mydiverpersoonlijkt


~*~

Als
ik ergens
een hekel aan
heb dan is dat
wel aan ongevraagde reklame via
post, telefoon of computer.

En al
helemaal als ze
aanbellen met hun vraag
om een vrijwillige bijdrage aan
Jehova's getuigen, Jantje Beton, Evangelisatieblaadjes,
Marietje Verdrietje, Hart-, Nier-, Lever-, Orgaandonaties,
Breinfestijnen of uebersuperzielige Palestijnen
wat dan ook!

De reeks schijnt
eindeloos omdat de wereld
aan elkaar lijkt te hangen van natuurrampen en
hun {on}menselijke tegenvoeters van de firma's handel en bedrog,
wapenindustrie & terrorisme, klootjes-
volk en/of heilssoldaten?

En ik geef al
zo ongeveer de helft van m'n inkomen uit
aan liefdadigheid e.d. ...

Maar aan de andere kant
ben ik niet in staat om botweg te zeggen:
wegwezen en oprotten!

Maar toch is en blijft het vervelend,
irritant en zou het eigenlijk overbodig moeten zijn?
Is het goed met ons, dan heffen we onze lege handen op tot "DE HEER", zijn 'rentmeester'
[of zijn moeder]
om ze door hem [of haar?]
te laten vullen.

In de gelijkenis van de verloren zoon
had hij zijn blik alleen op zijn vader gericht.
Hij wist, dat hij door eigen kracht en op eigen wegen zich geen brood meer kon verschaffen.
Hij hoopte niets meer van zichzelf, de omstandigheden of de mensen,
hij hoopte [in dat mydibijbelgelijkenisverhaal van "Y"]
alleen nog maar op zijn eigen
['hemelse'] vader.

Hij hoopte niet meer,
dat hij nog zijn kind zou mogen zijn zoals voorheen
[voordat hij zijn erfdeel erdoor had gejaagd via lichte vrouwen en zware jongens],
hij hoopte, dat zijn vader werkelijk als een vader hem, als slechts een 'huurling'
of tijdelijke uitzendhulpkracht, brood schenken zou.

Zo ging hij, ondanks alles, volhardend naar huis,
gedragen door de hoop: vader kan mij brood geven en hij zal het ook willen.
En hoeveel meer ontving hij wel niet dan alleen maar droog brood!
Een nieuw kleed, schoeisel, een ring, een feestmaaltijd.
En daaraan denk ik nu nog niet eens zo zeer ...
Hoeveel MEER ontving hij!

Zijn vader wilde hem zijn kind noemen
en wilde hem kussen toen het kind zijn vader niet kussen kon en niet kussen durfde?
In DIE zin kunnen ook wij elkaar telkens en altijd weer toeroepen: "Hoop op g d!"
De onzichtbare, onbekende bondgenoot, de grond van ons bestaan
en de enig echt mogelijke bezieling van ons leven!

GEEN man of vrouw met of zonder baard aan de haard
in de hemel in een luie stoel die een oerpijp rookt met eigen teelt,
maar als 'yahweh' die was en komende en wordende is in ons.

Het mag dan wel zo zijn dat we 'zijn ontstaan' uit oerknallen en oercrunches,
evoluties, de- en re- volutie [or whatever], maar mensen hebben nu eenmaal behoefde
aan tastbare verbeelding?

Vanuit ons muchomachobonobobestaan
scheppen wij ons een 'tegenover', een aanwezigheid die verklaart
waarom we bestaan, wat we hier en nu voor een tijdje doen en uitvoeren
'tussen onze dierlijke afkomst en onze goddelijke toekomst':
DAT oermydiverhaal kennen in wezen alle culturen en tijden en is tot "ONS" gekomen
via tweeduizend jaar 'christendom' en aanverwante dommig- en
slimmigheden?
{}
Het gaat nu niet meer
om de verpakking als deze of gene profeet,
Krishna, Boeddha, Mohammed of Jan met de Rode Pet ofsow,
maar om de ware INHOUD van al die afwisselende verpakkingen
door de eeuwen heen!

Dus kan ik als 'me & myself' niet zo bar veel anders doen
dan die wortels trachten bloot te leggen en de vruchten van die 'stam[men]' te plukken,
her en der op te rapen, te wassen en 'uit te proberen'.
The proof of the pudding is in the eating?
En we krijgen dus allemaal koekjes van eigen deeg!
Maar dat is toch wel heel iets anders
dan botte wrede of slijmerige onderdrukking,
laveloze liefdadigheid, lullige bedelpraktijken
en kommersjele 'moderne'
uitbuitingen ...

~@~
01 sep 2006 - bewerkt op 07 jun 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende