myditoppopcultures in virtual cyberspecial spaces?


~*~

VAN
het begrip
"STAD" nemen we
dus nu ook nog
geen afstand: we proberen het
wat op te tuigen en nieuwe
inhoud te geven, naar we aannemen uit
pragmatische overwegingen ~ het wordt nu eenmaal
veelvuldig gebruikt en {b}lijkt
onuitroeibaar?

Ook
zijn allerlei
nieuwe begrippen nog
onvoldoende in het gebruik ingebed:
ze dragen NU amper betekenis en geven vooral uiting
aan een welhaast sprakeloze
fascinatie!

Metaforen
zijn in deze context eveneens nogal lastig te hanteren:
ze herleiden de nieuwe, nog onbekende situatie tot het vertrouwde,
en BEPERKEN dus
de blik?

Dat
wat ANDERS is,
wordt meestal aanvankelijk over het hoofd gezien ...
ZO zijn begrippen als "RUIMTE" en "DIGITALE SNELWEG"
om een VIRTUEEL NETWERK te duiden eigenlijk misleidend,
alsof je te midden van als die ENEN en NULLEN
echt zou kunnen rondbanjeren
of ~rijden.

We
kiezen daarom
voor het radicaal oprekken van het begrip 'stad'!
Op analytisch niveau verschilt de stad weinig van populaire media als videogames
waarin bewegende beelden, geluid en tekens
tot een uniek geheel zijn
versmolten?

Of
NOG kernachtiger:
de stad ZELF is een massamedium geworden!
DEZE stad heeft zich losgezongen van het fysieke
en omvat al wat schettert en tettert via schermen en luidsprekers,
al wat zindert in kabels en elektromagnetische
waanzinsgolven.

OOK
de popmuziek
met zijn 'klankgemeenschappen' [scenes,
of ook wel beattribes] rekenen we daartoe:
stad en populaire cultuur zijn niet meer van elkaar te scheiden ...
Het scheelt nu ook al niet veel of de stad IS 'als het leven zelf':
een absoluut oneindige bibliotheek zou nodig zijn
om haar ook nog maar enigszins afdoende
[voorlopig] te beschrijven?

DAT
'prediken' [pushen]
van die versmelting tussen het REELE en het 'virtuele'
doet misschien wel wat opgeklopt en modieus aan:
zoals de Franse filosoof Jean Baudrillard eind jaren tachtig
AL te gretig het 'reele' liet verdampen
in nabootsingen, en in nabootsingen van nabootsingen ~
de zogenaamde 'hyperrealiteit van het simulacrum'
[of in ons huidige geval 'nodale stedelijkheid'
en 'scenius']?

Maar
laten we
ons dus maar
niet al te snel verliezen
in te schrille, postmoderne opwinding,
we overtuigen hopelijk al genoeg als we stellen dat die versmelting
een revolutie betekent
in onze beleving van stedelijkheid:
in die zin is het dan ook een voortzetting van tegelijkertijd
oude basale kenmerken
van ons homomuchomachobonobonale bestaan ~
de assimilatie van religies en culturen in elk ander,
het oerprincipe van hand en oog combinatie in onze hersencellen,
het omzetten van gebarentaal in spraak
en 't permanent 'omtoveren'
van megasymbolen
in concrete zaken en
vice versa ...

Het
onderscheid
tussen ECHT en VIRTUEEL is
en blijft dus over het algemeen nogal dubieus?
Onze ervaring maakt dat onderscheid NIET zo scherp!
Ervaring is ervaring, WAT de oorzaak ervan ook is ...
Vrolijkheid om een man met een sleepbeen die aanbelt bij een tandarts,
is even 'reeel' als vrolijkheid om de zin waarin wordt verteld
over een manke die zich in zijn mond
wil laten kijken.

En
bijna iedereen
kent de ervaring
dat wat er om
ons heen gebeurt een droom lijkt
of zelfs een 'deja vu' of 'als een film die aan ons innerlijk oog voorbijtrekt' ~
HOEZO is die werkelijkheid
dan 'reeel'?

En omgekeerd
doet het virtuele of onechte vaak nog veel ECHTER aan
dan de zogenaamde echte werkelijkheid ~ kunst ontleent er zijn bestaansrecht aan!
Misschien kun je zeggen dat wat ECHT is, zich niet laat herstellen?
Zoals het verlies van een liefde.
Of het verlies van een arm of been.
Of de dood ...

Als
het om
de dood gaat,
dan is er in
de virtuele wereld ALTIJD wel
'een mouw aan te passen'!
Je staat weer op en begint jouw 'game' opnieuw: geen game
[van welke aard dan ook] zou nog verkopen
als die 'dood' een definitief einde
zou betekenen?

Games
laten ons
de fysieke stad
ANDERS dan gewoonlijk beleven ...
Heel pregnant is dat vooral ook bij militairen en 'de jeugd van tegenwoordig'?
ZIJ zijn al opgegroeid met allerhande games en veel games
zijn dan ook op hun 'beroep' toegesneden:
oorlogs- & conflictsituaties!

De
Vietnam~oorlogen,
de eerste en tweede Golfoorlog en wat voor oorlog vanaf nu dan ook!
Van IEDERE oorlog is inmiddels onderhand wel een videogame gemaakt ...
We is zelfs een game over zeer recente oorlogsconflicten {Kuma: War (2004)}:
je speelt het nieuws van de afgelopen week,
bijvoorbeeld de Amerikaanse klopjacht op de leden van Al Qaida in de woeste Afghaanse bergen
of de overmeestering van Saddamn in zijn ondergrondse schuilplaatsje?
SOMMIGE games worden dan ook in samenwerking met het 'roemruchte' Amerikaanse 'superleger' ontwikkeld om steun te verwerven en nog meer soldaten te rekruteren ...
Het leger gebruikt games ook als volkomen geaccepteerd
voolichtings- & trainingsmateriaal!

Het
is dus
helemaal geen wonder
meer dat [o.a.] soldaten
bijna geen onderscheid meer voelen
tussen de lichamelijk en geestelijke sensaties van een oorlog
en een videogame [webcams & virtuele mutual namaak- &
zelfbevredigingsseksspelletjes
e.d.]!

In
Mediapolis citeren
De Jong & Schuilenburg
een Amerikaanse korporaal die met zijn eenheid
in een Iraakse hinderlaag belandde en nog maar aan EEN ding kon denken:
zijn favoriete videospel Grand Theft Auto:
het voelde alsof ik het spel ECHT meemaakte toen in de vlammen uit de ramen zag komen,
de opgeblazen auto in de straat, mensen die op handen
en voeten rondkropen en op ons schoten!
Het was fucking
cool!

En
Tim Leary
EEN van de
allereerste oergoeroe's van de
zogenaamde psychedelische {r}evolutie
liep aan het eind van zijn 'wetenschappelijke' loopbaan
nog te leuren met gadgets voor ogen, oren, fingertips & 'whatnot'
om zijn reeds duchtig geteisterde senses te bewegen tot nieuwe orgiastische patronen
net als Playboy Hefner dat ooit trachtte te doen
met ZIJN 'playmates',
EASTERBUNNIES &
SEXFUNNIES?

Ook
myDi, religie{s},
propaganda, 'art' & 'business'
of doodgewone gokverslaving, alcoholisme, drugs & drudgery
kunnen zo'n brainwash of hersenspoeling teweegbrengen
dat het einde absoluut zoek is [en blijft]:
wat mij betreft kijken we eerst nog
maar eens even 'terug' zo nu en
dan naar de 'wortels' van ons
bestaan voordat we helemaal niet
meer weten waar we
moeten en kunnen
gaan of
staan!

~@~
26 jan 2007 - bewerkt op 27 jun 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende