mydiverdriet & myditroost {Orpheus in de dessa}!!!
Al met al blijft myDi dus een beschrijving van een individuele en gezamenlijke tijdruimtereis door de eeuwen heen: al onze zintuigen reageren op wat we tegenkomen onderweg, wat we horen & zien, hoe het aanvoelt, wat 't ons doet & hoe we het ervaren, verwerken, onthouden, vergeten, opslaan & bewaren.
Ook bloemen en goden, symbolen en beeldvormingen blijven terugkeren in uiteenlopende gestalten: de roos in 't geval van de voorgaande mydiverhaaltjes. Dat moet dan in dit geval slaan op Orpheus: 't leven
is metamorfose, de roos bloeit, verwelkt en volgend jaar is er een nieuwe roos. De roos moet sterven om opnieuw te ontstaan. De dood is noodzakelijk voor het leven. Als kind op de lagere school las ik voor het
eerst 't boekje van Augusta de Wit "Orpheus in de dessa": in 'ons' Indonesia speelde
Orpheus met z'n fluit zittend op de waterbuffel en de anderen volgen door het groen totdat het schot viel & 't jonge rode mensenbloed zich mengde met 't levenssap van de aarde onder 't blauw van 't heelal ...
Zoiets vergeet je nooit meer: die allereerste indrukken v/h leven op andere continenten & in andere tijden
met vreugdevolle schoonheid en rust, de schok van pijn en verdriet, het verdwijnen van alles wat ooit was!
En ja, die metamorfose is en blijft typerend voor Orpheus: "Zijn metamorfose in dit en dit"
Zoals alle beelden van goden en godinnen, geesten en verschijnselen, de Moeder en Vader van 't On-eindige, de mensen als hun kinderen met eigen namen, kenmerken, afwijkingen, gebreken en de heling?
Zoals Yehosjoea zichzelf geeft als levend voorbeeld voor alle mensenkinderen in bergveldrede & de dood!
Dat is ook 'dit & dit': tat tvam asi & 'rak kach' even universeel & eeuwig als AUM! Ik groet 'de g d in jou' ...
Over kopjes die hier op tafel staan, kun je ook zeggen: dit zijn twee kopjes, alleen is dit kopje dit kopje &
dat kopje dat kopje? "Zijn metamorfose in dit & dit" slaat op de individuele verschillen,
die uitgewist moeten worden als het leven zich na de dood in de soort voortzet en de volgende regel zegt dan dus ook in feite hetzelfde weer opnieuw: "Wir sollen uns nicht muehn/um andre Namen",
"O zoeken wij niet meer naar andere namen". We moeten niet alsmaar weer blijven zoeken naar andere namen en daar weer opnieuw afgoden, idols van gaan maken alsof er iets nieuws was onder de zon dat aparte aanbidding & verafgoding waard zou zijn ter verdeling van mijn & dijn in beter & slechter
zonder acht te slaan op onze fundamentele eenheid & aanvulling van elk ander. Met namen duiden we de
individuen aan. Maar dat is nu overbodig geworden sinds we hebben leren spreken en zien: ontdekkende alles beleven als deel van elkander, ook in de z.g. 'godenwerelden'. Alles kan [ook] samengevat worden onder de collectieve naam Orpheus {of YaHWeH}: het gaat niet om 'n Naam maar om de inhoud van die
betekenis, de heiliging, heelmaking, genezing, vervolmaking en navolging van dat Voorbeeld in ieder van
ons op eigen wijze! Aan welke andere 'godennamen' {symbolische betekenissen van grondwaarden} kan Rilke gedacht hebben? Misschien aan Dionysus, de god van de wijn en de roes, & aan Apollo, de god van de Maat, het Licht, de Wijsheid. Onze zwaar besnorde Friedrich Nietzsche heeft in "De geboorte van de tragedie" de strijd tussen die twee beschreven. Dionysus zou dan ook staan voor onze eigen droom-achtige roes waarin we kunnen vergeten wie we zijn & worden meegesleept met de anderen: terwijl Apollo blijft gelden als symbool van rust en maatgeving, die het individu in toom {onder zijn 'juk'} kan houden. Je kunt dat ook terug herkennen in woorden als: na zijn dope openden zich de hemelen en een stem klonk, zeggende ...; de verzoekingen in de wildernis door 'de duivel' Satan; Vader laat toch nu deze drinkbeker aan mij voorbijgaan; 't brood dat ik breek is mijn lichaam dat voor alle verbroken wordt
en deze wijn die wij drinken is 't bloed der onschuldigen tot vergeving van allen; Vader in jouw handen be-veel ik m'n geest; Hij is Opgestaan, leeft in z'n geest onder ons voort & is ons voorgegaan naar de hemel
om ons 'n plaats te bereiden & die geest is altijd weer opnieuw bij ons in al ons doen en laten dwars door alle ijstijden & dodelijke vervolgingen heen van al die duivelse boze geesten vol verdwazing en waanzin ...
Nietzsche was op zoek naar die synthese en dat samenspel kunnen we dus ook terugvinden bij Orpheus!!!
Aan de ene kant is muziek vervoerend, aan de andere kant gebonden aan maat & getal! "Ten enenmale/is 't Orpheus, in elk lied!" ~ "Ein fuer alle Male ists Orpheus, wenn es singt!"!
Heel typerend is het dan ook dat Rilke zegt: "wenn es singt"? Hier zingt niet iemand, hier zingt iets. Bij het sterven vervalt het individu, maar het leven gaat door.
Ook bloemen en goden, symbolen en beeldvormingen blijven terugkeren in uiteenlopende gestalten: de roos in 't geval van de voorgaande mydiverhaaltjes. Dat moet dan in dit geval slaan op Orpheus: 't leven
is metamorfose, de roos bloeit, verwelkt en volgend jaar is er een nieuwe roos. De roos moet sterven om opnieuw te ontstaan. De dood is noodzakelijk voor het leven. Als kind op de lagere school las ik voor het
eerst 't boekje van Augusta de Wit "Orpheus in de dessa": in 'ons' Indonesia speelde
Orpheus met z'n fluit zittend op de waterbuffel en de anderen volgen door het groen totdat het schot viel & 't jonge rode mensenbloed zich mengde met 't levenssap van de aarde onder 't blauw van 't heelal ...
Zoiets vergeet je nooit meer: die allereerste indrukken v/h leven op andere continenten & in andere tijden
met vreugdevolle schoonheid en rust, de schok van pijn en verdriet, het verdwijnen van alles wat ooit was!
En ja, die metamorfose is en blijft typerend voor Orpheus: "Zijn metamorfose in dit en dit"
Zoals alle beelden van goden en godinnen, geesten en verschijnselen, de Moeder en Vader van 't On-eindige, de mensen als hun kinderen met eigen namen, kenmerken, afwijkingen, gebreken en de heling?
Zoals Yehosjoea zichzelf geeft als levend voorbeeld voor alle mensenkinderen in bergveldrede & de dood!
Dat is ook 'dit & dit': tat tvam asi & 'rak kach' even universeel & eeuwig als AUM! Ik groet 'de g d in jou' ...
