mydiverbeeldingen & ~ficties [porties voor Fikkie]

Christelijk 'mydi'-etnocentrisme?

INDIEN
'van verbeelding',
dan verandert ook de positie
van de religies ten opzichte van elkaar:
je bent wat je bent temidden
van anderen.

Dat neemt
niet jouw identiteit weg, integendeel zelfs,
maar relativeert wel de pretenties
die daarmee hand in hand
plegen te gaan!

Het brengt ons
op een betekenis van het woordje verbeelding
die al wat langer op de loer heeft gelegen:
inbeelding!


We hebben
er al eerder een passage aan gewijd in EEN van de vorige mydiverhaaltjes ...
Toen in termen van een waarschuwing: let op, verbeelding kan zich ook heel goed uitmonsteren
als inbeelding.

NU
komen we toe
aan voorbeelden ervan op het veld van religie,
en om het keurig te houden, voorbeelden op het veld van 'onze eigen' religie,
de christelijke, ook al lopen daar ook nog wel heel wat
bezitters van lange tenen rond, maar
die lezen dan hopelijk
geen myDi?

Het
christendom
is EEN van de vele religies die onze wereld kent,
geloof temidden van andere geloven [nogmaals excuus voor dit gekke meervoud!]?
Inderdaad, gezien zijn herkomst kun je niet anders zeggen dan dat het, wat zijn status betreft,
gelijk is aan elke
andere religie.

Ik beklemtoon
het woordje status.
Religies zijn allerminst gelijk aan elkaar, iedereen kan dat zien,
met grote bevreemding zien, en zich dan ook afvragen waar die verscheidenheid vandaan komt.
Er zijn religies die in mijn ogen eigenlijk meer een ramp zijn voor de mensheid dan een zegen,
[ook al moet je je afvragen of 'ze' nog niet erger af zouden zijn zonder?] ik denk met name
aan de vrouw- en kindvijandigheid en de geweldsdwang waaraan sommigen lijden.
Maar mijn punt is nu en hier: elkaars gelijken
wat hun status
betreft.

Voor
de christelijke religie
een moeilijk te nemen stap.
"God", de 'g d' van het christendom,
is voor hen vaak nog 'de enige ware', de g d zonder meer,
de schepper van hemel en aarde, de 'regeerder en bestuurder' van alle mensen.
ZO zegt de christelijke leer het over het algemeen zelf,
Zoals voor de islam Allah de enige ware is op de hele wereld.
Elke monotheistische religie raakt in het nauw als ze haar buren tegenkomt,
want haast per definitie vormen die een aantasting van hoe zij zichzelf definieert,
de twee "Testamenten" staan er al vol van
[en van het tegendeel!]?

Maar
deze zelfinterpretatie
lijkt mij maar al te vaak verbeelding die inbeelding is geworden,
inbeelding dan in de negatieve betekenis van het woord.
Laten we het spraakgebruik van enkele prelaten
van de rooms-katholieke kerk als voorbeeld nemen.
Het is veelzeggend.

Het eigen
kerkgenootschap
wordt zonder met de ogen te knipperen "DE KERK" genoemd
[en dan ook nog met een hoofdletter gespeld: de Kerk],
alsof er helemaal geen andere kerkgenootschappen
bestonden.

Het is
nog niet alles,
ik kwam een nog sprekender voorbeeld tegen.
Kardinaal Filoni, een hoogwaardigheidsbekleder van het Vaticaan,
was bij zijn bezoek aan Irak geschokt door de ravage die de oorlog in dat land had aangericht.
"En daar begon nog wel het geloof!", riep hij volgens de trouwe krant uit.
Bonter kun je het in mijn ogen bijna niet maken: "Het Geloof".
Er is volgens dat soort figuren dus ook kennelijk maar EEN geloof,
je hoeft er niet meer [alweer] bij te zeggen: hier begon het christelijk geloof.
Het is een manier van redeneren die in de volkerenkunde etnocentrisme wordt genoemd.
Etnos is volk in het Grieks, en etnocentrisme betekent als vakterm
dat je alles naar jouw eigen land en volk, naar je eigen cultuur
afmeet.

JIJ
bent middelpunt
en maatstaf tegelijk,
en dat voor de hele rest
van de wereld ...

Op het vlak
van de religies
wordt dat een soort van christelijk etnocentrisme:
de eigen religie [eigen god als de eerste, als de allerbeste en enige]
vormt dan het punt van waaruit je oordeelt, en dat nog niet eens meer
vanuit een zekere naiviteit, zoals zoveel etnocentrisch denken,
maar op basis van een leer die daar expliciet en met zoveel woorden
het fundament
voor legt.

Niets
aan te doen,
zuchtte Monseigneur Simonis eens, God is toch de schepper van mens en wereld?
Je kunt toch de waarheid niet
veranderen?

Verbeelding
hoeft niet op inbeelding uit te lopen,
het kan ook best anders.
Op tijd bedenken dat de christelijke "G D"
deel is van het netwerk van christelijke verbeelding,
dat lijkt mij de weg om jezelf te zijn
zonder de concurrent van anderen
te worden.

Bedenken
dat er geen Monseigneur Simonis
zou zijn [met functie en al]
als die verbeelding in het verleden niet
zijn werk had gedaan, en vooral bedenken,
dat religies terecht komen in de valkuil{en} die zij zelf
voor een ander hadden gegraven,
van de arrogantie van de macht
[Amerikanen en Arabieren, en niet alleen zij,
hebben daar ook vaak een handje van],
als eenmaal verbeelding tot waarheid
[de 'enige echte'] is
omgesmeed?

Waarheden
zijn dwingend:
verplichte kost.
En verbeelding
maakt
vrij.