even dan
voordat ik in het bad duik
en wel weer in slaap zal vallen
halverwege
...
Tussen
zes en zeven
is het in veel gezinnen nog steeds
een drukte van jewelste:
het is spitsuur?
Als
vader en moeder
dan ook nog moe zijn
liggen irritaties over en weer voor de hand
en op de loer!
En als we
er niet op letten,
dan is er zo ruzie om het minste
of geringste
...
Ook op weg
naar een lokkende
{VERRE}
vakantiebestemming
in de auto kan dat soort dingen
telkens weer
gebeuren.
Los van het feit
dat je dan in allerlei opzichten te dicht op elkaars lip zit,
is moeheid een 'ideale' omstandigheid
om elkaar te irriteren of
ruzie te maken.
Wat er in feite gebeurt,
is, met de jengelende kinderen op de achtergrond,
zo ongeveer het volgende.
Twee mensen
zijn moe en vertonen 'gehechtheidsgedrag':
maar hun nabijheid~zoekend gedrag wordt niet beantwoord
want geen van beide heeft daar
de puf nog
voor.
ZO
blijft er dan ook
als het ware
'onbeantwoord
gehechtheidsgedrag'
bestaan.
En
boos worden
is een manier om daarop
te reageren.
Ook
agressief gedrag
is een manier om met verlies om te gaan
en dit gedrag gaat meestal
op den duur wel
weer over.
Al
dit soort
van voorbeelden laten
niet alleen maar zien onder welke omstandigheden zoal gehechtheidsgedrag kan optreden,
maar ook wat er kan gebeuren als dat gedrag
niet wordt beantwoord.
We
hebben al
eerder gezien dat
iemand die nabijheidzoekend gedrag 'beantwoordt'
een gehechtheidsfiguur
wordt genoemd?
Diens gedrag,
diens 'antwoord op het verzoek'
is van groot belang!
Als
deze persoon
onbereikbaar is, niet
reageert, of hoe dan ook ontoegankelijk is,
dan treedt er in eerste instantie vaak
een versterking op van het
gehechtheidsgedrag.
Bijvoorbeeld:
blijven zoeken, harder huilen,
meer roepen
...
Op
den duur
kan alle gedrag
ontstaan dat ook bij het verwerken
van verlies optreedt.
Bijvoorbeeld:
verbijstering, ongeloof,
agressie, wanhoop,
smart
...
Het
tegendeel is ook
mogelijk.
Als
een gehechtheidsfiguur
het nabijheid~zoekend gedrag
op een bevredigende wijze beantwoordt,
dan is dat meteen
merkbaar.
De
persoon
komt tot
rust!
Telkens
wanneer mensen
zich onveilig voelen,
dan gaan ze in
de regel op zoek naar
de [veilige{r}]
nabijheid van
anderen.
Ze
vertonen dan
nabijheid~zoekend gedrag:
gehechtheidsgedrag!
DAT
gedrag wordt
in de genoemde omstandigheden en
situaties versterkt als je
alleen bent of
je alleen
voelt!
Kortom:
of je
nu 'n
jonge/oudere
vader/moeder bent,
met
EEN,
twee/drie
of nog meer kinderen,
broertjes en zusje onder elkaar
of 'vriendjes & vriendinnetjes' onderling 'aan 't spelen',
op school, werk, thuis, vakantie of 'vredesmissie' met of zonder
'wapenrok' & pantservoertuigen, luchtsteun van bommen en raketten,
gijzelingen, burgerslachtoffers en zelmoordaanslagen ~
in al deze gevallen ligt de basis
van ons [wan]gedrag nog steeds
bij nabijheid~zoekend
gehechtheidgedrag
en alle daaraan
verbonden acties en
reacties ~ veiligheid & onveiligheid,
zekerheid & onzekerheid
~ chaos, wanorde
& geruststelling,
verzekering
...
Elke
situatie heeft
dus verschillen en zekere
overeenkomsten tussen uitgangs- en
eindposities ~ we roeien met de
riemen die we tot onze eigen
beschikking denken te
hebben
...