Over kopjes die hier op tafel staan, kun je ook zeggen: dit zijn twee kopjes, alleen is dit kopje dit kopje &
dat kopje dat kopje? "Zijn metamorfose in dit & dit" slaat op de individuele verschillen,
die uitgewist moeten worden als het leven zich na de dood in de soort voortzet en de volgende regel zegt dan dus ook in feite hetzelfde weer opnieuw: "Wir sollen uns nicht muehn/um andre Namen",
"O zoeken wij niet meer naar andere namen". We moeten niet alsmaar weer blijven zoeken naar andere namen en daar weer opnieuw afgoden, idols van gaan maken alsof er iets nieuws was onder de zon dat aparte aanbidding & verafgoding waard zou zijn ter verdeling van mijn & dijn in beter & slechter
zonder acht te slaan op onze fundamentele eenheid & aanvulling van elk ander. Met namen duiden we de
individuen aan. Maar dat is nu overbodig geworden sinds we hebben leren spreken en zien: ontdekkende alles beleven als deel van elkander, ook in de z.g. 'godenwerelden'. Alles kan [ook] samengevat worden onder de collectieve naam Orpheus {of YaHWeH}: het gaat niet om 'n Naam maar om de inhoud van die
betekenis, de heiliging, heelmaking, genezing, vervolmaking en navolging van dat Voorbeeld in ieder van
ons op eigen wijze! Aan welke andere 'godennamen' {symbolische betekenissen van grondwaarden} kan Rilke gedacht hebben? Misschien aan Dionysus, de god van de wijn en de roes, & aan Apollo, de god van de Maat, het Licht, de Wijsheid. Onze zwaar besnorde Friedrich Nietzsche heeft in "De geboorte van de tragedie" de strijd tussen die twee beschreven. Dionysus zou dan ook staan voor onze eigen droom-achtige roes waarin we kunnen vergeten wie we zijn & worden meegesleept met de anderen: terwijl Apollo blijft gelden als symbool van rust en maatgeving, die het individu in toom {onder zijn 'juk'} kan houden. Je kunt dat ook terug herkennen in woorden als: na zijn dope openden zich de hemelen en een stem klonk, zeggende ...; de verzoekingen in de wildernis door 'de duivel' Satan; Vader laat toch nu deze drinkbeker aan mij voorbijgaan; 't brood dat ik breek is mijn lichaam dat voor alle verbroken wordt
en deze wijn die wij drinken is 't bloed der onschuldigen tot vergeving van allen; Vader in jouw handen be-veel ik m'n geest; Hij is Opgestaan, leeft in z'n geest onder ons voort & is ons voorgegaan naar de hemel
om ons 'n plaats te bereiden & die geest is altijd weer opnieuw bij ons in al ons doen en laten dwars door alle ijstijden & dodelijke vervolgingen heen van al die duivelse boze geesten vol verdwazing en waanzin ...
Nietzsche was op zoek naar die synthese en dat samenspel kunnen we dus ook terugvinden bij Orpheus!!!
Aan de ene kant is muziek vervoerend, aan de andere kant gebonden aan maat & getal! "Ten enenmale/is 't Orpheus, in elk lied!" ~ "Ein fuer alle Male ists Orpheus, wenn es singt!"!
Heel typerend is het dan ook dat Rilke zegt: "wenn es singt"? Hier zingt niet iemand, hier zingt iets. Bij het sterven vervalt het individu, maar het leven gaat door.
14 mrt 2008 - bewerkt op 15 mrt 2008
- meld ongepast verhaal
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 18 apr 2026 De Babyloniërs hadden geen vreemde volken naar het
- O 18 apr 2026 Zat. 18 april 2026 YaHWeH had die ‘machtigsten’ op
- O 17 apr 2026 Zuidrijk Judah overleefde de tijd van Egyptenaren
- O 17 apr 2026 Herhaald de geschiedenis zich? Hoe, waar/wanneer &
- O 15 apr 2026 30 / 10:17 Maar wacht je voor de mensen; want zij
- O 15 apr 2026 29/Mat.10:1-11:1De eerste roeping & laatste tocht?
- O 15 apr 2026 Toen raakte hij hun ogen aan en zei: symboliek &
- O 14 apr 2026 En terwijl YESJ vandaar verderging, volgden Hem er ( 1 )
- O 14 apr 2026 Het Dochtertje van Jaïrus; Mat 9:18-26 terwijl Hij
- O 14 apr 2026 In 929 BC kwam de Efraïmiet Yerobeam/Jorov’am even
- O 13 apr 2026 Door al deze maatregelen werden de gewone man & de
- O 12 apr 2026 Maar behalve de Tempel bouwde Sjlomo ook ‘n groot
- O 11 apr 2026 Allereerst moest Sjlomo de omvang van ‘t Rijk zien
- O 11 apr 2026 Omdat David nooit één van zijn zonen officieel als
- O 11 apr 2026 Minder succesvol was Dawied in zijn pogingen oude