelfde?
In een wereld
waarin iedereen een talent heeft, zijn
er geen werkgevers en werknemers meer nodig!
Er bestaan alleen nog maar leraren en leerlingen, ouders
en kinderen die zich vrijwillig
met elkaar verbinden
...
Als jij niet
blij bent met jouw positie, moet je er weg,
want anders neem jij jezelf niet meer serieus?
Je moet jezelf niet dwingen om in een omgeving te blijven
waarin jij niet meer weet dat jij de [mede]schepper
van jouw eigen leven bent!
Als we ook in myDi
onze kritische vragen stellen aan elkaar en onszelf:
wat zeggen we daarmee dan over de maatschappij waarin we leven,
of over bijbel, koran, veda's & oepanisjads,
of wat voor cultuur~ of 'kunstvorm'
dan ook?
En over geweld?
Voor wie zich onwaardig voelt
is het moeilijk te geloven dat we door de natuur
of door g d zijn uitverkoren
om in deze wereld meer liefde te brengen:
toch is ieder kind,
iedere man en vrouw die op de knieen gaat
en om hulp vraagt een uitverkoren
kunstenaar!
Door een lijdende wereld
van de hand te wijzen, vragen we
tegelijkertijd om een betere aanpak,
aan geschikter weg
...
En doordat we erom vragen
[op wat voor wijze dan ook],
krijgen we die weg niet alleen maar gewezen,
maar wordt ons ook gevraagd om zelf
die weg te gaan
'bewandelen'!
ZO
wordt
OOK ONS
gevraagd om het licht ~
dat we aantreffen in de duisternis van ons
eigen hart ~ te brengen aan anderen
die daarom schreeuwen?
Onze "G D"
[wat we daar ook mee menen te bedoelen
of te ontkennen] kent klaarblijkelijk
naar het schijnt uit de menselijke geschiedenis
hoogst merkwaardige en wonderschone wegen,
tilt ons altijd weer op en geeft dat geschenk altijd
door middel van onze handen
en zintuigen.
De zogenaamde
'duivel' of 'satan' is 'de leugenaar die onze scheppende mogelijkheden ontkent',
die zichzelf voordoet als g d, maar met tegengesteld oogmerk
en 'handelen'?!
Het zijn 'slechts' beelden
en symbolen die we voor ons gemak kunnen hanteren om iets te verduidelijken
en wat nader te omschrijven,
wat zonder die woorden en begrippen
heel wat lastiger
te duiden zou zijn
...
En WIJ:
wij moeten ZELF leren
om de naar liefde dorstende kinderen van ons eigen hart
en nu ook onze eigen geest genegenheid
te geven!
Want
als wij dat niet doen,
wie doet het dan wel?
En als we het nu aan
onszelf kunnen geven,
dan kunnen we het ook geven
aan alle andere 'kinderen van g d',
zijn zonen en dochters die nog niet weten
dat ook zij bemind en aanbeden worden,
precies zoals ze zijn en zonder enig
voorbehoud
...
Ik kreeg ooit,
vele tientallen jaren geleden
[in mijn 'puberteit'/adolescentie], onderweg en
'binnenskamers', mijn huiswerk voor de rest van mijn leven
[en 'toevallig' leef ik nog steeds?]: ik was niet
op deze wereld om het zoveelste slachtoffer te zijn van een gevoelloze,
harteloze wereld, maar ik ben hier
om de liefde in mijn eigen hart tot leven te brengen
zolang dat maar enigszins mogelijk is
en die liefde te
geven en te delen met iedereen
die daar voor open staat?
Ik was niet het slachtoffer
van de satansbeul met de zeis
[want die is niet goed wijs!],
maar de koning [als 'kind van g d]
die gebood het vonnis op te schorten:
ik was [ook] de redder die de weg naar de verlossing wees
[vaak ondanks mijzelf]:
ik wist het destijds nog wel niet
[zoiets heeft tijd nodig],
maar die 'masjiach' had me in zijn greep
en waar ik vanaf nu dan ook ging,
'hij liep met me mee
en hield mijn hand vast',
anders zou ik hier niet
nog aanwezig
zijn.
@