mydistamelen ~stuntelen ~steunen ~versterken e.d.

Moet een synode, die ook over predikantspensioenen vergadert, zich nog wel over "g d" buigen? Waarom niet? Het gaat uiteindelijk niet zozeer om het bestuurlijke, maar vooral om de inhoud van hun boodschap! Een synode is bij uitstek het geschikte gezelschap waarin over G d gestamelt kan worden. Iedere menselijke groepsvorming & bezigheid zou zo nu en dan eens wat meer moeten stilstaan bij de zin van hun bestaan in plaats van alleen maar de punten & komma's, inkomsten & uitgaven: waarom doen we wat we doen & waarom doen we het juist wel of niet zus of zo?!

Een synode is een ambtelijk orgaan dat de kerk dient. Ook in Qumran & omstreken hadden de Essenen al opzichters, administrateurs & "leraren".

Ambtsdragers beschouwen zichzelf 'als door g d geroepen': als 'brenger van het Woord' neem je aan dat er een directe relatie bestaat tussen g d
en jezelf & 't practisch besturen komt pas op de tweede plaats. Mensen ondernemen van alles en nog wat sinds vele eeuwen: eerst is er 'n nood-zaak, & dan probeer je manieren te vinden om die wens in te vullen & 't geestelijk concept nadere invulling te geven ten dienste van het 'doel' ...

In eerste instantie zegt een synode zich te bevinden in de geestelijke 'werkelijkheid' die 'het lichaam van Christos' is: de kerk is geen bedrijf met directeuren & managers zoals alle seculiere organisaties voor welvaart & welzijn, maar veel meer 'n mysterieus gebeuren tussen mensenkinderen.

Hoofdzaak is de inhoudelijke bepaling & bespreking, daarna komt de practische uitwerking van datgene 'waarom het eigenlijk ten diepste gaat' ...

De aanleiding voor deze synode v/d PKN om 'over g d te spreken' was in dit geval de zaak "Klaas" (Hendrikse)! Deze predikant draagt uit 'dat G d niet bestaat', zoals bijvoorbeeld een appeltaart of een ander 'ding' bestaat, maar 'gebeurt': g d is geen fysiek/lichamelijk "iets", maar veel meer
'n Weg, 'n Stroom vol van doelgerichtheid, bezieling & 'wijze van leven' in doen & laten. Deze PKN-synode wilde 'n ietwat duidelijker 'beeld' gaan scheppen over de vraag welke 'visies over g d' nu eigenlijk wel of niet beter/slechter pasten binnen de grenzen van hun protestantse kerkgenoot-schap. Door in besloten groepjes 'over g d' te spreken & hierover verder geen mededelingen te doen blijft de kerk ietwat te mysterieus doen over die grenzen van 'het spreken over g d'?! Is zoiets nu simpelweg verstandig of is 't misschien wel lafheid? Mensen kijken op eigen wijzen 'in g d'!!

Misschien zou je het inderdaad ook best wel kunnen zien als een liefdesbetrekking tussen mensen (planten/dieren/dingen): je bespeurt 'n eigen-aardige 'betrokkenheid', binding, verband/verbond die 'alles anders maakt' & heel ons doen & laten, zien/horen/voelen/denken doordringt & ook zodoende richting kan geven aan oms bestaan? Als in: wij zijn voor elkaar bestemd, zelfs voor & na ons bestaan zijn we vereend in die liefde ...